A Fab Music Blog

The Gayngsy Side of Town - The Band achterna

2010-08-15T13:07:00.007+02:00

The Gaudy Side of Town is het eerste nummer van het album 'Relayted' van Gayngs, wat mij betreft nog altijd een van de interessantste platen van het jaar. Gayngs is de bizarre muzikale familie (zie tekening hierboven) rond producer Ryan Olson, een soort van moderne Alan Parsons met een voorliefde voor 10CC.

Olsons groep bestaat pas, maar heeft in mei van dit jaar al een 'prom' gegeven: 'The last prom on earth', naar een van de nummers op 'Relayted'. De show, kunstig in beeld gebracht door Isaac Gale, doet dan ook meteen denken aan 'The Last Waltz', de feestelijke en met sterren beladen afscheidsshow (!) van The Band in 1976. Die werd toen meesterlijk door Martin Scorcese vastgelegd.

Anyway, de registratie van 'The Gaudy Side of Town' wilde ik jullie niet onthouden. Het is een fijn stukje paars getinte cinema en waarschijnlijk een van de weinige YouTube-video's die de sfeer en de spontaniteit van een concert weet over te brengen. Schitterend werk.

I Am Kloot - Sky At Night

2010-08-07T18:17:00.005+02:00

Guy Garvey is een man met smaak. Dat schiet ons telkens weer te binnen als we een van zijn Elbow-platen opleggen. ‘Sky At Night’, de vijfde langspeler van het Manchesterse trio I Am Kloot, dringt dezelfde gedachte aan ons op. Garvey stond in voor de productie van het album. Hij voorzag zijn stadsgenoten van de juiste schakeringen voor een sfeervolle schemerplaat.

Vergis je niet. De verdienste van I Am Kloot is aanzienlijk. Garvey zorgde voor de spreekwoordelijke kers op de taart. De band debuteerde in 2001 en timmerde sindsdien stevig aan de weg. Intussen regent het lovende recensies. En met een 24ste plaats in de Britse albumhitlijst realiseert I Am Kloot een nieuwe doorbraak.

Met slechts drie personen klinkt I Am Kloot ook een fractie intimistischer dan pakweg Elbow. Door de samenwerking met een schare gastmuzikanten bereikt de sound bij momenten astronomische hoogtes.

Fingertips houdt alles nog subtiel. De stem van John Bramwell, twee verweven gitaren en een tikkende drum vormen de basis. Maar het wordt pas echt interessant in de korte passage die wordt aangekondigd door een gecontroleerde, Hendrix-achtige feedback, die wordt gedomineerd door een dreunende piano. Een kamerorkest blaast de kaarsen uit.

Grootse arrangementen

Minder fijnzinnig - en dat is meteen de enige steek die I Am Kloot hier laat vallen - is het luide koor dat hier en daar woorden accentueert in Lately, een weinig geloofwaardige persiflage op een soulballad. Een onconventionele solo en een Bramwell die de ruwe kantjes van zijn stem exploreert zorgen voor het nodige tegenwicht. Maar hoezeer Lately ook wil klinken als Joe Cockers versie van With A Little Help From My Friends, erg veel karakter straalt er nergens van af.

Toch gaan grootse arrangementen de band wel af, bijvoorbeeld in Radiation. Met clichés kan I Am Kloot ook overweg. In Same Shoes zingt Bramwell: "I still love you // You ought to know // That I could never have ever let you go." En geloof het of niet, maar het klinkt meer dan oprecht.

Een van I Am Kloots grootste sterktes openbaart zich trouwens in de songteksten. Zo is I Still Do een aangrijpend nummer over het vasthouden aan de hoop en dromen die je koesterde als kind. Elders word je overvallen door straffe wendingen als: "I can walk away from these people whose ideas are just what other people say" (Fingertips).

Voor wie het nog niet wist: I Am Kloot is een van de best bewaarde geheimen op de rockmarkt. Alles aan 'Sky At Night' wijst er echter op dat het cultkostuum de drie Mancunians weldra te krap wordt.

Eerder verschenen op daMusic.be

Mountain Man - Made The Harbor

2010-07-15T22:10:00.004+02:00

Bij de gedachte aan de bergbevolking van het oude Amerika, verschijnen ons meteen – al dan niet terecht – de beestachtige hilbillies uit de film ‘Deliverance’ voor ogen. Gelukkig fladderen in een wereld van monsters even vrolijk elfjes rond. De drie meiden van Mountain Man zijn er het levende bewijs van, hoe misleidend die bandnaam ook mag zijn. Op ‘Made The Harbor’ verdiepen ze zich met akelige precisie in de antieke Amerikaanse folkmuziek.

Het lijkt daarbij alsof de tijd heeft stilgestaan in het Amerikaanse plaatsje Bennington, waar nachtegalen Molly Erin Sarle, Alexandra Sauser-Monnig en Amelia Randall Meath elkaar voor het eerst troffen. Hun muziek is naakt en authentiek en leidt je terug naar de tijd waarin Thomas Edison de eerste geluiden wist te vangen met zijn fonograaf.

Akkoord, de geluidskwaliteit is er een naar hedendaagse standaard, maar digitaal knip- en plakwerk vind je op ‘Made The Harbor’ niet terug. De voorbereidende kuchjes en aanwijzigingen werden niet eens uit de opname verwijderd. Ook in de teksten ontbreekt elk spoor van de 21ste eeuw. Ze gaan over mensen, de natuur, vogels (van meesjes tot witte reigers), de liefde en terloops zelfs over zwangerschap (Mouthwings). De thema’s zijn zo universeel dat ze evengoed nu kunnen plaatsvinden als honderd jaar of langer geleden.

Rechtstreeks naar het verleden verwijzen doet Mountain Man met een versie van How ‘m I Doin’?, een jazzstandard van de Aaron Sisters uit 1932 en de centrale piek van het album. Het is een verbluffende a-cappellaharmonie, die zich als een klopgeest tussen je oren nestelt. Muzikaal heeft de song wat weg van de soundtrack van ‘Les Triplettes de Belville’.

Kathedralen

Nummers als Mouthwings en Babylon graven nog dieper. De stemmen schurken aan tegen kerkelijke gezangen, sierlijk door elkaar kronkelend als de instrumenten van een barok strijkkwartet. Wees dus niet verbaasd als Mountain Man voor optredens kathedralen zou verkiezen boven folkkelders.

Nergens hangt er een trutterig sfeertje en elke song is scherpgerand. “And the sweat will roll down our backs and we’ll follow animal tracks,” zingen ze in Animal Tracks. Jonge twintigers brengen hun vrije dagen doorgaans anders door. In Honeybee brengt het drietal dan weer een geel-zwartgestreepte, bucolische ode, die van de hand van de klassieke dichter Vergilius had kunnen zijn.

De doodse stiltes tussen de songs zijn keer op keer voorbodes voor de vocale pracht die het trio erna ontvouwt. ‘Made The Harbor’ is dan ook helemaal geslaagd als herrijzenis van een ver en onbekend verleden. Ook wie zich niet gewillig laat inpakken door de muzen van Mountain Man, zal moeten toegeven dat het een van de meest onverwachte debuten van het jaar is.

Royaal begonnen is niet gewonnen

2010-07-13T21:14:00.010+02:00

Werchter Boutique - PRINCE, zaterdag 10 juli 2010

Een VIP op Werchter Boutique. Hij kan zangers tussen twee stemstoten horen ademhalen vanop zijn bevoorrechte plaats. Hij krijgt een luxueus buffet voorgeschoteld, kan rekenen op onderdak tegen regen, hagel en zandstormen en heeft een persoonlijk stukje gras ter beschikking om zijn wagen te stallen. Natuurlijk gebruiken VIP's het openbaar vervoer niet. Ik had echter geen andere optie. Trein naar Leuven. Bus naar Wakkerzeel. En een wandeling van dertig minuten om die vervloekte VIP-tent te bereiken. Dat komt op een totaal van drie en half uur onderweg en nog eens drie en half uur te gaan voor Prince het podium zou betreden.

Onderweg met de bus door de Haachtse velden waren we Prince en zijn koninklijke escorte trouwens al tegengekomen. Een zwarte Mercedes met een Prince-shirt voor het achterraam, dat is op zich geen unicum. Maar wel als die wagen een glimmende limousine in zijn kielzog voert. Het shirt - zo bleek later - was Prince's outfit voor die avond. Ik kon het me ook moeilijk inbeelden: His Royal Purpleness met kostuum over zijn schoot in het limosalon. Plausibeler was dat hij zich, turend door de geblindeerde ruit , tot Jehovah richtte om niet met limo en entourage van de aardbol af te rijden. Daartoe zien we de nieuwbakken Getuige anders wel in staat.

Jamie Lidell, een andere beruchte mafketel, mocht Werchter Boutique voor geopend verklaren met zijn onvolprezen soulektronica. Hij suste het publiek met hits als Multiply en Another Day, maar had enkele momenten daarvoor ook al zichzelf begeleid achter de knoppen van zijn eigen mengpaneel. Helaas was het geluid oorverdovend en nauwelijks te harden. Lidells muziek, gespeeld door een altijd straffe liveband, ging bovendien gebukt onder een loden, zonloze hitte en en schoot zo een beetje zijn vooravondlijke doel voorbij.

Behoort Lidell al enkele jaren tot de interessantste figuren van de muziek, dan zat er echt helemaal niemand te wachten op de Prince-protégé's van Mint Condition. Een energiek spelende liveband slaagde er niet in de gedateerd aandoende sound in zijn voordeel om te keren.

Ook ex-Sly & The Family Stone-bassist Larry Graham beweegt zich in het gevolg van Prince en zou die laatste na zijn eigen show nog even komen bijspringen. Graham toonde zich met zijn strakke slapbasspartijen de evenknie van andere seventies funkgrootheden als Stanley Clarke. Toch kwam zijn gelikte, goedgemutste funk wat misplaatst over in Werchter.

Dat Prince zijn publiek per se wilde laten opwarmen door Mint Condition en Larry Graham maakte de kleine Boutique-affiche nogal onevenwichtig. Laat Lidell openen meteen voor Prince en alles is perfect. En dan kan Larry Graham nog voor Prince komen bassen. Graag zelfs.

Nagenoeg perfect was zeker ook het eerste setgedeelte dat een fris ogende Prince de weide in stuurde. Hits als Let's Go Crazy, 1999, Little Red Corvette en Controversy wisselden elkaar in snel tempo af. Een paars belichte stortbui maakte van Purple Rain zelfs een onwaarschijnlijk hoogtepunt, door Prince zelf magisch georkestreerd. Daarna werd het nooit meer zo goed.

Angel, een cover van Sarah McLachlan gezongen door een van de achtergrondzangeressen, haalde de collectieve euforie die uit Purple Rain was voortgevloeid zo weer neer. Een auteursversie van Nothing Compares 2 U kon niet tippen aan de definitieve versie van Sinead O'Connor en klonk vreemd in de oren. Kiss bracht daarop niet de nieuwe stroom hits op gang waarop we gehoopt hadden.

In plaats daarvan richtte Prince zich op covers van onder meer The Jackson Five (Shake Your Body (Down to the Ground)) en Sly & The Family Stone (I Want to Take You Higer). De bedoeling: het publiek tot dansen aanzetten. Helaas gebeurde dat ten koste van de setlist, die zo'n uitstekende start had genomen. De vier opeenvolgende bisrondes waren al helemaal bedenkelijk. Op den duur hoopte je bijna dat Prince in een purperen waas verdwenen zou zijn. Het zegt misschien veel over 's mans energie en overgave, maar de aanpak nekte de show.

Dat Prince er duidelijk zin in had, goed bij stem was en spetterend gitaarwerk leverde, maakte veel goed. Ook de band (met o.a. drumster Sheila E) speelde pittig en liet weinig steken vallen. Prince beperkte zijn bewegingen, maar maakte toch een fitte indruk. Het plaagspelletje dat hij speelde door de chromatische funkriff van Love Rollercoaster steeds af te breken en opnieuw in te zetten bracht zijn zin voor dramatiek weer ten volle tot uiting. De show was al bij al opvallend sober - vergelijk maar met het vuurwerk van enkele headliners op Rock Werchter 2010. Het was een hele opluchting te zien dat Prince de showman leeft, maar van een lopende legende mag je toch net iets meer verwachten dan dat.

Kula Shaker - Pelgrim's Progress

2010-06-27T11:15:00.003+02:00

Wat te verwachten van een ooit controversiële band die in de nineties furore maakte met eigentijdse psychedelica en een stevige injectie Indiase hallucinogenen? Toch zeker niet dat hij naar het platteland rond Chimay zou trekken om er een nieuwe plaat in the blikken. Het effect van de omgeving op ‘Pelgrim’s Progress’ is moeilijk aan te tonen, maar de Ardeense lucht heeft Kula Shaker duidelijk deugd gedaan.

‘Pelgrim’s Progress’ is in de eerste plaats een goede plaat, maar globaal genomen laat ze een minder vastberaden band horen dan tijdens de gloriedagen elf jaar geleden. Na comebackplaat ‘Strangefolk’ (2007) hadden we overigens geen meesterwerk verwacht. Het momentum van de band is namelijk weg. Van 1996 tot 1999 kende de charismatische Crispian Mills met zijn groep een onwaarschijnlijk succes. Vooral de Britse thuisbodem daverde toen door singles als Hey Dude en Mystical Machine Gun.

Nummers van dat kaliber vind je nauwelijks op Kula Shakers vierde plaat. Een handvol songs valt onder de categorie van de rustieke folk en Indiase instrumenten als tabla’s en sitars, handelsmerken van de band, zijn eerder bij vlagen te horen.

De plaat begint vrij verrassend met Peter Pan R.I.P., dat wordt ingezet door een strijkerskwartet. De song is een grafrede voor de beroemde sprookjesheld. “I’m crying sweet tears of joy // Remembering the days // Games that we’ve played”, laat Mills zich ergens ontvallen. Het nummer laat zich dan ook best verstaan als een nostalgische trip richting jeugdjaren. Akoestische gitaren en strijkers regeren, maar basdrum en belletjes verraden Kula Shakers oosterse invloeden.

Laveren tussen kopie en grand cru

Modern Blues is dan weer Kula Shaker grand cru. Het nummer swingt, heeft een bezwerende melodie als refrein en is een geslaagd eresaluut aan de oude sound. Maar wanneer bij Figure It Out even verderop hetzelfde procédé wordt toegepast, dan klinkt het vooral alsof de band zichzelf kopieert. De tweede albumhelft heeft aanzienlijk minder karakter en samenhang. Nummers als Cavalry en To Wait Till I Come slagen er zelfs helemaal niet in om te beklijven.

Gelukkig eindigt de plaat met het verhoopte epos. Jawel, mét mellotron en een grandioos kerkorgel, waartegen zelfs een muur Marshallversterkers niet op zou kunnen. Tussen de akoestische passages van Winter’s Call door wordt er uitgebreid gesoleerd en toegewerkt naar een symfonisch sluitstuk.

Kula Shaker eindigt dus ambitieus en dat is positief. Dat ook enkele haardvuursongs goed uit de verf komen, bewijst dat de band van vele markten thuis is en nog altijd bestaansrecht heeft. Maar een magnum opus en een evenaring van de vroegere successen zit er voorlopig niet in.

Eerder verschenen op Damusic.be.

Vurige ode aan de vriendschap

2010-06-22T21:50:00.004+02:00

José James & Jef Neve, 'For All We Know', Roma, Borgerhout, 19 juni 2010

Als José James en Jef Neve hun eerste Amerikaanse tournee onderbreken, dan hebben ze daar vast en zeker een goede reden voor. Inderdaad, de twee werden verwacht in de Antwerpse Roma voor de eerste Belgische voorstelling van hun duoplaat ‘For All We Know’. James noemde de avond “a celebration of our friendship [met Neve], music, our album, jazz, John Coltrane and all the beautiful moments in life”. En je merkte meteen dat het geen loze woorden waren.

Zelfs toen Neve en James als eerste bisnummer bluesstandard Everyday I Have The Blues inzetten, was er nergens een zweempje tristesse te bespeuren. James was inmiddels helemaal op temperatuur en liet zijn stem klimmen naar ongekende hoogtes. Gensters van spelplezier spatten de zaal in. Neve uitte hese kreten van pret en voldoening. En je dacht bij jezelf: "Meer kan je als duo op een podium, enkel bijgestaan door een piano en een microfoon, nauwelijks verwezenlijken."

Net als op de plaat speelde Neve daarbij een glansrol. Zowel in de intro’s als tijdens zijn solo’s trok hij alle registers open. In opener Autumn In New York evoceerde hij de herfst en zijn vallende bladeren. Embraceable You voorzag hij van een snelle, Teutoonse inleiding. Voor de solo pakte hij uit met iets wat het label jazz ver overstijgt. Zonder twijfel is hij een groter virtuoos dan pakweg drie jaar geleden.

Enkel bij vlagen maakte Neve het zichzelf wat moeilijk, zoals in het van Duke Ellington geleende Just Squeeze Me. De lichtvoetige compositie bracht humor in de set en ontlokte bij beide heren steelse blikken en lachjes. De gecompliceerde solo was echter wat zwaar op de hand. Toch vonden Neve en James de dartele toon daarna terug.

Draaide Neve van meet af aan op volle toeren, dan hield James er een andere strategie op na. Voor hem begon alles met een lichte rookontwikkeling om te eindigen met een uitslaande brand. Gaandeweg werd hij expressiever met zijn handen en guller met kniestoten. Improviseren deed hij steevast een stuk soberder dan tijdens zijn soloconcerten. Zo’n afgemeten dosering kenmerkt enkel de groten.

Stilaan legendarisch

Neve genoot zichtbaar van de nonchalante, enigszins hoekige wijze waarop James Gee Baby, Ain’t I Good To You aansneed. Ze weten elkaar duidelijk nog steeds te verrassen. In november 2008 verstomden ze voor het eerst samen de critici en het AB-publiek. Luttele maanden later deden ze dat nog eens over. Zelden kregen concerten zo snel legendarische allures toegedicht.

Het stokoude, krakende Romatheater bleek de uitgelezen locatie voor een reprise. De meeste nummers werden immers geschreven in de tijd dat de voormalige cinema werd gebouwd. Neve en James bewezen er alvast dat er meer dan ooit magie in de lucht hing, al was Georgia On My Mind een al te obligate afsluiter en kende Lush Life te veel pieken en dalen om echt te beklijven.

José James en Jef Neve kunnen nu met een gerust hart terug naar de plaats waar de nummers tot stand kwamen. Als de States hen nu niet aan de voeten vallen, dan is het lot tegen hen gekeerd.

Setlist:

1. Autumn In New York

2. Embraceable You

3. Just Squeeze Me

4. Body And Soul

5. Lush Life

6. Gee Baby, Ain't I Good To You

7. For All We Know

bis:

8. Everyday I Have The Blues

9. Georgia On My Mind

Eerder verschenen op Damusic.be.

Fotoreportage van Hans Vangeel op CuttingEdge.be.

Surfer Blood - Astro Coast

2010-06-19T14:59:00.003+02:00

Surfer Blood werd vorig jaar gelanceerd door Pitchfork. De blogosfeer volgde en droeg het kwartet uit Florida op handen. Nu debuut ‘Astro Coast’ ook een release krijgt aan deze kant van de oceaan, kunnen we de aanstokers van de hype alleen maar bijtreden. Binnenkort staat Surfer Blood op Pukkelpop. Lees hier alvast de kroniek van een aangekondigde triomf.

Het tropische klimaat in West Palm Beach laat zijn sporen na in de broeierige sound van Surfer Blood. Het is echter geen surferbloed dat door de aderen van de bandleden stroomt. Aan de haaienhoes leiden we af dat ze liever surferbloed zien vloeien. Toch wisten spilfiguur John Paul Pitts en de zijnen het surfjuk niet van zich af te schudden. Maar goed, toen de Beach Boys zongen van Surfin’ USA was drummer Dennis Wilson ook de enige echte surfer in het gezelschap.

Surfer Blood past in de stroming nieuwe Amerikaanse bands met een voorliefde voor een zonnige sound, gekruid met noise, lo-fi en shoegaze. Denk daarbij aan Wavves en The Pains Of Being Pure At Heart. Wat Surfer Blood echter van die bands onderscheidt, is het voorgevoel dat de band in staat is een heel nieuw gezicht te laten zien op een (eventueel) tweede album.

Je merkt het aan de kleine details. Pitt producete de plaat niet alleen eigenhandig, hij schreef ook zelf een aantal bescheiden strijkersarrangementen die een song als Fast Jabroni doen aanschurken tegen barokke popmuziek. En dat is nu net iets waar dezer dagen ook opnieuw mee te scoren valt.

De fluwelen stem van Pitt en een heerlijk knapperige gitaarsound vormen steevast de basis. Maar de variatie die Surfer Blood in zijn songs legt is even verbluffend als veelbelovend. Leverden The Shins de inspiratie voor Floating Vibes, dan is Swim meteen helemaal anders: gedrenkt in reverb, met een riff van voorhistorische proporties en een knipoog naar de afropop van Vampire Weekend.

Het waarom van de buzz

Pophooks schudden de mannen van Surfer Blood blijkbaar zo uit hun mouw. Enkel Neighbour Riffs valt als oppervlakkige instrumental van de surfplank. Met Anchorage, tegen het einde van het album, benadert Surfer Blood de perfectie. De gitaarriffs zijn even simpel als geniaal, de drums blijven zes minuten lang onverstoord doorbeuken en Pitt vertelt ondertussen een indringend verhaal over de subarctische stad uit de titel.

“I just want volcanoes to erupt and thaw me out”, zingt Pitt. Zijn verlangen is inmiddels werkelijkheid geworden. De kwaliteiten van de band laten geen twijfel bestaan rond het waarom van de buzz. Met buitengewone verwachting wordt het uitkijken naar Pukkelpop. En dan maar hopen dat de bandleden hun zelfverklaarde “weakness for cocaine and liquor” voldoende onder controle hebben voor een bevestigend optreden en een meesterlijke tweede album.

Eerder verschenen op Damusic.be

José James & Jef Neve - For All We Know

2010-06-19T14:53:00.003+02:00

Talloze jazzmusici brengen op een bepaald moment in hun carrière een ode aan hun voorgangers met een album vol jazzstandards. Voor pianist Keith Jarret – bijgestaan door drummer Jack DeJohnette en bassist Gary Peacock – werd het eren van de ouden zelfs een levenslang project. Op ‘For All We Know’ gaan nu ook José James en Jef Neve de dialoog aan met traditie.

Neve en James vonden elkaar enkele jaren geleden. James promootte ‘The Dreamer’ en Neve nodigde hem uit in zijn programma op Klara. Neve had zijn status als lieveling van de Belgische jazz al meermaals bevestigd en James gold als dé vernieuwer van de vocale jazz. Hun wederzijdse bewondering resulteerde in een legendarisch optreden in de AB. Toch situeer je beiden muzikaal niet helemaal in hetzelfde vakje. Op ‘For All We Know’ zijn de soulmates echter meer dan ooit jazzpartners.

Voor wie ze nog niet kent: James zingt en Neve speelt piano. En dat is exact wat ze doen op ‘For All We Know’. Andere muzikanten, noch instrumenten komen eraan te pas. De duoplaat kabbelt traag en sierlijk voorbij. De laatavondjazz heeft weinig van het grensverleggende dat de soloplaten van Neve en James kenmerkt. Maar de interpretaties zijn superieur en vangen de geest van van die ene dag in november 2008 waarop ze allemaal - uitgezonderd één nummer - werden opgenomen.

Een glansrol is daarbij weggelegd voor Jef Neve. Niet dat er iets valt aan te merken op James’ zangprestaties; zijn zachte baritonstem pakt je helemaal in, vooral tijdens de indrukwekkende intro van Body And Soul. James weet zijn stem perfect te doseren en haalt enkel uit als de tijd daarvoor rijp is, zoals op het einde van Embraceable You.

De twee vormen dus een gouden tandem, maar zoals gezegd is het toch vooral Neve die de plaat spannend houdt. Zijn spel vermijdt in een vloeiende beweging alle clichés. In Tenderly toont hij zich een extreem eloquent improvisator wanneer hij wisselt tussen lichte symfonische bombast en weerspannige jazz. Op Embraceable You legt hij een solo neer die zo hoekig klinkt als een kubus die van een trap rolt en op het einde van Body And Soul imiteert hij een muziekdoos die dringend opgedraaid moet worden.

De groten achterna

De composities op ‘For All We Know’ komen uit het jazz- en het lichtere populaire repertoire, maar krijgen van Neve en James onmiskenbaar een jazzbehandeling. Eerdere uitvoerders zijn jazzgrootheden als Herbie Hancock, Ella Fitzgerald, Cassandra Wilson, Django Reinhardt en Chick Corea, maar ook Céline Dion en Rick Astley (in het geval van When I Fall In Love).

‘For All You Know’ verschijnt op het prestigieuze jazzlabel Impulse en misstaat allerminst tussen ronkende namen als Coltrane en Mingus. Een kleine kanttekening: Duke Ellington-compositie Just Squeeze Me valt door zijn lichtvoetigheid wat uit de toon. Maar verder kunnen we alleen maar aanraden dit album in huis te halen en te wachten tot de avond valt en de wijn op kamertemperatuur is.

Eerder verschenen op Damusic.be

The Futureheads - The Chaos

2010-06-19T14:46:00.005+02:00

Geen mens die weet wat voor supplementen ze in het Engelse plaatsje Sunderland in het leidingwater gooien, maar feit is dat de lokale bands er symptomen van een verhoogde popgevoeligheid vertonen. Of het moet in de genen zitten, want via de broers Brewis behoren bands als Field Music, School of Language en The Futureheads tot één en dezelfde stamboom. The Futureheads zijn in dat geval het vervelende joch, dat met zijn melodieuze punk de geraffineerde pop van zijn broertjes overstemt. Met ‘The Chaos’ leveren ze voor de vierde keer op rij een solide plaat af.

De bronstige manier waarop zanger Barry Hyde aftelt voor openingsnummer The Chaos – “Five, four, three, two, one! Let’s go!” – doet meteen vermoeden dat je te maken hebt met een old school hardcoreplaat. De waarheid komt later pas aan het licht. Het aftellen wordt een motief doorheen het titelnummer. Bovendien heb je snel door dat Queen een even grote invloed is als pakweg The Clash of XTC.

Het refrein van Struck Dumb herinnert dan weer aan Electric Light Orchestra en is ook qua tekst niet helemaal onaantrekkelijk: “The negativity is ruining your sleep / It makes you wanna cry on your pillow.” Met Heartbreak Song begeven The Futureheads zich zelfs richting stadionrock. Misschien niet toevallig dat er een stukje Springsteen werd gestolen. Het orkestrale middendeel van Born To Run werd even geniaal als scharnierloos geïntegreerd. The Futureheads weten zichzelf bizar genoeg te relativeren door naar het verleden te kijken.

Een vrij stevige en constante drumbeat is het middel dat elk afzonderlijk nummer samenhoudt. Binnen dat uptempo kader is er echter veel mogelijk. Ondanks de koortjes en de fijnzinnige details heb je toch niet het gevoel dat de muziek bijster experimenteel is. De punkvibe blijft overheersen en ‘The Chaos’ ligt veertig minuten lang goed in het gehoor.

I Can Do That is een van de weinige nummers dat niet de melodische schwung van de overige songs heeft en ook qua structuur wat geforceerd overkomt. Dart At The Map is op zijn beurt wat aan de eentonige kant. Beide nummers zorgen ervoor dat de tweede helft van de plaat het moet afleggen tegen de eerste. Echt evenwichtig is het album dus niet. Maar ‘The Chaos’ – perfecte titel dus – heeft genoeg in huis om te blijven boeien.

Uit de schaduw van Franz Ferdinand

The Connector bijvoorbeeld, ook al zou je de band hier verwarren met Future Of The Left. Door hun mix van operastemmen, humor en een hels tempo klinken The Futureheads echter ook als Sparks in punkmodus. Het zal dan ook niet verbazen dat Cardiacs – de band die cultstatus verwierf met een schijnbaar onverzoenbare mengeling van punk en prog – een ander voornaam referentiepunt is.

Eindigen doen The Futureheads even groots als ze begonnen. Het nummer Jupiter is goeddeels opgetrokken uit a-capella-passages. Dat zien we Bloc Party nog niet gauw doen. The Futureheads werden in hun vroege dagen immers in een vakje geduwd met Bloc Party en Franz Ferdinand. 'The Choas' is verre van perfect, maar de band bewijst wel niet in de schaduw te moeten staan van haar tijdgenoten. 'The Chaos' valt trouwens op om het aanstekelijke plezier dat de band hoorbaar had bij het maken van deze plaat. En zoals steeds is de helft van het succes daarmee al bereikt.

Eerder verschenen op Damusic.be

Landfill - Landfill

2010-06-19T14:39:00.002+02:00

Naast fantastisch bier en kaas die daar perfect bij past, heeft Grimbergen er een derde exportproduct bij, dat luistert naar de naam Landfill. Met haar titelloze debuut en een single in de Afrekening (Antidote) trekt de vijfkoppige indiegroep stevig in het offensief. We horen daarbij een gedreven, jeugdige band die niet helemaal het onderste uit de kan haalt, maar niettemin een fijne eerste plaat aflevert.

Landfill duikt natuurlijk niet uit het niets op. Aan 'Landfill' gingen twee ep's vooraf en enkele deelnames aan 's lands rockconcoursen. Het is een klassiek parcours, maar Landfill legde het af met bovengemiddeld succes. De band wist daarop producer Bart Delacourt (Monza, Arid) te strikken, met 'Landfill' als welklinkend resultaat.

Met Gentlemen maken de Grimbergse vijf meteen een erg zelfzekere indruk, niet het minst omdat ze erin slagen om rond een koppig, letterlijk eentonig gitaarmotief toch een aardige song te bouwen. Maarten Michils levert een indrukwekkende prestatie achter de microfoon en de bescheiden synths tonen dat de keuze voor Delacourt de band geen windeieren heeft gelegd.

Met Kite daalt het tempo, maar niet de kwaliteit. Synths en een zachte drumsound zorgen voor atmosferische momenten in een nummer waarvoor Absynthe Minded wellicht model stond. Degelijk, zij het iets minder opvallend, is Chromatic. De song werkt toe naar een verrassende plotwending, die echter nog wat schaafwerk had kunnen gebruiken.

Ook Moses, gedreven door enthousiast geroffel, bloeit mooi open, maar met het doordeweekse Tug-O-War belandt Landfill in een dipje. Gelukkig wordt er snel revanche genomen met de licht bruisende indiepop van Antidote. Low behoort op muzikaal vlak tot het verrassendste wat de plaat te bieden heeft. De gezongen coda had wat ons betreft gerust nog wat gerekt mogen worden.

Een groter publiek

Nóg beter geslaagd is het meeslepende Ends. Daarna lonkt een tweede dal. In Ghosts staat de klevere drumpartij van de strofe haaks op het eerder banale refrein en Tristo is een stukje geluidsbricolage dat vooral op het einde van de jaren zestig revolutionair was. Die laatste track werkt dan ook best als intro voor Demons, een vrij geslaagde eindspurt.

Het refrein van Demons vertoont trouwens lichte verwantschap met het openingsnummer van de plaat, Gentlemen. Dat maakt 'Landfill' tot een mooi afgerond geheel. De samenhang wordt nog eens versterkt door het claustrofobische Sky Is Clear, waarin - net als in Gentlemen - één herhaalde gitaarnoot de leidraad vormt voor een heel nummer.

De nummers op 'Landfill' zijn gevarieerd genoeg om de plaat tot de laatste snik spannend te houden. Voor een debuutalbum zeker geen loze verdienste. Landfill kan bovendien rekenen op doorgaans goed songmateriaal. Wij gokken dat ze daarmee in de toekomst ook een groter publiek kunnen aanboren. Ondertussen mag Landfill nog even verder gisten en rijpen. Maar geen nood, in Grimbergen weet men daar wel raad mee.

Eerder verschenen op Damusic.be

Rowland S. Howard - Pop Crimes

2010-06-13T20:56:00.004+02:00

Hij werd een leven lang nagezeten door culthit Shivers. Hij legde een eigenzinnig parcours af als rusteloze muzikale nomade en werd uiteindelijk geveld door leverkanker (op 30 december 2009). Dat is het relaas van Rowland S. Howards opgemerkte passage in ons aardse tranendal. Veel valt af te lezen van Howards blik op de hoes van ‘Pop Crimes’, zijn zwanenzang. Bij ons verschijnt de plaat postuum. De jacht op dubbele bodems is bij deze geopend.

En daar is helemaal niks mis mee. De titel ‘Pop Crimes’ wakkert de speculatie al aan voor we ook maar één noot muziek gehoord hebben. Ver hoeft men niet te zoeken naar de betekenis. Howards carrière is min of meer opgetrokken uit een reeks misdaden tegen de popmuziek. Met een gitaarstijl zo grillig en scherp als een cirkelzaag stond hij in The Birthday Party aan de zijde van een piepjonge Nick Cave. Howard werd op slag een gitaargod van de latente soort.

‘Pop Crimes’ zet een onverwoestbaar beeld neer van een man die zich niet zomaar laat kisten. Howards diepe stem klinkt doorleefd en hoewel zijn gitaarlijnen eerder beheerst zijn, gaat er een intense spanning van uit. Feedback regeert op de achtergrond van de logge ritmes. Subliem voorbeeld: de cover van Talk Talk’s Life’s What You Make It: de Tom Waitsachtige dynamiek laat enkel de originele zangpartij overeind en maakt het geheel macaberder dan het ooit was.

Met Nothin’ waagt Howard zich aan een song van Townes Van Zandt. De regels “And if you see my friends / Tell them I’m fine” klinken alsof Howard al vrede heeft genomen met zijn lot. Zijn laatste woorden zitten vervat in het einde van het nummer: “Sorrow and solitude / These are the precious things / And the only words / That are worth rememberin’”.

Dwarsligger

De boodschap van Wayward Man lijkt evenmin uit de lucht gegrepen: “I’m the fly in the ointment / Your constant disappointment / Just because I can / I’m you wayward man.” Howard schetst zichzelf als onverbeterlijk dwarsligger. In de woorden klinkt de stem door van een man die terugblikt op een turbulent leven op zowel muzikaal als persoonlijk vlak.

Onaards mooi en oprecht is ook de getoonzette liefdespoëzie van Avé Maria. Howard slaagt erin melancholie te neutraliseren met hoop. De song bouwt sierlijk op, al zat er nog net iets meer in. Op de fysieke kant van de liefde wordt dan weer gealludeerd in openingsnummer (I Know) A Girl Called Jonny, dat moeiteloos zijn erotisch geladen werk met Lydia Lunch voor de geest roept.

Je moet er voor zijn, voor de kille, akelige sfeer die rond ‘Pop Crimes’ hangt. Maar eens je je laat meedrijven en je de achtergrond ervan kent, is het een album dat zich in vele facetten laat appreciëren. De graatmagere Howard was een doorbijter. Zelfs toen hij tijdens zijn laatste optreden bloed ophoestte, ging hij nog verder. Met zijn laatste kracht klampte Howard zich vast aan de toekomst. ‘Pop Crimes’ is een even schitterend als tijdloos afscheid.

Eerder verschenen op Damusic.be

Flying Lotus - Cosmogramma

2010-06-06T11:44:00.005+02:00

Dé elektronische verrassing komt dit jaar van Flying Lotus. Met zijn derde album ‘Cosmogramma’ bezorgt de amper 26-jarige Steve Ellison een fantastische, tegendraadse luistertrip. “I want to just make my shit the most musical shit ever”, liet hij onlangs tijdens een interview vallen. Geestig en gewaagd tegelijk, want het zal niet lang duren voor Ellison zich moet laten escorteren door de massa volk die voor zijn toiletdeur heeft postgevat.

Je leest de titel en je denkt: “Cosmogramma, dat móet wel iets groots zijn. Een opera? Een symfonie? Een meerledige suite in d-groot voor sopraan, klavecimbel en altviool?” Dat is het allemaal niet. Het is wel een zeventiendelige compositie voor samplers, laptops en live instrumenten. Flying Lotus gaat trouwens niet licht over het conceptuele aspect van zijn werk. En je hoeft bijgevolg geen expert te zijn om vast te stellen dat zijn “shit” een opvallende vastheid en cohesie vertoont.

Na de eerste maffe maten van Clock Catcher besef je al dat Ellison brein anders werkt dan dat van de meeste stervelingen. Als hersenen echt zo groot zouden zijn als hun capaciteit, dan zou Ellison zijn hiphoppetten via een gespecialiseerde internetwinkel moeten bestellen. Ellison denkt assymetrisch, abstract, filosofisch en totaal outside the box. Niet voor niets is ‘Cosmogramma’een uiterst eigenzinnig amalgaam.

De impact van de plaat doet denken aan die van DJ Shadows ‘Entroducing’. Hoewel Flying Lotus’ sound donkerder is en minder verankerd in de hiphoptraditie, sta je net als bij DJ Shadow versteld van die verbluffende stijlmix. Flying Lotus levert voer voor progressieve musicologen door alles te gebruiken wat zijn pad kruist: free jazz, klassieke discoarrangementen, dubstep, drum ‘n’ bass,... het is onmogelijk exhaustief te zijn.

Out-of-body-ervaring

De occasionele vocals – in ...And The World Laughs With You horen we Thom Yorke – zorgen op uitgekiende plaatsen voor rust tussen al het instrumentale geweld. Mmmhmm klinkt met zijn scat vocals alsof Baloo, de beer uit Jungle Book, de studio intrekt met een strijkkwartet om er een eigentijdse versie van acidjazz op te nemen. De song bloeit helemaal open tot een Jaga Jazzist-achtige compositie. Niet toevallig speelde Flying Lotus onlangs het voorprogramma van het Noorse collectief.

Voor je het weet wordt ‘Cosmogramma’ een heel nieuw melkwegstelsel en neemt Flying Lotus je mee - laverend tussen flitsende Nintendo-bleeps, zwalpende synths en afgemeten strijkerspartijen - door glitterende wolken van kosmosgruis. Een snelle polkabeat, Braziliaans carnaval, Squarepusher-bassen, synths uit Queens ‘Flash Gordon’-soundtrack, harpen, saxofoons en pingpongsamples. Het zit er allemaal geniaal in verwerkt.

Ellison komt natuurlijk uit een muzikale familie. Alice Coltrane – vrouw van – was zijn tante. De spirituele ervaring van het muziek maken kreeg hij dus van kindsbeen af mee. Neem daar nog een goeie tien jaar van out-of-body-ervaringen en psychedelische kicks bij en je hoeft niet te zoeken naar een verdere verklaring. ‘Cosmogramma’ is niet van deze wereld, zoveel is duidelijk.

Eerder verschenen op Damusic.be.

Als goden vereerd

2010-06-05T10:12:00.008+02:00

Pixies, Lotto Arena, Antwerpen, 31 mei 2010

1. Cecilia Ann

2. Rock Music

3. Bone Machine

4. Monkey Gone To Heaven

5. Gouge Away

6. Hey

7. Velouria

8. Dig For Fire

9. Allison

10. Debaser

11. Planet Of Sound

12. Alec Eiffel

13. Caribou

14. River Euphrates

15. Cactus

16. Is She Weird?

17. Break My Body

18. The Sad Punk

19. Head On

20. U-Mass

21. Tame

22. Isla De Encanta

23. Wave Of Mutilation

24. Broken Face

25. Nimrod's Son

26. Holiday Song

27. Gigantic

------------------------------

28. Vamos

29. Where Is My Mind?

30. Here Comes Your Man

De reünietoer van de Pixies gaat al zijn zesde jaar in. Op 4 juli zal het ook exact zes jaar geleden zijn dat ik de band voor het eerst zag. Het was tijdens een namiddag op Rock Werchter en de omstandigheden waren niet optimaal. Na een ferme stortbui verscheen de zon plots fel door de wolken en ik stikte haast in het regenpak dat ik mee had voor het geval dat... Ik had mijn lesje geleerd en dus liet ik mijn pak maandag thuis. Ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar de band klonk plots een pak dreigender dan toen. Pixies komt dan ook veel beter tot zijn recht in een pikdonkere zaal. Een regenboog past er niet zo bij.

Met een krakende versie van Cecilia Ann nam het viertal meteen een droomstart, al verdwenen de drums wat in de mix. Rock Music en Bone Machine maakten de eerste hattrick compleet. Het "then the God is Seven"-deeltje in Monkey Gone To Heaven werd helaas wat snel afgehaspeld en verloor daarmee al zijn kracht. Vanaf Gouge Away werd echter duidelijk dat Frank Black perfect bij stem was. Zijn folterkreten kwamen recht uit de diepste kerkers van zijn imposante torso.

De Pixies werden als goden vereerd terwijl ze de ene mokerslag na de andere uitdeelden. Zo brak er bijna massahysterie uit toen bassiste Kim Deal tijdens Hey een stukje alleen speelde. Tijdens Debaser vlogen de "chiens" en de "debasers" ons als mortiervuur om de oren. En tijdens Tame werd Black bijna overstemd door de zaal. Gelijktijdig met de raid van de band op het podium, werd ook het gebrul in de zaal steeds luider, tot een punt waarbij ik dacht: "Dit heb ik zelden meegemaakt."

Allison, Tame en Isla De Encanta waren onbetwiste hoogtepunten. Dat laatste nummer leek zowaar op een Spaanse versie van Ace Of Spades. Maar wat opvalt is dat er na zes jaar en vele geruchten, nog altijd geen enkel nieuw nummer in de setlist te bespeuren was. De band heeft zijn vuur al terug, nu nog een sterke plaat om te vermijden dat ze net als de Stones en Status Quo voor eeuwig zullen moeten blijven teren op oude successen.

Tom Jones, What Good Is He?

2010-05-30T17:10:00.004+02:00

Sinds enkele weken is de wekelijkse column van Marc Didden in De Morgen zeer terecht versluist van de Media.com-bijlage naar de cultuurbijlage in het weekend. Maar waar hij ook staat, ik kijk er altijd reikhalzend naar uit. De persoonlijke commentaren op culturele manifestaties van zeer diverse pluimage zijn nu eens hard en hilarisch, dan weer gevoelig en verrassend.

Niet zelden vallen er tal van tips te rapen, zoals dit weekend. Wie de lap tekst op p. 43 doorleest tot op de bodem, leest daar (opnieuw terecht): "...muziek zou net als toneel, film, schilderkunst, geen wedstrijd mogen zijn maar alleen maar de allerindividueelste uiting van het allerindividueelste gevoel, of toch iets van die strekking."

Didden gaat verder: "Tom Jones bijvoorbeeld, die laat op de avond Dylan's What Good Am I? op bloedstollende wijze staat te zingen, zoals onlangs bij Jools Holland." Nu ben ik geen fanatieke Dylan-aanhanger en al zeker geen Tom Jones-adept. Daarbij blijkt het hier dan nog te gaan om een Dylan-song uit 1989, toch ook niet diens meest memorabele periode. Tom Jones staat dan weer synoniem met nummers als Delilah, Green, Green Grass of Home, Sex Bomb en tegenwoordig ook met een door plastische chirurgie mismeesterde hondentronie.

Onlangs was hij dus te gast in de show van Jools Holland. Zijn versie van het miskende, zo blijkt nu, Dylan-nummer gaat door merg en been. Binnenkort brengt Jones de plaat 'Praise & Blame' uit. Na de meer dan geslaagde comeback van de gek en afgeschreven gewaande Roky Erickson, kunnen we alleen maar hopen dat ook Jones zich dit jaar aan een Johnny Cashachtige herrijzenis waagt.

The New Pornographers - Together

2010-05-25T11:59:00.005+02:00

Net als de compatriotten van The Dears richten The New Pornographers zich op ambitieuze, rijkelijk gearrangeerde pop. Beide bands zijn bovendien aan elkaar gewaagd. Op ‘Together’ vertalen de Canadese pornografen hun voorliefde voor barokke pop opnieuw in twaalf matige tot sterke popsongs. Bombastisch wordt het nooit, geniaal evenmin. Het is voor een plaat als deze dat ooit het woord “degelijk” werd geconcipieerd.

Uit de pseudofilosofische, pretentieuze perstekst kunnen we nog net afleiden dat The New Pornographers afkomstig zijn uit Vancouver, dat ze met ‘Together’ toezijn aan hun vijfde langspeler en in hun hele bestaan al vele watertjes doorzwommen hebben. Minder nonsens valt er gelukkig op de plaat zelf te bespeuren. Echt nieuwe dingen zijn er niet horen en de bandnaam klinkt gewaagder dan de muziek zelf. Niettemin is ‘Together’ in de eerste plaats een album met positieve vibes en meer dan een handvol vakkundig geknutselde songs.

Frontman A.C. Newman en co tonen zich vooral sterk in zang, melodie en onderlinge variatie tussen de nummers. Enkel A Bite Out Of Bed is echt overbodig. Vergeleken met opener The Movers is de song een waterige soep, bereid met dezelfde basisingrediënten. What Turns Up In The Dark is naar onze mening wat te drammerig, maar heeft nog wel zijn momenten.

The New Pornographers verwijzen graag (bewust dan wel onbewust) naar hun invloeden. De luchtige en sprankelende gitaarsound van de vroege R.E.M. is zo’n inspiratiebron in een aantal nummers. Silver Jenny Dollar doet dan weer denken aan The Triffids en Weezer, maar het meest nog aan Pixies. Het leidt de aandacht een beetje af. Het nummer zal daardoor nooit een Alison worden en zeker geen Angie, Rosie of een van die andere vermaarde rock-‘n- rollcreaturen.

Te snel van de schrijftafel

Daughters Of Sorrow komt uit een andere hoek van het spectrum. De basis bootst een Roger Waterssong na tot in de kleinste details. Het plotse, schrille schreeuwen tussen de laag gezongen lijnen katapulteert ons zo terug naar ‘The Wall’ (en zijn opener In The Flesh?). Het Canadese collectief levert echter een niet geringe bijdrage met bedwelmende zangharmonieën, blazersaccenten en een emotieve gitaarpartij.

Een rist andere nummers had beter nog wat langer op de schrijftafel blijven liggen. Het krachtige Your Hands (Together) delen we in die categorie in. Na enkele schaafbeurten zou het nummer haast de wervelende kwaliteit van een Clint Mansellsoundtrack kunnen evenaren. Ook bij feelgoodsong If You Can’t See My Mirrors hebben we het gevoel dat er meer in zat. Een mooie wending en betoverende samenzang worden er verpakt in drie al te korte minuten.

Op de overige nummers, met name het bescheiden epos My Shepherd en afsluiter We End Up Together, valt zo goed als niets aan te merken. The New Pornographers maken indruk met hun barokke pop, ook al brengen ze weinig nieuws. Wel blijven ze hun eigen eigenzinnige koers varen en dat is al heel wat.

Eerder verschenen op Damusic.be

Klasse, hitte, routine

2010-05-24T10:26:00.010+02:00

Eric Clapton & Steve Winwood, Sportpaleis Antwerpen, zondag 23 mei 2010

De tickets voor Clapton & Winwood waren een verjaardagsgeschenk waarvoor ik zelf de nodige hints had aangeleverd. De volkswijsheid schrijft voor dat je een gekregen paard niet in de bek kijkt. Maar een concert is een nogal variabel cadeau, zeker voor een recensent. Clapton & Winwood ontsnappen dus - ondanks hun legendarische status - evenmin aan de keuring. Veel hebben ze niet te vrezen. Het was een geslaagde avond, maar een kleine reeks minpunten betekende een smet op hun duizelingwekkend professionalisme.

De concertervaring wordt wel vaker bepaald door de aard van de zaal. Het Antwerpse Sportpaleis mag dan één van de meest succesvolle concertzalen ter wereld zijn, de omstandigheden voor toeschouwers zijn er nog altijd verre van optimaal. Bij warm weer - zoals gisteren het geval was - raakt het publiek verlamd door een drukkende hitte. Geluid is een ander, niet onbelangrijk probleem. Vooral wie een zitplaats heeft in de betonnen bunker, hoort de muziek bij rustige passages luider echoën dan een Tiroler die "Scheisse" schreeuwt in de Oostenrijkse Alpen.

Gebrek aan airco en goed geluid maakten van het akoestische middenstuk van het concert een slaapverwekkende bedoening. Layla van Claptons groep Derek and the Dominos hadden we sowieso liever in de originele dan in de unplugged versie gehoord, maar waar ik zat was het nummer nauwelijks te herkennen. Hetzelfde gold voor een anders levendig gebracht After Midnight (van de hand van JJ Cale, maar een hit voor Clapton).

Cocaine

Op de prestaties van Clapton en Winwood viel weinig aan te merken, al kan je niet ontkennen dat een zekere routine zich meester had gemaakt van hun spel. Dat geen van beide heren ook maar ergens enkele woorden tot het publiek richtte, maakte hen er zeker niet sympathieker op. Het blijft natuurlijk indrukwekkend om Clapton spannende solo's te zien improviseren en om Winwoods uit de duizenden herkenbare stem to horen op nummers als Had to Cry Today (Blind Faith), Dear Mr. Fantasy (Traffic) en eighties solohit While You See a Chance.

Opvallend was trouwens dat Winwood, die voornamelijk achter zijn Hammond B3-orgel zat, ook het betere solowerk op gitaar in de vingers heeft. Stereotieper en met minder karakter dan Clapton, maar zeker en vast met charme. De wat houterige Chris Stainton (Clapton- én Joe Cocker-habitué) en Steve Gadd (mogelijk de meest vermaarde sessiedrummer sinds de seventies) leverden eveneens de te verwachten puike prestaties. Veel bas konden we niet onderscheiden. De backing vocals waren dan weer al te overweldigend.

Solopassages werden sporadisch wat lang gerekt (bijvoorbeeld in het van Jimi Hendrix geleende Voodoo Chile) en het tweestemmige gedeelte van In the Presence of the Lord (Blind Faith) liep mank. Met een minder wisselvallige sound was dat alles mogelijk beter te verteren. En ik moet erbij zeggen, het publiek was laaiend enthousiast. Bisnummer Cocaine - opnieuw een JJ Cale-song - was voor iedereen en ook voor mij een absoluut hoogtepunt. De band stapte van de scène en kwam helaas niet meer terug, hoewel het nog een dikke, verwachtingsvolle minuut donker bleef in de zaal. Einde van een geslaagde avond, waar onder andere omstandigheden ongetwijfeld nog meer in zat.

Justin Currie - The Great War

2010-05-22T18:15:00.007+02:00

Nog nooit van Justin Currie gehoord? Troost u, wij evenmin. En ook Del Amitri, de Schotse poprockband waarmee Currie twintig jaar lang furore maakte, kan in onze contreien bezwaarlijk relevant genoemd worden. En toch is frontman Currie intussen wel al toe aan zijn tweede soloplaat. Maar ook met ‘The Great War’ zal hij niet uit de anonimiteit kunnen treden.

Wie vandaag het komen en gaan van de popgolven nauwlettend observeert en mee is met het nieuwste werk van pakweg Animal Collective, Gorillaz en These New Puritans, zal meteen merken hoe anachronistisch Curries muziek wel is. Niemand zit anno 2010 nog te wachten op deze modale, in opgeklopte emoties gedrenkte poprock

Ambachtelijk gefabriceerd, dat is ‘The Great War’ zeker wel. Maar daar schuilt nu net het probleem. Bij Currie staat ambacht voor routine. Niet dat hij zijn nieuwe songs botweg op plaat gekwakt heeft – eerder het tegendeel is waar – maar het zijn toch vooral adjectieven als 'fantasieloos', 'voorspelbaar' en 'matig' die ons tijdens ‘The Great War’ te binnen schieten

Curries stem heeft wat weg van de lichte rasp van Marc “Walking In Memphis” Cohn. En bij momenten hoor je ook James Blunt of Lenny Kravitz voorbijwaaien. Om maar te benadrukken dat de Schotse singer-songwriter ook vocaal gezien netjes binnen de lijntjes kleurt.

Dan stel je je bij een titel als ‘The Great War’ toch heel wat anders voor. Was de Eerste Wereldoorlog half zo klef en zeemzoeterig geweest als wat Currie op zijn tweede worp neerzet, dan zou 11 november nu geen nationale feestdag zijn. Niemand heeft schrik van Curries pluchen munitie.

Draak

Tekstueel gezien is het dan ook meermaals tenenkrullen geblazen. In het openingsnummer doet Currie – zelfverklaard atheïst – meteen God en de duivel opdraven en beklaagt hij zichzelf als een Man With Nothing To Do. Pianoballad You’ll Always Walk Alone is ook nauwelijks te harden. Je moet al diep de mythologie induiken om zo’n draak tegen het lijf te lopen

Nog erger wordt het met The Fight To Be Human. Wie de titel al niet weerzinwekkend vindt, kan zich nog altijd overleveren aan de acht minuten durende kwelling en gegeseld worden door schaamteloos voorgedragen regels zoals “I hate the world they gave me”.

En zo gaat het maar door. Het rijke instrumentarium en de occasionele verrassende gitaarsolo werken nergens helend, ‘The Great War’ gaat roemloos ten onder en Justin Currie toont zich behalve een “man zonder iets om handen” ook een “man met weinig te bieden”. For fans only!

Eerder verschenen op Damusic.be.

Talking Head in Wall Street

2010-05-18T21:28:00.007+02:00

De voorbije week heb ik doorgebracht in Cannes, waar ik Location Flanders vertegenwoordigde op de Marché du Film. Voor ontspanning was er tussendoor meer dan voldoende tijd: recepties, lunchmeetings, feestjes, wandelingen, restaurantbezoeken,... Boven alle verwachtingen heb ik ook nog drie screenings kunnen bijwonen: 'Wall Street 2: Money Never Sleeps' (Oliver Stone), 'You Will Meet a Tall Dark Stranger' (Woody Allen) en 'Biutiful' (Alejandro Gonzàlez Iñàrritu). Drie totaal verschillende films met één element gemeen: een opvallende soundtrack.

Woody Allen koos voor zijn geliefde New Orleans klarinetjazz. Het frivole themadeuntje van zijn laatste film staat in mijn geheugen gegrift, al vanaf het moment dat de muziek Allen, Naomi Watts en Josh Brolin begeleidde over de rode loper van en naar het Grand Théatre Lumière. De muziek van Iñàrritu's film - of zeg ik beter meesterwerk? - was dan weer totaal nieuw en fris. Niets orkestraals viel erin te bespeuren. Wel een broeierige, onheilspellende gitaar en duistere elektronica, volledig in lijn met de loodzware sfeer van de film. De gehele geluidsmix was trouwens magistraal. De kwaliteit van geluid in een film valt mij doorgaans niet zo op, maar 'Biutiful' liet me geen andere keuze.

Het vervolg op 'Wall Street' deed visueel erg denken aan de eerste film uit 1987. We zijn nu drieëntwintig jaar later. Gordon Gekko is back in town en wordt schitterend vertolkt door Michael Douglas. Voor de muziek deed Stone ook beroep op iconen. Craig Armstrong verzorgde de klassevolle, maar weinig spannende orkestrale score. Meer pit zat er in de songs van voormalige Talking Head David Byrne en Brian Eno, die bij het verschijnen van de eerste 'Wall Street' toch ook al (langer dan) een decennium meedraaiden.

Met de muziek was ik al vertrouwd genoeg, want de plaat 'Everything That Happens Will Happen Today' is al anderhalf jaar uit. Vorig jaar zag ik Byrne de muziek spelen (en dansen) op de Lokerse Feesten. Reflecterend in de glimmende ruiten van de New Yorkse buildings kreeg het allemaal nog een extra dimensie. Het nummer Strange Overtones kreeg terecht een voorkeursplaats toebedeeld in de film. Beluister het hier:

We Have Band - WHB

2010-05-10T12:52:00.004+02:00

Op een dag maken de leden van We Have Band een autoritje, hun pas afgewerkte debuutplaat ‘WHB’ in de cd-speler. Na afloop kijken de drie elkaar uitgelaten aan: “Yeah, we did it, we actually made a really great album.” We hadden toen erg graag in de kofferbak gezeten om de band toe te roepen dat hun eersteling inderdaad een fantastische plaat is.

Eerste referentiepunt: New Order, Depeche Mode en hun generatiegenoten. Maar maak van We Have Band vooral geen kille eightees revivalband. Hun onwaarschijnlijk rijke sound recycleert evengoed de fuzzy gitaren uit de sixties, de synthexperimenten van Cluster en Eno en de voornaamste trends van de hedendaagse indie/dancescene. Het geheel klinkt erg Brits, erg eigenzinnig en voorzichtig geniaal.

De volle sound maakt dat We Have Band niet alleen goed gedijt op de dansvloer. Door haar fijnzinnige details is de plaat ook ideaal voer voor veeleisende hoofdtelefoons. We Have Band heeft dan ook veel meer te bieden dan enkel een portfolio met wat ruwe schetsen. De twaalf songs zijn helemaal af en onderling verschillend en sterk genoeg om van de allereerste plaat meteen een bescheiden meesterwerk te maken.

Met zekerheid kunnen we ook schrijven dat ‘WHB’ niet zomaar een toevalstreffer is. Het getuigt van visie dat het eerste wapenfeit van het album je meteen op het verkeerde been zet. Piano is zowaar een trage Elbow-achtige smaakmaker met meerstemmige zang en een dartele piano tegen een orchestrale fond.

Topdebuut

Maar ontbindt de band dan al zijn demonen in Buffet, het tweede nummer van de plaat? Nee hoor, er wordt rustig experimenterend verder gebouwd met een gitaarlijn die een slang zo uit haar mand doet dansen. Pas met Divisive, een sterk staaltje indiedance, geeft de band zich over. Opzwepende vocals en een frivole bas introduceren een groove die de band niet meer loslaat. Het warmbloedige refrein van Love, What You Doing levert daarop een eerste hoogtepunt.

Maar uitblinken doen alle nummers. Zonder uitzondering. Honeytrap laat zich best omschrijven als een fictieve studiosessie van José James, de ritmesectie van Moloko en de gitarist van The Rapture. En zo belandt het gezelschap – het echtpaar DeDe en Thomas en vriend aan huis Darren – erg vlot bij een eigen versie van punkfunk op Hear It In The Cans.

Ook Centrefolds & Empty Screens is ronduit innemend. Het door DeDe gezongen You Came Out gaat opnieuw de funky toer op en WHB mag dan wel een variatie zijn op You Came Out, een flauwe doorstart is het allesbehalve. We Have Band gaat bovendien erg inventief om met drieledige, in elkaar geweven zangpartijen, slechts een van de sterktes van de band. Zonder aarzelen: ‘WHB’ is één van de absolute debuutalbums van het jaar.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/we-have-band/whb

White Light Parade - House of Commons

2010-05-01T12:29:00.006+02:00

De Britse politiek is dezer dagen weer controversieel. Na jaren van Bush-bashing is het nu de beurt aan Blair en Brown. Polanski raakte het thema al subtiel aan in zijn recentste film ‘The Ghost Writer’. Maar voor directe aanvallen, straatrellen en anti-establishment-slogans moet je bij White Light Parade zijn. Debuut ‘House Of Commons’ ademt de sfeer van de oude punk, maar schiet te vaak tekort om de woede van 1977 te doen herleven.

Het uitgangspunt is dan ook niet meteen aantrekkelijk. Waarom een genre nieuw leven inblazen dat na een kleine drie jaar al zijn beste kruit verschoten had? White Light Parade stelt zich vragen bij bepaalde wantoestanden, maar is de wat naïeve rebellie van de vroege punk daartoe wel het beste middel? De bandleden vonden blijkbaar van wel, en vertaalden hun desillusie in elf songs van gemiddeld drie minuten en drie akkoorden.

Titels als Burn It Down, Riot In The City, We Start Fires en Heroes And Foes werden verpakt in een album dat ‘House Of Commons’ (de Britse Kamer van Volksvertegenwoordigers) werd gedoopt. Op de vaalgrijze hoes prijkt het huis van de eerste minister, maar dan gesitueerd in een smerige, afstandse buurt. Het logo van White Light Parade brandmerkt de woonst niet zonder enige trots. We gaan 33 jaar terug in de tijd, denk je dan.

Gebukt onder het Clash-juk

Welnu, de eerste punkgolf heeft het viertal zeker niet onberoerd gelaten. Maar de bandleden nemen gelukkig de moeite om verder te kijken dan de buttons op hun vesten. Al kijken ze niet veel verder. The Clash is de ontegensprekelijke referentie voor dit debuut, maar White Light Parade slaat af en toe ook een brug tussen de klassieke punk en de opgang makende frenetieke indiepop-anthems van een band als Two Door Cinema Club.

Met Burn It Down begint de plaat dan ook onverwacht fris. Niet dat de plaat grenzen verlegt - verre van. Maar de pure, op traditionele leest geschoeide punk die we verwacht hadden, wordt in een aantal songs toch van een hedendaagse tint voorzien. Wake-Up, Wait For The Weekend en Young Believers zijn zelfs eerder popsongs met een vleugje punk dan omgekeerd. En Shotgun mengt een punkvibe met een modale rockstructuur, al kan een gemeende “Oi!” niet bedwongen worden.

Terwijl Riot In The City een eresaluut is aan het titelloze debuut van The Clash, verraden de korte reggae-achtige passages op andere songs eerder de invloed van The Clash ten tijde van ‘London Calling’. Al te stereotiepe punksongs als We Start Fires en Surrender zijn dan weer ronduit banaal en overbodig.

Door de overduidelijke adoratie voor annus domini 1977 blijft White Light Parade een buitenbeentje in het hedendaagse landschap. De band gaat nog te zeer gebukt onder het Clash-juk, en de eigen inbreng valt al bij al wat mager uit. ‘House Of Commons’ is een goede poging, maar slechts zelden meer dan dat

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/white-light-parade/house-of-commons

Ef - Mourning Golden Morning

2010-05-01T12:14:00.009+02:00

“Postrock is not dead, it just smells funny.” Frank Zappa had het natuurlijk over jazz, maar de Zweedse band Ef bewijst met ‘Mourning Golden Morning’ dat het aforisme ook perfect op postrock van toepassing is. Al jaren wordt het genre slaafs gediend en hoewel de groep er andere bedoelingen mee had, ontsnapt ook zij niet aan de verlammende formule.

De postrockbands van deze wereld vullen namelijk nog steeds meer dan één Rue des Bouchers. Het zijn doorgaans koks die naar dezelfde school zijn geweest en dezelfde recepten koken. Hier en daar voorzichtig experimenteren met ingrediënten komt ook wel eens voor. Maar een grotere vrijheid neemt ook de Zweedse groep op zijn derde plaat niet.

Ze willen met hun nieuwe plaat bewijzen dat niet alle postrock hetzelfde klinkt, maar daar slaagt het Zweedse drietal niet in. En zo zijn we al één illusie armer. Ef brengt postrock volgens het boekje en een groter compliment dan dat krijgen we echt niet uit onze pen geperst.

Postrock op voorschrift

Probeert de band dan toch het klassieke patroon van atmosferische passages en crescendo’s te doorbreken, schiet de groep tekort qua inventiviteit. Op Son of Ghosts wisselen de twee kernelementen gewoon van plaats. De voorspelbare climax blijft op die manier geen kwartier uit. Dat is een voordeel. Maar als de song na enkele maten dan toch in achterhaalde procédés vervalt, beseffen we dat we te vroeg hebben gejuicht.

De zeven songs op ‘Mourning Golden Morning’ zijn dan ook grotendeels opgetrokken uit jachtige roffels (zoals ooit geperfectioneerd door Godspeed! You Black Emperor) en desolate gitaarlijntjes (waarmee Explosions In The Sky de massa vreemd genoeg heeft kunnen verleiden). Enkel Escapade I en Fyra duiken onder de kaap van de vijf minuten, maar het gaat dan ook om een ouverture en een nietig tussendoortje.

Toch lijkt de band halverwege de plaat een tandje bij te steken. Zo is Longing For Colors een duet dat zijn karakter mede ontleent aan de elfachtige stem van gastzangers Rebecka Maria Wahlgren. Maar de lange instrumentale passages lijken ook hier even verplicht als overbodig. Gooi vier van de negen minuten weg en je hebt een nummer van massief brons, voor goud zal er nog net iets meer nodig zijn

Aan een echte beeldenstorm waagt het Zweedse drietal zich dus niet, zelfs niet onder leiding van postmetalhead Magnus Lindberg (Cult of Luna). De drang om te variëren op bestaande thema’s is er zeker, maar in de praktijk slaan ze nog te vaak de weg in van clichés. Voor wie anno 2010 nog op zoek is naar nieuwe, spannende muziek, brengt deze plaat weinig zoden aan de dijk.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/ef/mourning-black-morning

Twee bands en een paardenkop

2010-04-24T23:54:00.008+02:00

Roadburg / Field Music, Petrol, Antwerpen, vrijdag 23 april 2010

Het optreden van Field Music gisteren in Petrol, Antwerpen wordt geklasseerd in de categorie 'bizar'. En niet alleen omdat er behalve een drankbonnetje ook een screening van Alejandro Jodorowsky's surrealistische Christusepos 'The Holy Mountain' (1973) was inbegrepen in de prijs van het ticket. Nee, vreemder was dat het alom geprezen Field Music ondanks een gigantische postercampagne niet meer dan een vijftigtal nieuwsgierigen wist te lokken. Vreemd, bizar, onbegrijpelijk! Maar steengoed, dat dan weer wel (om maar eens een Nederlands filosoof te citeren).

Field Music's laatste album 'Measure' werd in De Morgen bedacht met een vier-sterren-quotering, OOR publiceerde een lovende recensie en het Britse magazine Uncut deelde zelfs een perfecte score van 5 op 5 uit. Op het eerste zicht bestaat de Britse band rond de gebroeders Brewis echter uit vier doordeweekse types. De muziek die ze maken is minder alledaags. 't Is te zeggen, it's pop but not as you know it.

De klassiekers - van The Beatles en XTC tot Pulp - zijn gekend, maar datgene wat Field Music echt onderscheidt is iets onbestemds. Volgens de legende die de band zelf vertelt, heeft het alles te maken met geboortestad Sunderland, waar ook The Futureheads vandaan komen.

Live werkte het bijzonder goed en dat ondanks het feit dat drummer David Brewis het zonder stem moest stellen en de (backing) vocals tijdens de namiddag nog herverdeeld en ingestudeerd moesten worden. Bij momenten waren de harmonieën zelfs verbluffend 'close'. Een rondje Beach Boys ging de zopas gereconfigureerde band erg vlot af.

Op vlak van catchy melodieën kent Field Music zijn gelijke niet. Goeie ideeën uitmelken was dan er dan ook niet bij. Sterker nog, de nummers werden zo vaak afgebroken, kregen zo vaak nieuwe wendingen dat het niet altijd even simpel was begin en eindes te bepalen. Het kleine publiek kreeg zo een lezing uit het briljante schetsboek van de Brewis-tandem. Soms dreunen bands gewoon een setlist af, maar dit optreden was een verademing, één van die schaarse optredens waarbij er tegen een kamerbrede grijns van verwondering geen kruid gewassen is (voorheen o.a: Acoustic Ladyland, John Zorns Masada en Moonchild, Rush, etc.).

"Come on, you British cunts!"

De set eindigde nochtans in mineur toen David Brewis er zonder veel omhaal de brui aan gaf. De kreet "Come on, you British cunts!" kon hem niet overtuigen terug te keren. Hoe zou je zelf zijn? Het bisloze einde was trouwens maar een kleine smet, want tijdens het voorafgaande uur kregen we een indrukwekkende selectie voorgeschoteld met als hoogtepunten het nieuwe Measure, het aan Gentle Giant refererende If Only the Moon Were Up en opener Give It Lose It Take It.

Setlist

(voor zover ik me kan herinneren, niet chronologisch):

Give It Lose It Take It

If Only the Moon Were Up

Measure

Effortlessly

A House Is Not a Home

Something Familiar

You Can Decide

Roadburg verdient een speciale vermelding voor het straffe voorprogramma. Hun vrij volwassen sound werkte aanstekelijk en bovendien heeft de band meer dan een handvol goeie songs in de vingers. Ik moet nog uitvissen of het op plaat allemaal wel zo goed klinkt, maar de set creëert alvast een zekere verwachting.

Zonde dat zo'n affiche - Roadburg en Field Music - maar een kleine meute bezoekers trekt, maar we zijn dan ook bij de weinigen die het allemaal kunnen navertellen. En hopelijk komt er dan volgende keer meer volk opdagen dan twee man en een paardenkop.

Serena Maneesh - No. 2: Abyss In B Minor

2010-04-18T21:06:00.005+02:00

Neoshoegazers Serena Maneesh zijn met ‘No. 2: Abyss In B Minor’ nog maar aan hun tweede album toe. Oasis, Nine Inch Nails en The Dandy Warhols namen de band mee op sleeptouw en hun debuutplaat kon rekenen op lovende recensies. De Noorse vijfmansformatie heeft dan misschien niet meer bijster veel te bewijzen, toch komt ze nu met een fijnzinnig meesterwerkje op de proppen.

‘Abyss In B Minor’ werkt in de eerste plaats als album. Er is een soort van natuurlijke rode draad die alle nummers, hoe onderling verschillend ook, aaneenrijgt. Zo keert het noisestukje op het einde van de eerste song Ayisha Abyss terug op het einde van I Just Want To See Your Face en neemt de dwarsfluit die op D.I.W.S.W.T.T.D. al stil sluimert, helemaal de overhand in Magdalena (Symphony #8).

Er is trouwens geen passender woord dan verbluffend om te omschrijven hoe de tweede telg van het Noorse geslacht in elkaar werd gemixt. Verantwoordelijk daarvoor is René Tinner, een oudgediende uit de entourage van de invloedrijke band Can. Tinner spendeerde acht dagen aan elk van de acht nummers. Zijn beeldrijke resultaten evolueren van naargeestige trips (Honey Jinx) tot dromerige strandscènes (Melody For Jaana).

Tot die eerste categorie behoort zeker ook opener Ayisha Abyss, waarin het beeld wordt opgeroepen van een man die veel verder van de wereld is dan goed voor hem is en die al wauwelend en slenterend de muren aftast op zoek naar enige steun.

Op het door doffe drums voortgestuwde I Just Want To See Your Face is voor het eerst op deze plaat Hilma Nikolaisen te horen, die met haar hemels luchtige stem tussen de constant opvlammende vuurtongen van gitaren laveert.

De scheurende gitaren en hevig beukende drums van Reprobate! maken de weg vrij voor het zweverige Melody For Jaana, dat eeuwigheid en melancholie ademt. Op Blow Yr Brains In The Mourning Rain introduceren struikelende drums opnieuw georganiseerde chaos en slotakkoord Magdalena is zowaar een symfonie. Op zeer eigenzinnige wijze weliswaar.

In het spoor van My Bloody Valentine

My Bloody Valentine, nota bene een band waaraan Serena Maneesh zo overholen schatplichtig is, nodigde die laatste band in 2009 uit op All Tomorrow’s Parties. De Noren steken datzelfde My Bloody Valentine nu met ‘Abyss In B Minor’ – een eigenzinnige, hedendaagse kijk op de oorspronkelijke shoegazegolf – naar de kroon.

Serena Maneesh creëert op ‘No. 2: Abyss In B Minor’ een eigen wereld zoals we er nauwelijks nog een exploreerden sinds Apse enkele jaren geleden zijn ‘Spirit’ op het mensdom afvuurde. Frontman Emil Nikolaisen omschrijft de nieuwe plaat dan ook treffend als een “rock ‘n’ roll chamber of magic”. Zijn band heeft er het onwaarschijnlijke toch mee gerealiseerd: het eigen gelauwerde debuut overschaduwen.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/serena-maneesh/no-2-abyss-in-b-minor

Karnivool - Sound Awake

2010-04-11T22:28:00.004+02:00

Sinds de release, bijna een jaar geleden, heeft ‘Sound Awake’, het tweede album van het Australische Karnivool, heel wat stof – of beter lof – doen opwaaien Down Under. Nu de plaat ook bij ons te koop is, is de tijd rijp voor een nieuwe evaluatie.

Laat ons maar meteen beginnen met te zeggen dat ‘Sound Awake’ zeker op muzikaal vlak een merkwaardig werkstuk is. Het is daarentegen geen plaat die zich als een zakdoek laat opvouwen en opbergen. Wie Karnivools tweede ten volle wil appreciëren, moet beseffen dat hij het niet zomaar in de schoot geworpen krijgt.

Met zijn 72 minuten is ‘Sound Awake’ gewoonweg veel te groot om in één keer door te slikken. Karnivools progmetal staat bol van geleerde wendingen, monsterriffs en complexe maatsoorten. De songkwaliteit blijft op enkele uitzonderingen na constant.

Maar aan ieders aandachtsspanne zijn grenzen en daarom is ‘Sound Awake’ zeker niet meer dan de som van de delen. De kans is bovendien erg klein dat je überhaupt toekomt aan het maken van die som. Zelfs Stephen Hawking zou daar moeite mee hebben.

Karnivool injecteert zijn metalsound met een flinke scheut hardcore, vooral te horen in de zanglijnen van Ian Kenny. Bij momenten ruikt het allemaal wat te zeer naar emo en had je bij een bepaalde riff liever een andere vocale stijl gehoord. Het straffe New Day, bijvoorbeeld, loopt om die reden enkele deuken op.

Mensen die houden van veel tekst hebben aan ‘Sound Awake’ trouwens een vette kluif, maar niet iedereen zal de vage profetieën van Karnivool naar waarde weten te schatten. Wijzelf niet in het minst. En toch laat de plaat een eerder positieve indruk na. Memorabele passages zijn legio, het productiewerk getuigt van groot vakmanschap en de bandleden laten techniek nergens primeren op melodie en dynamiek.

Xylofoon en didgeridoo

Zonder afbreuk te doen aan de kwaliteiten van de band, trekken we voor Karnivool dan ook graag een blik met ronkende referenties open. Je hoort de hermetische sound van Tool naast de toegankelijke metalwerelden van Porcupine Tree en Katatonia. En voor extra spitse oren zijn er zelfs knipoogjes naar At The Drive-In en de melodieuzere kant van The Dillinger Escape Plan.

Maar tegelijk merk je ook dat Karnivool werkt aan een eigen grammatica. De xylofoon die Simple Boy op gang trekt is zo’n heel eigen trekje. De frisse, ritmische accenten van The Caudal Lure verrassen evenzeer en de didgeridoo op Change is een eresaluut aan Karnivools heimat, al is de term rootsrock uiteraard niet van toepassing hier.

De internationale release van de ‘Sound Awake’ is niet onopgemerkt voorbij gegaan. Ook al laat de plaat vooral een band horen die het toppunt van zijn kunnen nog niet helemaal heeft bereikt, toch wurmt Karnivool er zich als grote speler mee in het “genre”. Nu nog wachten tot de band een genre voor zichzelf weet te creëren.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/karnivool/sound-awake

Zwarte magie

2010-04-08T21:47:00.005+02:00

Jose James, 'Blackmagic', AB Box, Brussel, woensdag 24 maart 2010

Band intro

Code

Save Your Love For Me

Detroit Loveletter

Blackmagic

Love Conversation

Lay You Down

Warrior

Made For Love

Moaning

Na een inlooptijd van slechts een paar jaar is Jose James gepromoveerd van kroonprins tot koning van de vocale jazz. Of wat kunnen we anders besluiten na zijn recentste krachttoer in de Brusselse AB? Alsof hij zijn zopas verworven functie wilde vieren, pakte James de AB Box helemaal in. Jazeker, met een grote strik.

Afgaande op zijn nieuwste plaat 'Blackmagic' hadden we nochtans niet verwacht dat het zo'n vaart zou lopen. Debuut 'The Dreamer' was een album met één karakteristiek geluid: ultravlotte pianojazz met James' bariton als kers op de taart. Op 'Blackmagic' lijkt het eerder alsof James zichzelf heeft zitten klonen en aan elk van die klonen een ander genre toewees: van neosoul tot dubstep, maar met verrassend weinig jazz deze keer.

Over 'The Dreamer' werd met geen woord gerept in de AB. 'Blackmagic' kwam daarentegen bijna integraal aan bod, maar dan wel met de aloude, soepele groepsinteractie van het debuut, die bijna elk nummer een niveau of twee hoger wist te tillen.

Wie alleen de Jose James van 'Blackmagic' kende, kreeg dan ook een flinke portie jazz in de maag gesplitst. De flitsende intro van James' trio gaf dat meteen aan. Daarna verscheen James op het podium, begeleid door de zoete tonen van een Fender Rhodesklavier. Met Code deelde hij een eerste uppercut uit.

Het duurde niet lang voor de New Yorkse zanger zich aan zijn eerste improvisatie waagde. Zo beheerst als hij zijn lijnen zong, zo zong hij zichzelf in trance met virtuoze, repetitieve scats. Tijdens Save Your Love For Me bijvoorbeeld.

Jordana de Loveley stond de frontman bij, nu eens met backing vocals, dan weer als partner tijdens een duet. Met de mimiek van een operazangeres en de uitstraling van een fifties icoon, was ze een ideaal tegenwicht voor James' romantische machogedrag. Love Conversation had zijn naam dan ook niet gestolen. En ook James merkte dat op: "I saw some lovers getting close on that one."

Een stem als een tenorsax

Het respect vanuit de zaal bleek grenzeloos; voor James en de Loveley maar zeker ook voor de sympathieke driekoppige band, die geen steek liet vallen. De magie op hoogtepunt Warrior, vrij naar dubsteppionier Benga, zou er met een andere band waarschijnlijk niet geweest zijn.

Van latenightjazz tot instrumentale hiphop en van fenomenale drumsolo's en tegendraadse pianoakkoorden tot expressieve breaks en verrassende harmonische wendingen, op de bühne kwam 'Blackmagic' pas echt tot leven.

De als een tenorsax resonerende stem van Jose James blijft nog dagen naklinken ergens ter hoogte van de trommelvliezen. Een kwaaltje waarvoor we deze keer niet naar de dokter lopen. Voor zover wij weten staat de medische wereld wat het fenomeen betovering betreft nog altijd voor een raadsel.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/live/josé-james/het-fenomeen-betovering

Men Among Animals - Run Ego

2010-03-18T21:04:00.005+01:00

Men Among Animals is een prettig gestoord kwintet uit Denemarken. Dergelijke groepen – denk ook aan Bonaparte – zijn vaak beruchter vanwege hun knotsgekke optredens dan omwille van hun albums en dat is bij Men Among Animals niet anders. Bij ‘Run Ego’ heb je dan ook het gevoel dat er ergens in de verte een feestje aan de gang is, maar op plaat slaat de vonk nergens over.

Wat meteen opvalt is nochtans de eigenzinnige sound van het Deense gezelschap. Helaas zijn de songs niet van hetzelfde niveau. Na het futuristische lawaai van Ceremonial Seating, barst Menth Reloaded in alle hevigheid los met drums en koebellen. De song weet echter de val van het repetitieve niet te ontwijken en al snel wordt onze aandacht door interessantere dingen afgeleid.

Het aan XTC refererende Sunset And Titan, een meezinger met verfrissende gitaren, is nog wel genietbaar. Het door synthpop gedomineerde White raakt daarentegen moeilijker van de grond en wordt nodeloos lang gerokken. Een pluim verdient de band dan weer voor de variatie die ze in de songs leggen.

Akkoord, pareltjes van songs zijn hier niet te vinden, maar de band vat zijn type van komische rock wel verrassend breed op. Zo had Menth Reloaded uit de pen van Future Of The Left kunnen komen en de gesofisticeerde koortjes uit de koker van het geniale duo Sparks.

Maar het eigenzinnige geluid en alle songvariatie ten spijt, bevat ‘Run Ego’ gewoonweg te weinig memorabele hooks om te kunnen boeien. En aangezien Men Among Animals zich toelegt op een soort van popmuziek dat feestneuzen wil verenigen zijn zulke wendingen veel meer dan zomaar een aardig extraatje.

Op het moment dat de band zich wel waagt aan een iets avontuurlijker parcours, krijg je daar meteen een licht oncomfortabel gevoel bij. Neem nu Gavrilov, een akoestische ballade die zonder aanleiding tot uitbarsting komt en daarna opnieuw geforceerd van koers wijzigt.

De katholieke manier (om met kinderen om te gaan)

The Coast is in hetzelfde bedje ziek. Minutenlang valt er zo goed als niets te beleven en toch neemt het nummer dan een spannende bocht waarna de benzine alweer blijktop te zijn.

Hoewel ook Catholic Way muzikaal gezien niet echt aanspreekt, is het wel een lichtvoetige aanklacht op de praktijken van pedofiele priesters en de goddelijke hand die hen boven het hoofd wordt gehouden. Actueel, dat is het nummer dus wel, maar door de magere muzikale omkadering vrezen wij toch dat Men Among Animals vooral tegen het koor staat te preken.

Als de band dan tegen het einde van de plaat al rondhuppelend “This is paradise” begint te scanderen over een gitaarrifje waarvan er met gemak dertien in een dozijn gaan, is het helemaal afgelopen met ons geduld.

Het titelnummer is nog een serene Roger Watersachtige slothymne, die de bloedarmoede van het album echter niet kan doen vergeten. En daarmee bewijst Men Among Animals als geen ander dat zot zijn wel degelijk zeer kan doen.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/men-among-animals/run-ego

Polar Bear - Peepers

2010-03-18T20:55:00.005+01:00

Een band bestaat uit een aantal muzikanten en een drummer. Het is een klassieke grap in het rockmilieu, maar voor jazz gaat die vlieger niet op. Topdrummers als Tony Williams en Jack DeJohnette bewezen het al in het verleden en Sebastian Rochford van Polar Bear bewijst het opnieuw met ‘Peepers’, ongetwijfeld een van de meest groovy jazzstatements van het jaar.

Je zou het hem nochtans niet aangeven. Rochford lijkt de stilte zelve. Op het podium neemt hij de gedaante van een octopus aan. Zijn armen gaan alle kanten op en spelen met het grootste gemak de meest ongewone grooves, maar zijn gezicht geeft geen krimp. En precies vanonder het indrukwekkende kapsel van deze man komen de meest simpele, geniale jazzthema’s.

Happy For You is meteen een schot in de roos. Een hobbelende beat, een krakende gitaar en twee tenorsaxen zorgen voor een unieke sound. Maar het is even wennen aan het vuile geluid van de band. Fans van afgelikte, gepolijste jazz mogen de zaal nu verlaten. Maar misschien raken ze net voor de uitgang nog wel bedwelmd door de sterke melodieën en het verbazingwekkende interplay van het Britse kwintet.

Acoustic Ladyland naar de kroon

Hetzelfde gevoel bekroop je trouwens bij 'Living With A Tiger', de laatste plaat van Acoustic Ladyland. Dat is een andere band van Rochford en Polar Bear-saxman Pete Warham. Beide bands overtuigden zowel jazz- als rockcritici en ‘Peepers’ is het zoveelste spoor van de briljantie van Rochford, Warham en co.

Maar terwijl Acoustic Ladyland hard en snel tekeer gaat, legt Polar Bear nog meer nadruk op textuur, bijvoorbeeld op A New Morning Will Come, gedreven door een hiphopbeat, en op The Love Didn’t Go Anywhere, een compositie die uitblinkt door zijn filmische zeggingskracht. Hissende cimbalen en een bloeimooi thema, meer is er niet nodig om de bittere tragiek uit de titel op te roepen.

Op het onomatopeïsche Bap Bap Bap laat Polar Bear zich van zijn meest funky kant horen. Net als op het titelnummer, dat echter ook avontuurlijke uitstapjes maakt naar soul en de losgeslagen uithalen van de freejazz. Met de ultrakorte, vormeloze improvisaties Bump en Scream begeeft de bende zich zelfs op het territorium van avant-guru John Zorn.

Op zicht hebben de stukjes niet veel te betekenen, maar ze plaveien wel meesterlijk de weg voor Hope Every Day Is A Happy New Year, dat vergeven van de laptopeffecten, kraakt en piept over de hortende ritmes van Rochford. Voor de laptop is trouwens ook een hoofdrol weggelegd in Drunken Pharoah – een knipoogje naar Pharoah Sanders? – dat wiegt en klettert als een kombuis bij stormweer.

We geven niet zoveel om het trage stemmenexperiment dat Finding Your Feet is, maar met All Here heeft Polar Bear het wel weer bij het rechte eind. Enkele verwaarloosbare barstjes buiten beschouwing gelaten, is ‘Peepers’ een machtige ijsschots van een plaat.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/polar-bear/peepers

Pantha Du Prince - Black Noise

2010-03-10T22:32:00.003+01:00

Een idyllisch olieverfschilderijtje als dat op de cover van ‘Black Noise’ zouden we op elke rommelmarkt straal negeren, maar niet als er Pantha Du Prince op geblokletterd staat. Het derde album van de Duitse elektronicus is een dompelbad van uiterst bedwelmende minimal techno. ‘Black Noise’ houdt ons zeventig minuten lang kopje onder en dat vinden we niet eens erg.

Minimal techno, deep house, dark ambient of hoe je het ook wil noemen, het hoeft geen reden te zijn om Pantha Du Prince op voorhand af te schrijven. Hendrik Weber, de man die achter deze alias schuilgaat, zorgt er immers voor dat zijn brouwsels ook de modale luisteraar kunnen bekoren. Hoe? Met een stevige, zij het wat dompige beat, verrassende samples (zoals de kerkklokken in Stick To My Side) en met een verhaallijn die het abstracte niet schuwt maar ook niet verheerlijkt.

Het zal niemand verbazen dat ‘Black Noise’ geen dansplaat pur sang is, maar moeilijk is ze evenmin. Het is een subtiel werkstuk dat baat heeft bij meerdere luisterbeurten, maar al bij al licht verteerbaar is. We zien het tafereel zo voor ons: de muziek die weergalmt over het Zwitserse meertje van Schuttwald Atzmännig, waar de plaat werd opgenomen. Banaal? Ja, maar evenzeer overweldigend. Net als de locatie zelf.

Op Stick To My Side krijgt Pantha Du Prince deskundige hulp van Panda Bear (aka Noah Lennox van Animal Collective). Vormelijk, qua sfeer en kwalitatief is dat er aan te horen ook. En wij maar denken dat panda’s enkele jaren geleden met betrekking tot copuleren een zerotolerantie hadden afgekondigd. Niet dus.

Het nummer werkt desoriënterend, want na de instrumentale pracht van de eerste drie nummers is er voor het eerst een stem te horen. En wat voor een. Er wordt inderdaad uit het Animal Collectivevaatje getapt, maar daar hebben we geen problemen mee zolang het dit soort songs oplevert.

Sneeuw in het Boheemse woud

Ook Lay In A Shimmer, het eerste nummer, brengt je van de wijs met een bas die na enkele seconden zo dreigend wordt dat de luchtdruk plots angstvallig lijkt te dalen. Abglanz zet de verwondering verder op de tonen van wat klinkt als een sitar, houtblokken en steel drums.

Webers instrumenten zijn namelijk "prepared instruments", die stammen uit een experimentele traditie volgens dewelke bestaande instrumenten naar haar hand gezet worden. Pantha Du Prince doet dat met verve, bijvoorbeeld op het virtuoze Bohemian Forest, maar ook op het intense Es Schneit, een vrije vertaling van het nummer Hilary van The Durutti Column uit 1985.

‘Black Noise’ verraadt ook invloeden van onze eigenste Wim Mertens en moderne componisten als Arvo Pärt. Maar Pantha Du Prince houwt er zijn persoonlijke berglandschap mee uit. Een landschap dat blijkbaar regelmatig overspoeld wordt door een lawine van uitstekende luistertechno.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/pantha-du-prince/black-noise

The Kissaway Trail - Sleep Mountain

2010-03-10T22:25:00.003+01:00

Twee jaar na het onder luid gejuich ontvangen titelloze debuut, staat The Kissaway Trail er weer met ‘Sleep Mountain’. Het Deense vijftal slaagt erin de tomeloze ambities van het debuut te sublimeren en manifesteert zich zo als een van de toppaarden uit de Bella Union-stal.

De kerkklokken van SPD luiden het album in. De drums twijfelen tussen roffelen en beuken en de stem laveert tussen warm en ietwat genepen. Akoestische en elektrische gitaren vormen intussen een krachtige blend. De song valt tot twee keer toe stil, alvorens in alle pracht weer los te barsten.

Painter biedt een schitterend vervolg, dat half zo snel is, maar eens zo intens. Het eerdere instrumentarium lijkt bij het huisvuil gezet en ingeruild voor een orgel, een huilende viool en een troostende banjo. Het meerledige New Year grijpt dan weer naar de keel met het epische mannenkoor dat over de minimalistische basis heen zweeft.

En alsof dat alles nog niet ver genoeg gaat, wordt Don’t Wake Up gedomineerd door een accordeon, terwijl voor Friendly Fires zelfs de mellotron nog eens vanonder het stof wordt gehaald. Zoveel variatie en ambitie verdient een rustpunt, en dat komt er met een korte Prelude.

Van Philadelphia naar Odense

Het adembenemende Beat Your Heartbeat zet het tweede deel van de plaat in, waarin vooral de Neil Young-cover Philadelphia uitblinkt. The Kissaway Trail is geknipt voor de job en door het lichte effect op de vocals lijkt Young himself door deze schitterende interpretatie van zijn “latter day classic” te spoken.

Iets lichtvoetiger wordt het met New Lipstick. En in Whirr Or Wings klinkt de stem misschien wat geforceerd, maar de gitaarlijnen behoren tot de meest begeesterende van de plaat.

Enemy zorgt dan weer voor de zoveelste verrassing met zijn gracieuze staccato-symfonie voor gitaar, viool en synth. En als kers op de taart levert The Kissaway Trail met het hymnische Three Million Hour, zelfs een nagenoeg perfect einde af.

Een kleine anderhalve eeuw na de dood van Hans Christian Andersen, heeft de Deense stad Odense er een nieuwe parel bij, en die luistert naar de naam The Kissaway Trail. ‘Sleep Mountain’ een hedendaags sprookje? Zeker weten!

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/the-kissaway-trail/sleep-mountain

Apse - Climb-Up

2010-02-25T20:57:00.002+01:00

Apse, het duistere postrockgezelschap dat in 2006 voor collectieve verstomming zorgde met zijn debuut ‘Spirit’, heeft een nieuwe plaat: ‘Climb Up’. De geest van ‘Spirit’ is echter gaan vliegen en vandaag blijkt Apse een andere band te zijn.

‘Spirit’ werd ooit beschreven als de nagel aan de doodskist van de postrock, omdat Apse erin slaagde de donkere aspecten uit het genre te lichten en de ballast voor dood achter te laten. Op de plaat spreidde de band bovendien één kenmerkende, unieke sound tentoon. Op ‘Climb Up’ blijft er van die verdiensten nog bitter weinig over.

De glimmende zwarte hoes was heel erg toepasselijk voor 'Spirit'. Ook uit de hoes van ‘Climb Up’ valt (helaas) veel af te leiden. Apse klimt uit zijn donkere universum, een hypothese die door de muziek helemaal wordt bekrachtigd.

Intern heeft Apse enkele grondige wijzigingen ondergaan de voorbije jaren. Bobby Toher is nog het enige overblijvende stichtende lid van de band. Hij zonderde zich samen met Michael Gundlach – ook te horen op ‘Spirit’ – maandenlang af op de stranden van Cape Cod, Massachusetts en vond er twee nieuwe muzikanten bij.

Uit lange schrijf- en improvisatiesessies kwam de muziek van ‘Climb Up’ tevoorschijn. Toher zette zelf de schaar in de opnames en kwam zo tot twaalf songs. Hier en daar zijn de sporen van dat knip- en plakwerk duidelijk hoorbaar. Neem nu The Age. Dat nummer gaat als een soort miniopera alle kanten op, maar gaat vooral tenonder aan een gebrek aan structuur.

Met opener Blown Doors vindt de band nochtans aansluiting bij ‘Spirit’. Tribale drums, overweldigende gitaren, spookachtige zang en sinistere regels als “This is your final morning” doen alleen maar het beste vermoeden. Maar in wat volgt, kronkelt en wentelt Apse’s sound dat het een lieve lust is.

Te veel walletjes

En toch valt Apse na vier nummers al in herhaling. De band wil te veel, maar heeft zelf te weinig in de aanbieding. In een koor tegen het einde van In Gold horen wij nog echo’s van de oude Apse, maar dergelijke opflakkeringen zijn eerder schaars.

Tropica is een langzaam rijzende, mislukte instrumental met een flauwe fade-out, Lie klinkt als een afdankertje van Radiohead en wanneer ook The Return de mist in gaat, zijn we helemaal zeker: Apse is het noorden kwijt.

Er zit onmiskenbaar potentieel in deze bezetting, maar de koerswijziging blijkt voor Apse te radicaal en de band moet dringend terug op de rails gezet worden. Apse zal met ‘Climb Up’ zonder twijfel een bepaald publiek kunnen aanboren, maar waarschijnlijk niet het publiek dat ooit naar de keel werd gegrepen door ‘Spirit’. Daarvoor eet de band te geforceerd van te veel walletjes.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/apse/climb-up

These New Puritans - "This is a sound attack"

2010-02-18T20:13:00.009+01:00

In 2009 was The Horrors de band die ten opzichte van zijn debuut de spectaculairste vorderingen maakte. Had hun eersteling nog te lijden onder onverschillige kritieken en de cartooneske verschijning van de bandleden, dan maakten The Horrors met 'Primary Colours' een geslaagd U-turn. Maar als je hoort wat het Britse These New Puritans realiseert op 'Hidden', dan verbleekt de evolutie van The Horrors tot een nietig voetnootje in de recente muziekgeschiedenis.

'Hidden' kan terecht rekenen op zeer lovende recensies en dat heeft alles te maken met de radicale verschuivingen qua sound, die de marktwaarde van de band fors de hoogte in jaagt. Voorganger 'Beat Pyramid' was een licht eigenzinning, zij het wat druk, debuut met een overvloed aan ideeën, die elkaar wel eens voor de voeten liepen. Met wat goede wil kon dat album nog gelabeled worden als punkfunk. Geen spoor daarvan op 'Hidden', dat zelfs onmogelijk te klasseren is.

Orkestrale motiefjes duiken her en der op. Drums, tegendraads bonkend als bommen, houden de nieuwe sound samen. Gitaren werden de mond gesnoerd en vervangen door hout- en koperblazers, vibrafoons en nerveuze synths. De repetitieve zanglijnen van 'Beat Pyramid' ruimden plaats voor meer uitgebalanceerde vocals en (kinder)koren en sabels die uit hun schedes worden getrokken voegen nog het macabere kantje toe dat van 'Hidden' helemaal een unieke luisterervaring maakt. In Fire-Power zegt de band het zelf: "This is a sound attack."

Voor wie toch liever afgaat op genres: ik hoor onder andere hiphop (in de ritmes) en vooral veel zogenaamde avant-prog (in de melodieën en de productie). Op zijn minst een ongewone, om niet te zeggen ongehoorde, combinatie! Er is dit jaar al een massa geweldige muziek verschenen, maar 'Hidden' blijkt toch wel de te kloppen plaat. Niet onmogelijk, wel onwaarschijnlijk.

Das Cabinet des Dr. Metheny

2010-02-13T21:38:00.009+01:00

Pat Metheny, 'Orchestrion', Bozar, Brussel, dinsdag 9 februari 2010

Pat Metheny laveert al meer dan dertig jaar tussen traditionele en progressieve jazz. Het hoeft geen betoog dat hij de critici daarmee altijd fel heeft verdeeld. Met zijn nieuwe plaat 'Orchestrion' is dat zoals te verwachten niet anders. De interactie tussen muzikanten die zo essentieel is voor het improvisationele aspect van de jazz wordt immers tot een minimum beperkt doordat Metheny zich voor deze gelegenheid laat omringen door robotgestuurde instrumenten. Op papier dan toch. Want zowel op plaat als op het podium - op 9/2 in de Brusselse Bozar - klinkt 'Orchestrion' warm en echt.

Het was nochtans risky business. Er kan zoveel foutlopen. Als een van de cimbalen het bijvoorbeeld zou begeven, wat resteert er dan nog van een stevig bopritme? Maar Metheny kent zijn instrumentenkabinet blijkbaar door en door. En hij weet dat de solenoids, die de honderden sticks en hamertjes aandrijven, niet alleen uitstekend werk verrichten in elektronische garagepoorten en wasmachines, maar ook voor een aandachtige massa in een magistrale schouwburg als de Bozar.

Een andere voordeel is dat de plaat die Metheny met zijn 'orchestrion' opnam kan gerekend worden tot zijn beste werk van de voorbije twintig jaar.

'Orchestrion' is op muzikaal gebied vergelijkbaar met 'The Way Up' (2005), de laatste plaat die Metheny opnam met zijn Pat Metheny Group: alle delen vormen in principe één lange compositie met hypermelodieuze thema's en dito solo's, een nagenoeg perfecte balans tussen uptempo en ingetogen passages en een muzikaal vocabularium waarin nauwelijks taboewoorden bestaan.

Traditie en vernuft

Zo is titeltrack Orchestrion niet vies van Zappa-achtige synths (vgl. het nummer Inca Roads) en schakelt Metheny op Soul Search in Kenny Burrell-modus om in Spirit of the Air de bezwerende ritmes van Steve Reich naar zijn hand te zetten.

En wat te zeggen van het orchestrion zelf, gebaseerd op een concept dat dateert van voor de opmars van de radio en de grammofoonplaat? De revival van een oude traditie, waarbij soortgelijke installaties openbare plaatsen voorzagen van muziek, zonder muzikanten te moeten inhuren? Of juist een staaltje van hoogtechnologisch vernuft?

De waarheid ligt ergens tussenin. In die zin is het orchestrion een enorm symbool voor de filosofie van een muzikant die een rijke muzikale traditie altijd heeft gecombineerd met een tomeloze experimenteerdrift, zowel op muzikaal als op technologisch vlak.

Net magie

Het orchestrion heeft bovendien ook nog eens de aparte kwaliteit eruit te zien als een mysterieus curiosum. Een kunstwerk dat tot leven komt, kunnen we wel zeggen, dat terecht in de Bozar werd tentoongesteld, als was het maar voor een kleine twee uur.

Tijdens het concert zag ik met de regelmaat van de beat monden openvallen en zelf kan ik ook niet onschuldig pleiten. Als product van de jaren tachtig zijn film en televisie altijd doodnormale elementen van het dagelijkse leven geweest, maar ik kon me plots heel goed inleven in de ervaring van mensen die in vroege 20ste eeruw voor het eerst naar de films van Georges Méliès gingen kijken. Net magie.

Om iets na acht verscheen Metheny onder luid applaus op het podium. Dit publiek was niet gekomen om hem uit te jouwen, zoveel was duidelijk.Hij speelde solo enkele nummers uit zijn plaat met Brad Mehldau en zorgde voor een vroeg hoogtepunt met Unity Village, een van zijn vroegste en allerbeste nummers.

Daarna werd het orchestrion onthuld en speelde Metheny vooral werk uit zijn nieuwe album. Nog altijd solo, 't is te zeggen, zonder begeleidingsband, maar wel bijgestaan door honderden automatische cimbalen, belletjes, een vibrafoon, een marimba, een piano, getunede flessen, noem maar op. En het klonk fantastisch.

Taking a chance

"Thanks for taking a chance on this gig," begon de sympathieke gitarist zijn praatje na het eerste deel van de show. "You probably had no idea what you were getting into. And me too, I had no idea what I was getting into. Everybody thought I'd pretty much lost it this time." Met de nadruk op 'dacht'. Metheny ging verder met een soort masterclass met improvisaties om te laten zien hoe de mechaniek precies in elkaar zit.

Heel interessant, dat wel, maar ik had liever meer van zijn schitterende gecomponeerde muziek gehoord, bewerkt voor orchestrion. Metheny kan daarvoor immers putten uit tientallen ijzersterke platen. Afsluiten voor de bisronde deed hij wel met de snelle nineties dance van Stranger in Town, een nummer dat de wervelende kracht van zijn autorkest nog eens in de verf zette.

Ook op zijn 55ste blijft Metheny dus nog grenzen verleggen. Je leest het in elke recensie: "love him or hate him". En 'Orchestrion' zal daar niets aan veranderen. Eerder het tegendeel is waar. Maar voor die groep die hem een genie vindt, is Metheny nog altijd uitstekend en gedurfd bezig.

Four Tet - There Is Love in You

2010-02-13T13:02:00.004+01:00

Al sinds zijn debuut ‘Dialogue’ (1999) is Kieran Hebden, beter bekend als Four Tet, zowat de beste in zijn categorie. Niet onlogisch, als je weet dat hij in de kleurrijke wereld van de elektronica een categorie voor zichzelf heeft uitgebouwd. ‘There Is Love In You’ zet die eenzame hoogte nog eens extra in de verf.

Deze plaat is de opvolger van het in 2005 verschenen ‘Everything Ecstatic’. In tussentijd heeft Hebden echter niet stilgezeten. Bijna vijf jaar lang heeft hij zitten experimenteren met freejazzicoon Steve Reid, een samenwerking die ongetwijfeld nog een vervolg krijgt. In 2008 releasete Four Tet nog wel de EP ‘Ringer’, die een voorbode zou zijn voor ‘There Is Love In You’.

Onlangs vertrouwde Hebden aan OOR toe dat Reid hem “veel heeft bijgebracht over ritmes, composities, en structuur” de voorbije jaren. Hij gooide zijn op hiphop geïnspireerde beats even overboord en kwam, mede door zijn dj-sets in een Londense club, uit bij onomwonden, eigenzinnige danceritmes.

Een klinische oefening in clubmuziek werd ‘There Is Love In You’ uiteraard niet. Verre van zelfs. De acht tracks – de ultrakorte hartslagsample Pablo’s Heart even buiten beschouwing gelaten – ademen de warmte die Four Tet ooit zelf in de elektronische muziek introduceerde. Verwacht geen versplinterende breakbeats. Hoop niet op een stortvloed aan beeps en glitches. Four Tets nieuwste is opgetrokken uit zorgvuldig geweven texturen.

Werd zijn vorige soloplaat terecht ‘Everything Ecstatic’ gedoopt, dan had deze even goed – naar een nummer van Radiohead – ‘Everything In Its Right Place’ kunnen heten. ‘There Is Love In You’ is dan ook als een licht abstract kunstwerk met weldoordachte penseelstreken. De ritmes staan vast, maar de inkleuring ervan verrast keer op keer...

... en van meet af aan. Angel Echoes opent de plaat sober met basdrum, cimbalen en overlappende voiceloops. Onder die basis broeit een fragiele jazzmelodie die zo uit de koker van Lars Horntveth (Jaga Jazzist) had kunnen komen.

Filmisch en subtiel

Love Cry slaat een heel andere weg in. Platenruis doet de spanning stijgen om daarna een exotische beat, die zelfs de meest fervente muzikale apathicus in beweging zou krijgen, te laten ontsnappen. Het ritme wordt gedeconstrueerd, zwelt vervolgens opnieuw aan en rolt zo de rode loper uit voor de bevallige stem die de woorden “Love Cry” als een soort mantra ter harte neemt.

Circling en This Unfolds zijn dan weer geïnspireerd op de kosmische muziek van de Duitse school (Cluster, Klaus Schulze, Tangerine Dream,…). Maar puur derivatief zijn die stukken natuurlijk niet. Four Tet zorgt voor een hedendaagse hallucinogene dynamiek, die goed in het oor ligt en ondanks de talloze lagen toch geen kakofonische brei wordt.

Sing is met zijn opvallende achtbitmelodie, zijn xylofoonaccenten en zijn beukende acidjazzvaart het centrale hoogtepunt van de plaat. Maar hoe dan ook is ‘There Is Love In You’ een plaat van een vrij constante kwaliteit, filmisch van opbouw en volgepakt met subtiele wendingen. Kortom, een gedroomde comeback en een onvervalste voorjaarsklassieker.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/four-tet/there-is-love-in-you

Motorpsycho - Heavy Metal Fruit

2010-02-13T12:55:00.003+01:00

Motorpsycho goes Spinal Tap, zou je bijna denken bij de titel ‘Heavy Metal Fruit’. En hoewel de Noren niet zo ver gaan, staat ‘Heavy Metal Fruit’ toch wel bol van de rockclichés. Motorpsycho – hoe kan het ook anders? – laat ze echter smelten, buigt ze om, slikt ze in en spuugt ze uit tot er iets heel unieks uit voort komt: een psychedelisch avontuur dat alleen maar door Motorpsycho geschreven kan zijn.

Het is dus zeker niet allemaal heavy metal wat de klok slaat. Rijk aan bonte kleuren, dat is ‘Heavy Metal Fruit’ zeker ook. Al zijn we natuurlijk niets anders gewoon van Motorpsycho.

Geen enkel rockgenre heeft het eigenzinnige trio ongemoeid gelaten. Het ging er de voorbije jaren vaak snoeihard aan toe, en met ‘Let Them Eat Cake’ en ‘Phanerothyme’ maakte de band zelfs geslaagde uitstapjes naar barokke popmuziek.

De carrièrewendingen zijn telkens weer verrassend. Zo werd het dubbelalbum ‘Black Hole/Black Canvas’ (2006) gevolgd door een tournee waarin de relatief korte albumtracks werden uitgesponnen tot geestesverruimende kwartieren.

Vier jaar en twee albums later neigt Motorpsycho nog steeds naar die epische aanpak. En met ‘Heavy Metal Fruit’ bereikt de band daarin nu een voorlopig hoogtepunt.

‘Heavy Metal Fruit’ is qua vorm een plaat zoals er in de jaren zeventig vele werden gemaakt: een dubbelalbum met meerledige composities in plaats van songs, met waanzinnige titels als X-3 (Knuckleheads In Space) en met een hoes als een scène uit een bad trip. Sinds enkele jaren kan dat allemaal weer.

Met Starhammer slaat Motorpsycho meteen hard toe. Wie denkt naar een metalplaat te luisteren, wordt nog even aan het lijntje gehouden door de ijzingwekkende aanvangsriff. Maar het duurt niet lang voor het nummer muteert tot een dreigende improvisatie. Het met stemorgieën doorspekte X-3 (Knuckleheads In Space) / The Getaway Special drijft het ritme weer op.

B.L.A.C.K. S.A.B.B.A.T.H.

Hechte zangharmonieën (“Round and round and round we go / always slightly faster”) zijn ook te vinden op het duizelingwekkende The Bomb-Proof Roll And Beyond. Een lawaaiuitbarsting kapt het nummer in tweeën, maar uiteindelijk triomfeert de schoonheid van de stemmen. De overgang naar het sobere rustpunt Close Your Eyes voelt dan ook erg natuurlijk aan.

W.B.A.T. begint met minder aangenaam gitaargefriemel, dat we snel vergeten wanneer gitarist Hans Magnus Ryan een Black Sabbath-achtige riff inzet en Bent Saethers stem striemt als die van Ozzy Osbourne. Het hele nummer is de ultieme synthese van al wat Black Sabbath was in zijn hoogdagen. Zou het trouwens kunnen dat de schrijfwijze van de titel verwijst naar Sabbath-song N.I.B.?

Het plaatje wordt helemaal compleet met het vierdelige, twintig minuten durende Gullible’s Travels, waarvan de coda ‘Heavy Metal Fruit’ een monumentaal einde bezorgt.

Geef de plaat wat tijd, laat ze openbloeien en raak verblind door de vele kleuren. Want het begin is even memorabel als het einde. En alles daartussen eigenlijk ook.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/motorpsycho/heavy-metal-fruit

Delphic - Acolyte

2010-02-13T12:45:00.004+01:00

In de oudheid voorspelde het orakel van Delphi, omgeven door de magische dampen der aarde, het lot van zijn bezoekers. Het orakel van de BBC houdt het dezer dagen bescheidener, maar voorspelde wel dat Delphic één van dé revelaties van 2010 zou zijn. Het potentieel dat aan het trio uit Manchester wordt toegedicht, is aan ons evenmin ongemerkt voorbijgegaan. Met ‘Acolyte’ levert Delphic een meer dan degelijk debuut af.

De persaandacht die Delphics eersteling al kreeg aan zowel Vlaamse als Waalse zijde is niet gering. Het is een zeldzame gebeurtenis dat de neuzen van de muziekcritici zo manifest in dezelfde richting wijzen. Maar het album werd overal voorzichtig lovend onthaald en dat is een houding waaraan ook wij graag onze steun verlenen. ‘Acolyte’ kan namelijk bogen op een aantal hoogst dansbare topsongs.

Een consistente kwaliteit is echter een ander verhaal. De titel ‘Acolyte’ kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden: als “nieuweling” – en dat is Delphic onmiskenbaar en zelfs met verve – maar ook als “volgeling”. Hun muziek beschrijven zonder vergelijkingen met vermeende voorbeelden lijkt dan ook een onmogelijke opdracht. Referenties aan stadsgenoten New Order zijn nooit ver weg.

Maar er is veel meer aan de hand. Zowel de hedendaagse indie als de vroege techno en dance zijn immers goed vertegenwoordigd in Delphics sound. Probeer daar maar eens een etiket op te kleven. Dat is even onmogelijk als zinloos. De open blik waarmee het kunstige drietal zijn laptops te lijf gaat om muziek te creëren is op zijn minst bewonderenswaardig.

Wat er uiteindelijk uit de bus kwam, kan bezwaarlijk worden afgedaan als digitaal knip- en plakwerk. Het merendeel van de melodieën, vlekkeloos gezongen door James Cook, nestelt zich in je oren als een doorgewinterde teek. Maar in plaats van je leeg te zuigen, zijn de songs net van die aard dat ze je opzadelen met positieve gevoelens als gelukzaligheid of lichte melancholie.

Beloftevol, niet foutloos

Doubt is het meest catchy nummer en werd dan ook terecht gekozen als single. Dat ook het wat langdradige Counterpoints een single is geweest, is dan weer moeilijker te verantwoorden. Maar goed, zeven nummers lang doet Delphic het zonder meer uitstekend.

De brede synthtapijten van This Momentary, de weerspannige gitaarsolo in Halcyon, de uitgesponnen rave van het titelnummer,… aan hoogtepunten geen gebrek. Submission lijkt zelfs een keurig opgepoetst archiefstukje van Tears For Fears en dat is eerder een compliment dan een vingerwijzing.

De drie laatste nummers – Counterpoint, het overbodige Ephemera en Remain – halen spijtig genoeg niet meer hetzelfde hoge niveau. Toch heeft Delphic op ‘Acolyte’ gepresteerd wat een debutant hoort te doen: opvallen en het gespreksonderwerp van de dag zijn. De belofte ten volle waarmaken komt later wel.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/delphic/acolyte

The Soft Pack - The Soft Pack

2010-01-31T17:18:00.000+01:00

Het is een ongeschreven wet in de rockwereld dat de laatste plaat die je maakt altijd je beste tot dan toe is. Maar je eerste plaat meteen bombarderen tot “klassieker” of “beste debuut van het jaar” - zoals de PR-mensen van The Soft Pack doen - dat wekt al snel argwaan. The Soft Pack raakt er echter vlot mee weg. Hun titelloze debuut is inderdaad een instant classic.

Laat je vooral niet door de bandnaam om de tuin leiden. Een zachte bende is The Soft Pack in geen geval. Stevig gekruide powerpop op melodieuze wijze, dat is de specialiteit van de band uit San Diego. En de naam? Die werd, net als die van Steely Dan overigens, ontleend aan een dildo.

“Tijdens mijn dooltochten op het internet botste ik op een slappe, transseksuele dildo, The Soft Pack genaamd. Dat vond ik wel cool klinken,” verklaart drummer Brian Hill. We hebben het raden naar het soort van sites waarop Hill rondhangt. Maar dat hij en zijn makkers vlot de weg vonden naar de betere platenzaken van San Diego, daar kan je niet omheen.

‘Murmer’ van REM, ‘Marquee Moon’ van Television, ‘Pink Flag’ van Wire, The Only Ones en The Modern Lovers. Het zijn maar enkele bands en platen waaraan The Soft Pack zich spiegelt. En inderdaad, ook hier moeten we de band prijzen omwille van hun zelfkennis. Elk van die invloeden is wel ergens te horen, al was het maar in een vlaag.

Maar The Soft Pack is geen stoffige lappenpop. Moeiteloos vindt de groep aansluiting bij de energieke rammelpop die dezer dagen uit de States komt overgewaaid. Hier en daar duiken riffs op die zo uit een of ander surfrepertoire lijken geplukt. Drummer Hill pompt de tien songs vol adrenaline. En ook de zang van Matt Lankin is essentieel, altijd egaal met een tikkeltje ruis, kortom heel aangenaam om naar te luisteren.

Met C’mon wordt alles meteen stevig op gang getrokken. Na nauwelijks twee minuten en een minimum aan variatie is de song ten einde, maar de rauwe energie zindert eens zo lang na. Down On Loving gaat op hetzelfde elan verder met schitterende vocalen en striemende gitaren, om zo toe te werken naar hoogtepunt Answer To Yourself.

Tijdloos debuut

Het nummer levert bewijsmateriaal voor het eenvoudige, licht geniale songschrijversgenie dat huist in de band, met tekstregels als: “You gotta write down what you know. You gotta make sure that it’s known. Because they’re coming along to see what you’ve done and they’re gonna claim it for their own.”

Het scheurende orgel van Moving Along, het fantastische, langgerekte gitaarriedeltje van More Or Less en het aan The Feelies herinnerende Flammable geven de plaat de nodige zuurstof om te blijven branden, tot de alles verschroeiende garagehymne Parasites toe.

De titelloze debuutplaat luidt voor The Soft Pack, dat eerder onder de naam The Muslims al een EP opnam, een nieuw begin in. Een perfect begin, kunnen we wel stellen. Tijdloos debuutalbum? Een overdreven bewering? Laat ons niet lachen! Deze plaat gaat de wereld veroveren.

DJ Shadow bis - Midnight in a Perfect World

2009-12-31T16:34:00.000+01:00

Vervolg op een blogpost van 15/12: 'De grote zus van DJ Shadow'

Terwijl alle ogen gericht zijn op de jaren '00, die stilaan uitdoven, ben ik de voorbije dagen toch vooral in de ban van Miles Davis en DJ Shadow. Belofte maakt schuld en blijkbaar ook een goed excuus. Want toen ik enkele dagen geleden botste op de Deluxe Edition van 'Entroducing', herinnerde ik me dat ik van plan was die plaat nog in 2009 te ontdekken. En zo geschiedde.

Van de tientallen samples waarmee DJ Shadow 'Entroducing' ineen knutselde, kende ik er nauwelijks een. Maar dat trage pianootje in Midnight in a Perfect World herkende ik wel. Het komt uit de compositie The Human Abstract van de legendarische jazz/rock/soul-producer David Axelrod. Die maakte vanaf eind jaren zestig enkele schitterende orkestrale rockplaten. The Human Abstract is te vinden op meesterwerk 'Songs of Experience' (1969). Axelrods oeuvre blijkt trouwens een echte hoorn des overvloeds voor hiphopsamples.

Nu is Midnight in a Perfect World opgetrokken uit maar liefst tien samples. Als we Wikipedia mogen geloven tenminste. Essentieel in de mix zijn echter de piano van Axelrod en de elektrische piano uit The Madness Subsides (origineel: Sekoilu seestyy), een nummer van de vorig jaar overleden Finse bassist Pekka Pohjola ('Harakka Bialiopokku', 1975).

Zoals je merkt, is het schitterende aan DJ Shadow dat hij zijn samples gaat plukken uit verre van vanzelfsprekende platen en genres. Groef hij al diep met Axelrod, dan ging hij met Pohjola nog een stapje verder. Pekka Pohjola speelde als bassist bij de vroege progband Wigwam en ging daarna de eigenzinnige toer op met zijn prog/fusion-soloplaten. Ik kende zijn muziek wel, maar denk nu niet dat je die albums zomaar in een Fnac of MediaMarkt zal zien liggen.

Uiteraard mogen we niet in de val van de 'hineininterpretierung' stappen. Je denkt immers al snel dat de originele stukken zovele jaren later verrassend fris en vooruitstrevend klonken voor hun tijd. Maar de kans dat diezelfde gedachte zich op zou dringen als die nummers nooit gesampled zouden zijn is gering. DJ Shadow nam trouwens geen hele nummers over, zelfs geen complete secties van nummers. Hij gebruikte wat nog kon dienen - in dit geval enkele pianonoten, een sfeervol klanktapijt en een stukje gitaarsolo - en de rest gooide hij weg. Een bijzonder kunst.

Hieronder vind je de drie nummers (de twee originelen en de mix) om zelf eens te vergelijken. Geloof me, je zal er niet goed van zijn! Have fun!

Russian Circles - Geneva

2009-12-31T14:48:00.000+01:00

Russian Circles verscheen in 2006 op het toneel met het veelbelovende ‘Enter’. Bands als Isis en Pelican hadden eerder al hoge toppen gescheerd met hun eigenzinnige mengeling van postrock en hedendaagse metal, maar Russian Circles bracht toch weer iets nieuws. Polyritmiek, fingertapping en donkerte werden kernwoorden. Het nieuwe ‘Geneva’ laat echter een andere band horen.

Hoewel ‘Enter’ kon bogen op ijzersterke melodielijnen en vlekkeloze uitvoeringen, was er op de songconstructies nog heel wat af te dingen. Overdaad schaadt nu eenmaal. Op ‘Geneva’, het derde album, kent de band gelukkig meer maat. Stilte wordt niet langer noodzakelijk gevolgd door een uitbarsting. Een van de neveneffecten is dat de nummers op ‘Geneva’ wat aan directe aantrekkingskracht hebben moeten inboeten.

Maar ondanks de gebreken, stonden de songs van ‘Enter’ er wel meteen. Vanaf de eerste maten wist je wat je eraan had. ‘Geneva’- en in mindere mate diens voorganger ‘Station’ (2008) – heeft gelukkig andere ijzers in het vuur.

De dissonante strijkers die ‘Geneva’ bij wijze van ouverture aanvoeren, vormen een eerste nieuw en verrassend element. Een radicale stijlbreuk hadden we niet verwacht en die bleef uiteindelijk ook uit. Maar we horen wel een band die nooit eerder zo gefocust was, die nooit eerder zo economisch tewerk ging en die nooit eerder zoveel nuance aan de dag legde.

Opener Fathom doet ons meteen versteld staan van de vooruitgang die de band de voorbije jaren geboekt heeft. Het nummer ontvouwt zich erg mooi en natuurlijk. Als luisteraar glijd je van de ene passage naar de andere, zonder dat je het gevoel krijgt gebruuskeerd te worden door geforceerde uitbarstingen of willekeurig samengepakte ideeën.

Anticlimax? Klasse!

Soms duikt de oude ziekte nog wel eens op, maar als langspeler werkt ‘Geneva’ een pak beter dan ‘Enter’ en ‘Station’. De toevoeging van strijkers en zelfs blazers bewijst al helemaal dat Russian Circles in staat is buiten het vastomlijnde kader te denken. Spijtig dat we Hexed All niet anders kunnen beschrijven dan postrockvulsel van de meest stereotiepe soort.

Philos is dan weer een schitterend sluitstuk voor ‘Geneva’. In wat begint als een statige drone bloeit na enkele minuten een gitaarmotiefje open onder strak afgemeten tromgeroffel. Na een triomfantelijke tweede helft lijkt het erop dat de muziek tot een nieuwe uitbarsting gaat komen, maar door aanzwellende noise worden we op het verkeerde been gezet. Een anticlimax van grote klasse!

Dé grote verworvenheid van ‘Geneva’ is dat Russian Circles eindelijk even beheerst kan componeren als musiceren. Met hulp van producer Brandon Curtis van The Secret Machines is trouwens ook de sound van de band rijker geworden. Toch heeft Russian Circles een nog betere plaat in zijn mars. Met de visie van ‘Geneva’, de productie van Curtis én de melodische kracht van ‘Enter’ moet dat zeker lukken.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/russian-circles/geneva

Vinylfrustatie en de 'lp3'

2009-12-31T14:17:00.000+01:00

Een reactie op het opiniestuk 'De mythes van de jaren '00: vinyl' van Patrick Van Gestel (Damusic).

Vinylfrustratie. Ik ken er alles van. Platen w aarvan de rand zo scherp is dat ze dwars door de binnen- én buitenhoes snijden. Gespitste oren en vertrokken monden bij het minste spatje (want dat kan een kras betekenen en dan hoor je het de volgende ronde ook, en daarna weer, en knarsetandend een vierde keer,… tot je langs de muren omhoog zou klimmen van razernij).

In mijn specifieke situatie wordt lp’s consumeren nog bemoeilijkt door twee bijkomende factoren: (a) een houten, instabiele vloer (als je hoog genoeg springt, kan je naar het volgende nummer skippen) en (b) de permanente aanwezigheid van twee katten die gebiologeerd door de eigenaardige draaimolen zelf ‘instellingen gaan aanpassen’.

Maar toch – je voelt me al komen – oefent vinyl een bijzondere aantrekkingskracht uit op deze persoon (en bijgevolg op zijn portefeuille). Ik kan niet echt verklaren waarom. Het gebeurt meestal in vlagen. En nee, ik word daar niet voor behandeld.

Ik ben zeker geen ‘nut’ die de sound van vinyl superieur vindt, maar ik kan er wel van genieten en eenmaal ik een lp getaxeerd heb en weet waar gekraak en getik de kop opsteekt, wordt het gewoon deel van de muziek. Ook de grote hoes speelt zeker een rol. Hedendaagse muzikanten stellen hun vinylreleases vaak samen met bijzonder veel zorg. Bij momenten op het onweerstaanbare af.

Lp3, formaat voor de jaren ’10?

De jaarlijkse oogst omvat doorgaans nog geen tien stuks. Maar ze werden zorgvuldig uitgekozen. Een greep: ‘Soundcheck’ van Circle, ‘The Sidewinder’ van Lee Morgan (reissue), ‘Free Jazz’ van Ornette Coleman (reissue), ‘X-Dreams’ van Annette Peacock (reissue) en ‘Wagonwheel Blues’ van The War On Drugs.

Op de hoes van die laatste kleeft trouwens een weinig opvallende, maar belangrijke sticker: “This vinyl is accompanied by a coupon that can be used for a limited time to download mp3 audio files of the recordings.” Op die manier koop je de muziek zowel digital als analoog en heb je er ook nog eens het onmisbare artwork bij, leesbaar en groot genoeg om de details ervan te kunnen bewonderen.

Wat mij betreft mogen dergelijke lp3’s gerust het formaat van de jaren ’10 worden. Hopelijk dan met digitale bestanden die steeds mee evolueren met de kwaliteitsnormen voor geluid. Waarschijnlijk is het allemaal maar een fata morgana, die over tien jaar nauwelijks nog zichtbaar zal zijn. Mogelijk is het over tien jaar niet meer zo simpel om aan specifieke stukjes vinyl te raken. Maar in afwachting van iets beters, mogen muzikanten de markt gerust blijven overspoelen met hun lp3’s.

The Feelies herontdekt - Crazy Rhythms / The Good Earth

2009-12-26T19:18:00.000+01:00

Halverwege de Top 100 Greatest Albums Of The 80’s van Rolling Stone prijkt ‘Crazy Rhythms’ van The Feelies, een invloedrijke plaat die meer dan eender welk album op de lijst de tand des tijds heeft doorstaan. Vreemd genoeg is ‘Crazy Rhythms’ vandaag maar matig bekend. De plaat is dan ook jaren niet meer verkrijgbaar geweest. Maar voor fans, en eigenlijk voor iedere rechtgeaarde muziekliefhebber, zijn de eerste twee platen van The Feelies nu opnieuw verschenen in sobere no-nonsense-uitgaves.

Crazy Rhythms was het verrassend frisse debuut waarmee The Feelies in 1980 op de proppen kwam. De naschokken van de punkexplosie waren sterk voelbaar in de sound van postpunkbands als Gang Of Four, Wire en Public Image Ltd, en ook The Feelies deden hun duit in het zakje. Maar wat die laatste groep zo uniek maakte, was een minstens even grote fascinatie voor de psychedelische pop en de garagerock uit de jaren zestig.

De frenetieke cover van Everybody’s Got Something To Hide (Except For Me And My Monkey) van The Beatles levert daarvoor het meest pregnante bewijs. Het is een van die zeldzame covers die het origineel naar de kroon steekt. De rammelende, nonchalante gitaar die doorheen de song hort en stoot, zou overigens ook een constante blijken in de acht ijzersterke songs van eigen makelij.

Met Glenn Mercer en Bill Million (zangers, gitaristen én songschrijvers) hadden The Feelies een machtige, tweekoppige spil in de gelederen. De twee lieten hun gitaren tegen elkaar opboksen in breed uitwaaierende, tranceverwekkende songs als Forces At Work, maar creëerden met eenzelfde gemak delicate momenten van aangename dissonantie.

Onder meer het piepjonge R.E.M keek op naar de even onstuimige als aanstekelijke pop van ‘Crazy Rhythms’. Vijf jaar na het verschijnen van hun debuut, zouden The Feelies Peter Buck in de studio toelaten als co-producer van ‘The Good Earth’. En dat was tegen de gewoonte van de band, die voorheen halsstarrig weigerde te werken met externe producers.

Een teken aan de wand

De aanwijzingen van Buck en de lange sabbatperiode na ‘Crazy Rhythms’ lieten The Feelies niet onberoerd. ‘The Good Earth’ werd een meer dan degelijke plaat, maar wist het geniale van het illustere debuut niet te evenaren. De briesende energie ruimde plaats voor een meer beheerste aanpak. De ruwe sound werd gepolijst, luchtiger en radiovriendelijk. En met de vervanging van drummer Dave Weckermann – een essentiële schakel in het succes van ‘Crazy Rhythms’ – verdween onvermijdelijk een authentiek stukje Feelies.

Maar ook dan nog kon ‘The Good Earth’ wedijveren met leeftijdsgenoten als ‘Born Sandy Devotional’ van The Triffids, al werd het nooit meer zo goed als op ‘Crazy Rhythms’.

Op uitnodiging van The Flaming Lips speelden The Feelies hun meesterwerk eerder dit jaar integraal op All Tommorow’s Parties. Luttele maanden later gooit de band zijn eerste twee platen opnieuw op de markt. Is dit een teken aan de wand? Wij hopen alvast van wel!

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/the-feelies/crazy-rhythms-the-good-earth

The Black Heart Procession - Six

2009-12-21T16:57:00.000+01:00

Ooit dachten wij dat achter The Black Heart Procession een bloeddorstige blackmetalband schuilging. Niets bleek minder waar. Of toch? Want de rockers uit San Diego zijn behoorlijk bezeten door de donkere kant van het menselijke bestaan en al wat des duivels is. ‘Six’, een albumtitel die verwijst naar het nummer van de duivel, geldt echter niet bepaald als het credo van de band. Deze keer moeten de demonen het afleggen tegen de wisselvalligheid.

Songtitels als When You Finish Me, Drugs en Suicide verraden meteen dat de exorcist nog niet bij The Black Heart Procession is langsgeweest. Het akelige universum van de Californische band is dan ook intact gebleven. Toch schort er iets aan ‘Six’.

Wie zich het vorige album, ‘The Spell’, nog herinnert, weet dat openingsnummer Tangled je meteen meesleurde in de maalstroom van The Procession. Die tactiek lijkt gewijzigd op ‘Six’, dat begint met de feërieke pianotonen van When You Finish Me, lang geen slecht nummer. De lage stem van Pall Jenkins en de aanzwellende strijkers wiegen ons echter in slaap nog voor de plaat goed en wel begonnen is. De woorden “Just close your eyes” lijken dan ook onbedoeld welgemikt.

De ingehouden woestijnballad Wasteland doet het al niet veel beter. Samen met Rats en Back To The Underground kan het geklasseerd worden in het vakje “variaties op Red Right Hand van Nick Cave”. Witching Stone legt zowel het tempo als het niveau hoger en slaat dan ook in als een bom. Met zijn volstrekt unieke geluid van gedempte gitaren, spookachtige zang en een schitterende circulaire melodie heeft deze song alles van een instant classic

Wispelturig

Helaas is Witching Stone een van de weinige nummers op ‘Six’ waarbij de melodie het haalt van de sfeerschepping. Rats komt nog in de buurt, maar is al een pak minder beklijvend. Helemaal loopt het mis met Drugs, een vrij clichématige ballad die door een sobere instrumentatie gewoonweg te veel nadruk legt op tekstregels die te weinig om het lijf hebben.

Na Drugs komt All My Steps verrassend als een duivel uit een doosje. Met een fond van loodzware, pompende strijkers begeeft The Black Heart Procession zich zowaar in het vaarwater van avant-gardetroubadour Tom Waits. Een ander woord dan ingenieus kunnen we overigens nauwelijks verzinnen voor de geluidsmix van dit nummer.

Jammer genoeg zit er weinig venijn in de staart van The Procession. Suicide laat wel weer een verrassend geluid horen. Last Chance is een aardige variatie op Heaven And Hell en afsluiter Iri Sulu is een van de meer geslaagde tragere nummers. Maar op dat moment hebben we het beste wel achter de rug. The Black Heart Procession toont zich meesterlijk in het constante wisselen van klankkleur en intensiteit, maar weet niet te ontsnappen aan de val van de wispelturigheid.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/the-black-heart-procession/six

The Longcut - Open Hearts

2009-12-21T16:47:00.000+01:00

“The Longcut verzet zich tegen elke vorm van hokjesdenken”, lazen we op een gerenommeerde popsite. Tot zo ver zijn we mee. Maar wat de band uit Manchester presenteert op zijn tweede album ‘Open Hearts’ is een warrig geheel van songs die met haken en ogen aan elkaar hangen.

Vis of vlees? The Longcut kan duidelijk moeilijk knopen doorhakken en maakt dan maar één gerecht van beide. Het etiket “indie dance” is niet uit de lucht gegrepen, maar lijkt eerder een eufemisme voor een band die het spoor bijster is, dan dat het een kwaliteitslabel is.

Resultaat is dat The Longcut noch een danceband, noch een echte rockband is, maar ergens zweeft in de ijle zone daartussen. Bovendien hebben de Mancunians ook moeite met het onderscheid tussen wat live werkt en wat het in de studio doet. Zelfs de meest open geest zal moeten toegeven licht verward te zijn door ‘Open Hearts’.

“Put on those dancing boots / We’re going to tear this poison out at the roots”, een tekstregel uit openingsnummer Out At The Roots, klinkt aanvankelijk nog als een intentieverklaring. Gaandeweg wordt echter duidelijk dat de muziek zelf een andere boodschap uitdraagt. Beginnen nummers als Repeated en Boom nog dansbaar en fris, dan gooit de uitgevlakte zang van Stuart Ogilvie roet in het eten.

De semi-openhartige teksten, die door Ogilvie zoutloos en bij momenten zagerig gedeclameerd worden, komen trouwens zelden oprecht over en zijn niet bepaald noemenswaardig omwille van hun literaire kwaliteiten. Sloganachtige herhalingen blijken kenmerkend voor The Longcut, en de ergernis loopt dan ook hoog op als we horen hoe een anders behoorlijk nummer als Evil Dance erdoor naar de vaantjes wordt geholpen.

Hoe ironisch!

The Last Ones Here vertrekt dan weer wél van een intrigerende vraag: “Hoe zullen mijn vrienden en familieleden reageren op mijn dood?” Helaas slaagt The Longcut er ook hier niet in een coherent verhaal neer te zetten. Een concept als dit ontplooien zonder ook maar de minste emotionele weerslag op te wekken, je moet het maar kunnen. Zeker op het einde van een al niet te beste plaat, smaakt het bijzonder wrang dat zo’n kans onbenut gelaten wordt.

The Longcut experimenteert graag, maar niet doelgericht. Zo wordt op ‘Open Hearts’ heel wat onnodig gerekt en lawaai gemaakt. Het maakt de weinig memorabele melodieën en de songstructuren – variërend van erg voorspelbaar tot onvoorstelbaar geforceerd – er niet spannender op.

The Longcut, een antoniem van shortcut, dreigt zo een ironische benaming te worden voor een (ongetwijfeld erg getalenteerde) band die tegen beter weten in allerlei omwegen neemt, om zich na een tijdje vast te rijden in doodlopende straatjes. Hoog tijd dat er een vaste hand op de scène verschijnt die The Longcut in een duidelijke richting stuurt. Dat lijkt de enige weg naar succes.

Eerder verschenen op: http://www.damusic.be/cd/the-longcut/open-hearts

King Crimson herontdekt

2009-12-16T20:11:00.000+01:00

King Crimson, het kameleontische geesteskind van gitarist Robert Fripp, wordt dit jaar veertig jaar en dat wordt gevierd met een indrukwekkende reeks heruitgaven. De eerste worp omvat de albums 'In The Court of the Crimson King' (1969), 'Lizard' (1970) en 'Red' (1974). Enkel 'Lizard' heb ik nog niet kunnen bemachtigen, maar 'ItCotCK' en 'Red' leveren meer dan genoeg voer voor een persoonlijke King Crimson-revival.

Niet dat mijn interesse in de band ooit is afgenomen. Meer nog, ik heb door de jaren een bijna internationale relatie opgebouwd met King Crimson. De kiem daarvan lag in Toscane, waar ik tijdens een stralende zomervakantie in 2002 mijn toen nog prille platencollectie aandikte met 'H to He Who Am The Only One' van Van Der Graaf Generator, 'Gentle Giant' van Gentle Giant, 'Blind Faith' van Blind Faith, 'On the Road' van Traffic, het toen pas uitgekomen 'The Rising' van Bruce Springsteen' en 'In The Court of the Crimson King', King Crimsons beruchte debuut.

Gefascineerd door die laatste plaat, maakte ik er daarna een sport van overal waar mogelijk de resterende platen van de band op te snorren. Het tweede album 'In The Wake of Poseidon' (1970) behoorde al snel tot de buit van een Antwerpse strooptocht. In 2003 haalde ik 'Larks Tongues In Aspic' (1974) uit een piepklein winkeltje in de buurt van de Galatatoren in Istanbul. De vonk van die plaat sloeg dan weer over tijdens een busrit naar Praag in 2004. We gebruikten nog discmans in die tijd...

In 2005 werd de Fnac op de Plaça de Catalunya in Barcelona een exemplaar van 'Starless and Bible Black' armer. De overige platen werden gedetecteerd in Nederlandse en Vlaamse platenwinkels. Strikt genomen had ik dus alles. Toch weet King Crimson me nu opnieuw te verleiden. Enkele maanden geleden bewezen The Beatles al dat er wel degelijk een markt is voor opgepoetste muziek die iedereen eigenlijk al kent. De reissues van hun albums bezetten zelfs de hoogste regionen van hitlijsten overal ter wereld. Zoiets mag dan onwaarschijnlijk zijn voor een band als King Crimson, de heruitgaves van 'Red' en 'ItCotCK' zijn met minstens evenveel zorg samengesteld en staan tjokvol relevante extra's.

Onder het goedkeurende oog van meester Fripp werden de albums zowel in stereo als in 5.1 onder handen genomen door Steven Wilson, frontman van Porcupine Tree en stilaan een van de meest gewaardeerde producers van deze tijd. De glasheldere mix doet je de platen ervaren als nooit tevoren. De karakteristieke mellotron klinkt nóg magistraler en vroeger verborgen gitaarlijnen komen nu plots tevoorschijn. Geen enkel detail lijkt nog bedolven.

Van hype tot legende

'In the Court of the Crimson King' katapulteerde King Crimson in 1969 prompt tot meest gehypete Engelse band van het moment. Het album leverde de blauwdruk voor vele jaren prog- en experimentele rock en wordt nu bedacht met maar liefst drie edities. Vooral de 5cd+dvd-box op elpeeformaat is de moeite waard. Een boekje met uitgebreide beschouwingen en een vlekkeloze afdruk van de legendarische hoes - een indringende interpretatie van 'De schreeuw' van Edvard Munch - maken het meesterwerk compleet.

Hoewel het onheilsberichten regent over de steeds afnemende cd-verkoop, duiken boxen als die van 'ItCotCK' tegenwoordig in veelvoud op. Ik denk daarbij aan 'The Complete Bitches Brew Sessions' van Miles Davis, 'Born to Run' van Springsteen en recenter 'The Unforgettable Fire' van U2 en 'Get Yer Ya-Ya's Out!' van The Rolling Stones, één voor één schitterende meerdelige edities van slechts één album.

Is het een laatste middel om de twijfelende koper te overtuigen van de meerwaarde van een plaat? Waarschijnlijk wel, maar ik ben sowieso al jarenlang overtuigd. Vanaf de eerste noten van 21st Century Schizoid Man, zoveel jaar geleden in Italië. In afwachting van nieuw werk - officieel bestaat King Crimson nog steeds - mogen Fripp en Wilson dus gerust verderdoen zoals ze bezig zijn. En dat vele bands in hun kielzog mogen volgen...

De grote zus van DJ Shadow

2009-12-15T20:51:00.000+01:00

Na jaren uitstel vond ik het zo eindelijk eens tijd om de Nederlandse band Supersister een kans te geven, te beginnen bij het album 'Pudding en gisteren' (1972). Voor wie er nog nooit van gehoord heeft: Supersister was een progrockband die tijdens de jaren zeventig aansluiting vond bij legendarische Britse 'Canterbury'-bands als Caravan en Hatfield and the North. Maakt dat het wat duidelijker?

Bij wijze van steekproef pikte ik er het 12-minuten durende Judy Goes on Holiday uit. De intro van het orgelepos deed me vaag denken aan Bad Motor Scooter van metalpioniers Montrose. Aan aandacht geen gebrek dus. Maar beeld je mijn verbazing in toen ik me plots realiseerde dat Supersister de belangrijkste 'orgeldonor' blijkt voor DJ Shadows Organ Donor.

Organ Donor verscheen eerst op de invloedrijke plaat 'Entroducing' (1996). Toch werd het nummer voor Shadow-leken als ik veel bekender in de Extended Overhaul-versie, een mix die in 1998 te horen was op de compilatie 'Preemptive Strike'. Op de eerste versie was van Supersister nog geen sprake, op de herwerkte versie wel. En hoe? Het snerpende, oude orgel van onze noorderburen bepaalt zowat de hele versie, van intro tot baslijn!

Wel present van bij het begin is een sample uit het nummer Tears van discoproducer bij uitstek Giorgio Moroder. Kiezen voor een fragment uit een synthsong lijkt dan ook evidenter dan knippen en plakken uit een orgelepos. Het onderscheid liet DJ Shadow koud. Met groot gemak mixte zijn draaitafel de meest uiteenlopende platen tot een onvoorstelbaar hechte sound. Om eerlijk te zijn, ik heb lang gedacht dat Organ Donor een volledig nieuwe compositie was. Hoe naïef.

Zoals gezegd, ken ik DJ Shadow voorlopig slechts als 'vriend van een vriend'. Maar niet voor lang meer, want een degelijke 'entroductie' is de komende dagen nauwelijks meer te vermijden. En zo slaan we misschien twee vliegen in één klap. Of hoe je via een oude en obscure Hollandse band zonder al te veel omwegen uitkomt bij de fascinerendste hiphop-crossover van de jaren negentig.

Finse dwerg vloert metalgigant

2009-12-14T21:22:00.000+01:00

Circle & Isis, Trix Zaal, Antwerpen, 7 december 2009

Met Keelhaul en Isis op één affiche deed het voormalige Hof Ter Lo zijn aloude reputatie van metaltempel weer alle eer aan. Maar als vreemde eend in de bijt tussen de stonerriffs van de eerste band en de ingenieuze postmetal van Isis, gooide vooral Circle hoge ogen met een volstrekt compromisloze rockshow. En zo won de dwerg uit het Finse dorpje Pori het pleit van de metalgigant uit Boston.

Het zal je maar overkomen. Je kwijlt al weken bij de gedachte aan de ultieme rockavond alleen. Tot je de Trix Zaal nadert en tot je grote frustratie moet vaststellen dat ook de fans van Clouseau op de baan zijn die dag. Met de tanden in het stuur voelen we het optreden van Keelhaul door onze vingers glippen. Eenmaal gekalmeerd, wachten we gespannen en met het notaboekje in de aanslag op Circle.

En vanuit het niets staat het bizarre Scandinavische viertal plots op het podium. We denken terug aan de surrealistische show die Circle speelde op 'Etoiles Polaires' in de Vooruit in 2007. Maar mythisch als die belevenis in onze herinnering is, toch vallen we ook nu weer van de ene verbazing in de andere.

Heel wat Isisfans kijken bedenkelijk naar die vier vreemde snuiters, die snoeiharde punk, pyschedelische grooves, loodzware maar speelse metal, synthtapijten en herfstige ambient tot een in wezen onbeschrijflijk geheel versmelten.

Zanger Mika Rätto wentelt zich verkleed als SM-matroos in de meest ondenkbare posities, laat zich onthoofden door de bas van stichtend lid Jussi Lehtisalo en schreeuwt zich met zijn operatische stem de ziel uit het lijf. Als geen ander zet Circle ook deze keer het klassieke rockoptreden op de helling en de energie die de band de zaal in stuurt, krijgt geen windmolenpark in de Noordzee opgewekt.

Isis, voorspelbare aanslag op de uithouding

Het surreële en het onvoorspelbare van Circle komen met Isis echter abrupt tot een einde. De pioniers van de postmetal spelen nochtans op het scherp van de snede, maar wel in een vrij geformatteerde set die visueel nauwelijks weet te prikkelen. Even is het fijn om door de woeste riff van Hall Of The Dead met de neus tegen de harde realiteit gesmakt te worden. Maar het ondraaglijke geluid doet ons noodgedwongen naar de achterste rijen verhuizen.

Vanop afstand zijn we getuige van een meer dan overtuigende show met een geluidsmix die ondanks het loeiharde volume nog opvallend genuanceerd is. De nummers van de sublieme nieuwe plaat ‘Wavering Radiant’ schitteren als geen ander en de typische momenten waarop Isis de spanning opdrijft om vervolgens alles te laten samensmelten, blijken live even goed georchestreerd als op plaat.

Isis doet echter zwaar beroep op het uithoudingsvermogen. Terwijl Circle wist te bereiken dat we na het optreden nog minutenlang stonden te trillen op onze benen en onze tanden bloot lachten bij de herinnering alleen, komt Isis met een meer dan degelijke set niet verder dan een drietal kippenvelmomenten. Het is misschien een boude bewering maar de Finse kaleidoscoop was een passender sluitstuk voor de avond geweest. Helaas laat de resonantie van de naam Isis zoiets niet toe.

Eerder verschenen op http://www.damusic.be/live/isis-circle-keelhaul/finse-dwerg-vloert-metalgigant#comment-22377

Interview Colin Newman en Robin Rimbaud (Githead) - Verlost uit de wurggreep van Wire (volledige transcriptie)

2009-12-06T17:08:00.000+01:00

Colin Newman is een legende. Met Wire maakte hij eind jaren zeventig en begin jaren tachtig drie platen die voor eeuwig en altijd tot de canon van de post-punk gerekend zullen worden. Ja, zelfs tot de essentiële meesterwerken van de rockmuziek. In 2004 vormde hij als bij toeval de nieuwe band Githead. Vijf jaar en drie sterke platen verder lijkt de tijd rijp voor een stand van zaken.

In de bar van de Botanique spreken Newman en Robin Rimbaud (gitarist bij Githead, maar bij een ruimer publiek bekend als elektronische artiest onder het pseudoniem Scanner) honderduit over hoe de band gegroeid is en hoe langer hoe meer is kunnen ontsnappen aan misplaatste vergelijkingen met Wire. Nu Githeads derde plaat ‘Landing’ overal een uitstekende pers krijgt, lijkt Githead het Wire-juk definitief van zich af te gooien.

Of niet soms?

Colin Newman (zang, gitaar): In Groot-Brittannië wordt er inderdaad meer dan ooit over ons geschreven, ook in de coolere publicaties. Stilaan worden we opgenomen in het publieke bewustzijn. Het ergste wat we in het verleden meemaakten, is dat recensenten schreven: “Die Githeadplaat is niet zo goed als ‘Pink Flag’” (Wire’s illustere debuut uit 1977, FD). Maar in godsnaam! Wat is het nut van een loze vergelijking tussen twee vaag gerelateerde bands? Het devalueert de band, want het is een geheel zelfstandig iets. Githead is Githead. It makes what it makes. And what it makes is good.

Jullie noemen ‘Landing’ zelf ook jullie beste album. Waarom precies?

Newman: Het ís gewoon het beste album. Als het aankomt op muziek – en ik denk dat dit geldt voor alle kunsten – hebben sommige mensen het door en andere niet. Als je het snapt, is er geen verdere uitleg nodig. Eerlijk gezegd, ‘Artpop’ (Githeads tweede album uit 2007, FD) overtreffen had ik nooit voor mogelijk gehouden, maar Malka (Spigel, zangeres en bassiste van Githead en Newmans echtgenote, FD) dacht daar anders over. Dus probeerden we wat veranderingen aan te brengen. Rond deze tijd vorig jaar realiseerde ik me voor het eerst dat we opereerden als een echte band, een band met een coherente set, niet zomaar een verzameling songs. ‘Landing’ is het resultaat van die nieuwe energie.

Rimbaud (pikt snel in): Het is eigenlijk als een taal leren. Je begint met een basiswoordenschat en van daaruit zoek je hoe je best communiceert. En voor ons is dat zonder twijfel in een livesetting. Studioalbums zijn verraderlijk omdat ze een momentopname voor eeuwig vastleggen. Het heeft ons wat tijd gekost, maar we hebben eindelijk een eigen stem gevonden.

Hoe wijkt ‘Landing’ dan af van de vorige albums?

Newman: Voor het eerst hebben we afstand gedaan van drumloops als basis voor onze songs. Heel wat nummers zijn zelfs tot stand gekomen tijdens jams in de studio. En dat is nu net wat ik uiteindelijk wilde bereiken: zo nauwgezet mogelijk het gevoel van een liveband op plaat vastleggen. Het is een idee dat ik kreeg rond 2005. Ik wilde een rockband ‘hercreëren’. Maar Githead is niet zomaar een herschepping, het ís een rockband.

Op ‘Artpop’ waren nog enkele akoestische stukken te horen, terwijl ‘Landing’ wordt gedreven door een continue groove. Was het een bewuste keuze om er wat vaart achter te zetten?

Newman: Zonder twijfel! Vroeger was dub een van onze voornaamste invloeden, met vrij trage tempi tot gevolg. Live werkte dat niet altijd even goed en dat is meteen de sleutel naar onze nieuwe stijl. Het openingsnummer van ‘Landing’ heet ook niet voor niets Faster.

Met songtitels als Faster, Take Off, Landing, Ride en Displacement & Time zou je haast denken dat ‘Landing’ een conceptalbum is. Hebben jullie het ook zo bedoeld?

Newman: Nee. We werkten aan een paar songs toen ik het idee kreeg om eerst wat titels bijeen te sprokkelen. Malka ging grasduinen door haar Flickr-pagina en kwam terug met vijf titels, die we willekeurig op de songs plakten. Soms ontwikkelde een song zich in overeenstemming met zijn titel, soms juist in tegenspraak daarmee.

Rimbaud: Voor mij heeft het ook allemaal te maken met het uitkleden van onze sound, iets wat zich evengoed in de titels manifesteert. We zijn nu tot het Githead-skelet gekomen. In plaats van onze songs in het wilde weg te beginnen inkleuren, hebben we nu een pallet gevonden met de kleuren die werken. Daar blijven we bij.

Newman: Er is misschien wel ‘reisthema’, maar het is geen conceptalbum. En…

Rimbaud (onderbreekt ironisch) : Het is zeker wel een conceptalbum!

Newman: (stellig) Yeah, yeah,… It’s definitely not a concept album!

Rimbaud: (nog steeds ironisch) We wachten op financiële steun van British Airways.

Newman: Soms is ook gewoon interessanter betekenissen te laten zijn wat ze zijn. Landing schreven we laatst. Malka’s vader stierf in de zomer. Toen ze terugkwam terug uit Tel-Aviv, waar haar vader verbleef, hadden we nog een song nodig voor de plaat. Ik vond dat ze Landing moest zingen. Ze vroeg: “What should it be about? It shouldn’t write something about my dad, should I?” En hoewel niets het expliciet zegt, gaat het eigenlijk wel over haar vader . Malke huilde toen ze het nummer voor het eerst hoorde. Emotionele weerklank vinden is cruciaal. Want het is muziek, en muziek correspondeert met de emoties.

Hoe belangrijk is de invloed van de zogenaamde krautrock (een van oorsprong Duitse stijl, die elektronica en uitgesponnen jams koppelde aan motorische beats en herhaling) voor jullie?

Newman: Headgit, onze eerste EP, werd overal vergeleken met Can en Neu! En niet voor niets is Holy Fuck mijn favoriete band van het moment. We zagen ze drie maal dit jaar en vooral als ze in krautmodus gaan, worden Malka en ik helemaal wild.

Rimbaud: Ik vergelijk het graag met een motor. Het gaat om wat werkt, niet om drumfills en showcapaciteiten. Ritme is een erg verleidelijk middel. En die hele krautrockschool is daarop gebouwd. In plaats van meezingbare deuntjes, werd er rond een dwingende beat een hele nieuwe wereld gecreëerd. Dat is nu niet helemaal wat wij doen, maar we zijn wel met die muziek opgegroeid en het heeft zeker een impact op onze sound.

Terug naar ‘Pink Flag’. Als die plaat ‘Artpop’ had geheten, zouden je collega’s van de vroege punkbeweging dan niet gesteigerd hebben omwille van de pretentieuze inslag van zo’n titel?

Newman: Context is all! Wire is nooit een punkband geweest! Iedereen heeft Wire altijd erg pretentieus gevonden.

Rimbaud: Ik zou het eerder omschrijven als gay disco. (lacht) Maar wat je daar zegt over pretentie heeft me altijd al geïntrigeerd. Het is een woord dat een zekere kritiek in zich meedraagt. Pretentie suggereert dat je jezelf voordoet als iemand anders.

Newman: Het doet me denken aan een reclamespotje voor Ronseal, verf bestendig tegen alle weersomstandigheden, met de slogan: “Ronseal, it does exactly what it says on the tin!” En dat is precies wat ‘Artpop’ ook doet. We vonden het een grappige manier om te zeggen dat ‘Artpop’ inderdaad een popplaat met kunstige ambities is.

Rimbaud: Voor mij is het ook een woordspel, iets waar wij Engelsen zeer bedreven in zijn. Zo is ‘Artpop’ een allusie op Popart, waardoor je een onmiddellijke verbondenheid voelt met de titel. Popart is een zeer specifieke manier van werken met media. En zo is ‘Artpop’ ook een erg aparte en schaamteloze manier om te zeggen: dit is pop, maar met een arty kantje. Het is speels bedoeld en het aspect ‘plezier’ wordt al snel vergeten. (ironisch) We hebben we geen pret, we doen maar alsof. Dat moest ik zeggen van mijn therapeut. (lacht)

Dus toch maar liever pretentieus dan?

Rimbaud: Oh yes, always!

Newman: Dead pretentious! Completely and utterly!

Robin, komt de elektronica bij Githead altijd van jouw hand?

Rimbaud: Nee, het doet me lachen dat mensen die te weten komen dat ik bij Githead speel, altijd denken dat ik zoals Brian Eno bij Roxy Music, vreemde geluiden zou maken met een laptop. Maar het is in feite net het tegenovergestelde. We werken er allemaal aan mee.

Is dit je eerste band als gitarist?

Rimbaud: Nee, ik had bands al tiener en die bands hebben ook platen uitgebracht, maar daarover hoeft niemand iets te weten (lacht) Ik heb nu voor het eerst het vertrouwen om gitaar te spelen voor een publiek, hoewel ik nog steeds erg verlegen ben. Ik heb nog steeds moeite het publiek aan te kijken. Gelukkig zijn we met vier en kijken mensen eerder naar Malka, Colin of Max. In soloshows kan ik me spijtig genoeg niet wegstoppen.

Newman: Als ik eens iets vreemds doe op het podium, denken mensen al gauw onterecht dat ik een skeletronics-nummertje opvoer. Ik speel misschien wel gitaar en ik sta misschien wat meer in de schijnwerpers, maar Robin is Githeads gitarist.

Rimbaud: (laconiek) Oh yeah, I’m a rock god! (lacht)

Newman: Hij weet met een gitaar om te gaan en leest de gitaarbladen. Ik ben een flutgitarist, maar ben wel goed in ritme en maffe dingen. Robin bestudeert het ambacht echt!

Rimbaud: Ja, ik oefen en dat is verschrikkelijk. Ik speel een spelletje met akkoorden. Als Colin een akkoord neemt, dan probeer ik daar vaak complexere vingerzettingen voor te vinden.

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Rimbaud: We kennen elkaar al bijna 18 jaar. (ironisch) Ik plaatste een lonely heart add in de trant van "elektronische muzikant op zoek naar vrienden" en Colin reageerde meteen.

Newman: Zijn moeder woont eigenlijk om de hoek. Hij ging naar dezelfde lagere school als onze zoon. En we wilden een gelegenheidsband voor de verjaardag van ons label (Swim, FD). Ik belde hem op om wat dingen te remixen, maar hij wilde liever gitaar spelen.

Rimbaud: Ik gaf hem geld…

Newman: Hij kwam langs voor een repetitie en het werkte meteen.

En Malka, Colin, is ze jouw muze geworden door de jaren heen?

Newman: Muze is veel gezegd. We hebben talloze malen samengewerkt, maar met Githead spelen we voor de eerste keer samen in een band. En we hebben de tijd van ons leven. Malka is eigenlijk een van de beste bassisten die ik ken, ook al is ze compleet atechnisch. Ze speelt helemaal op ritme en gevoel.

Rimbaud: Ja, erg grappig bij momenten. Ze verwijst naar noten als "the really fat one at the end".

Newman: Toen ik ze ontmoette, sprak ze nog van "the fat one, the thin one and the other two".

Rimbaud (droogweg): And I thought she was referring to the members of the band, I was never sure! (lacht)

Newman: In de band proberen we in principe ieders talenten ten volle te gebruiken. Malka en Max (Francken, drummer van Githead, FD) vormen de voormalige ritmesectie van Minimal Compact (een niet onbelangrijke Israëlische postpunkband uit de jaren tachtig, FD) en op de laatste plaat verdient vooral Max een speciale vermelding. Hij doet dat krachtige krautritme perfect, maar punk spelen kan ie niet. In het verleden werd een band vaak gedicteerd door de drummer en toch praat niemand ooit over drummers. Max zou er zelf evenmin iets over te vertellen hebben.

Colin, je hebt enkele platen uitgebracht op het Belgische Crammed-label. Je maakte met Githead je debuut als kwartet in Antwerpen, met Wire repeteerde je een week lang in het Stuk in Leuven om er daarna je Europese tournee af te trappen,… Heb je een speciale band met België?

Newman: Eerst en vooral is onze boekingsagent Belgisch (ToutPartout. Githead trad vlak na dit gesprek op op de ToutPartout-labelnight in de Brusselse Botanique, FD). Malka en ik trouwden hier en onze zoon werd hier geboren. We vertrokken in 1992, dat is waarschijnlijk voor jij geboren was…

Nee nee, ik ben van 1986…

Newman (met platgestreken gelaat): Het was dan ook een grapje… Maar we hebben een sterke band met België, in het bijzonder met Brussel.

Volg je de Belgische politiek nog?

Newman: Je kan bijna niet anders, he?

Rimbaud (doelend op Herman Van Rompuy): Ik vind het erg amusant hoe de Britse pers zich afvraagt: “Who is that boring man?”

Newman (terug naar de nationale twist): Het lijkt eindeloos. Ik hoop dat de scheiding niet gebeurt en ik hoop dat de Belgen ooit iets gemeenschappelijks zullen vinden. Ik kom van een erg nationalistisch land en bijna elk land dat we bezoeken is eveneens nationalistisch. Behalve België. Daar is iedereen nationalistisch voor wat zijn eigen stukje land betreft. Niemand lijkt ene moer om België te geven. But when push comes to shove, they do give a fuck. Daar ben ik van overtuigd.

Wat zou je nog willen bereiken met Githead?

Newman (zonder aarzelen en met pokerface): Wereldfaam.

Rimbaud: Als ik even onbeleefd mag zijn, ik vind dat we het al bereikt hebben. Als vier mensen iets moois kunnen maken dat werkt, dan is het al bereikt. Ik kan alleen maar hopen dat er nog meer mensen ons leren kennen. Het werkt al, het is succesvol wat de persoonlijke relaties en het product zelf betreft!

Newman: Ik voel dat ook als we op het podium staan. Ook al spelen we niet het beste optreden, het is nog altijd zeer goed. We hebben een lange weg afgelegd, want we zijn vertrokken van een fragiele basis.

Wanneer realiseerde je jezelf dat Githead een echte band kon worden?

Newman: Vanaf het ogenblik dat onze eerste song Reset tot stand kwam, tijdens onze allereerste repetitie. We vertrokken van een simpele drumloop, Malka viel in en na tien minuten hadden we een song. Er hing van meet af aan chemie in de lucht. De grootste topspelers vormen niet noodzakelijk het beste team. Maar bij ons werkte het al van dag één.

Rimbaud: Ik verschiet er nog altijd van hoe naturel alles tot stand komt. Hetzelfde stramien komt steeds weer naar boven: Malka en ik spelen wat samen en na een tijdje brengt Colin alles naar een andere niveau.

Newman: Het nummer Take Off (van ‘Landing’, FD) kwam bijvoorbeeld op zo’n spontane manier tot stand. We namen het op na een vermoeiende treinreis, lieten het twee jaar liggen, pikten het later weer op en het klonk fantastisch.

Rimbaud (jennend) : We zochten nummers voor een conceptalbum en Take Off paste perfect!

Hoe kijken veteranen als jullie terug op de voorbije tien jaar?

Newman: Heel opvallend is dat, zo halverwege het voorbije decennium, heel wat oudere muziek nieuwer begon te klinken dan de nieuwe muziek. Dat heb ik tevoren nooit meegemaakt. In de jaren tachtig aten muzikanten van verschillende walletjes en het was interessant de raakvlakken op te speuren. Maar midden jaren ’00 gingen jongeren plots hun vaders platenkast opentrekken en platen ontdekken waarvan ze dachten dat niemand ze ooit eerder gehoord had. Niemand van hun leeftijd misschien, maar oudere mensen wel!

Rimbaud: Het is ook het eerste decennium waarin de muziekconsumptie drastisch dooreen werd geschud. Qua luisteren, verzamelen en beschikbaarheid van muziek is er zoveel veranderd! Tieners kunnen tegenwoordig de meest obscure componisten uit de jaren zestig terugvinden op het net. Wonderbaarlijk is dat. Het heeft uiteraard ook gevolgen voor de perceptie van de muziekgeschiedenis, die in zekere mate gecomprimeerd wordt. Voor de eerste maal hebben we toegang tot de complete geschiedenis van de muziek… vanachter je bureau.

Newman: Dat klopt, maar wat mij verontrust, is dat vele mensen niet meer betaald worden. Ik spreek nu niet over de bescherming van grote artiesten, maar over de obscure artiesten uit de jaren vijftig, zestig en zeventig. Niemand heeft zich ooit over hun catalogus bekommerd en de platen zijn alleen illegaal verkrijgbaar. Dat vind ik triestig. Mijn zoon houdt er een erg vreemde manier van muziekconsumptie op na? Hij downloadt zelfs niets…

Rimbaud (onderbreekt): Omdat jij zo’n strenge vader bent?

Newman: Nee, hij kijkt gewoon clips van losse nummers op YouTube. Er worden een heleboel digitale rechten geschonden en ik vrees dat de telecommaatschappijen uiteindelijk meer zullen moeten aanrekenen voor internet om ze te beschermen. Want als er op internet niks te vinden was, zouden mensen er ook niet voor betalen. Je kan toch niet je leven aan de muziek wijden en er nooit iets voor in de plaats krijgen? Een mens moet toch ook kunnen eten? Just getting it for free can’t be the only answer!

Coming soon: Colin Newman!

2009-12-01T23:14:00.000+01:00

Recensie van Githead én interview met Colin Newman (Wire en Githead) en Robin Rimbaud (Scanner en Githead)!

Als zoethoudertje: Newmans setlist, hem eigenhandig afhandig gemaakt!

Tortoise - Schildpad doet file vergeten

2009-11-22T17:34:00.000+01:00

Tortoise, Labozaal, Stuk, Leuven, 20 november 2009

High Class Slim Came Floatin' In
Minors
Monica
In Sarah, Mencken, Christ And Beethoven There Were Women And Men
I Set My Face To The Hillside
Eros
Swung From The Gutters
Charteroak Foundation
Prepare Your Coffin
Dot/Eyes
The Suspension Bridge At Iguazú Falls
Crest
Yinxianghechengqi (bis #1)
Glass Museum
Salt The Skies
Seneca (bis #2)

Wanneer is een optreden geslaagd? Als een band er bijvoorbeeld in slaagt het hongerige gevoel en de roes van drie uur file op de E40 te doen vergeten. Tortoise kan dat, zo bleek vrijdag in Leuven. Ergo...

De omstandigheden waren nochtans niet ideaal. Voorprogramma iCu had ons met zijn loops eerder verveeld dan opgewarmd en wie niet al te groot was van gestalte, moest al goed gepositioneerd staan om de muzikanten ook echt te zien spelen. Nee, dan was het ouderwetse maar ruimere decor van Het Depot een betere maat voor Tortoise.

Maar wat moet dat moet en ook in het Stuk werden de twee gebruikelijke drumstellen, een vibrafoon en een marimba op het podium gepropt. Het stoorde Tortoise blijkbaar niet, want de band maakte anderhalf uur lang een erg geïnspireerde indruk. En elke kenner zal zeggen: "Die setlist is een super setlist".

"Ze zijn onhoudbaar!" liet een enthousiasteling zich ontvallen naarmate het eigenzinnige kwintet uit Chicago zich door de eerste nummers van de setlist had geploegd. Een terechte opmerking, die ook de rest van de avond geldig zou blijven. Toch kwam niet elk nummer (of zeggen we beter 'compositie') even sterk uit de verf.

De melodie van I Set My Face To The Hillside was een beetje wazig en moesten we er op basis van onze fantasie zelf bijdenken. Een euvel waaronder ook het anders zo krachtig ingezette Prepare Your Coffin te lijden had. Swung From The Gutters werd dan weer een tijdlang ontsierd door een veel te luide gitaar en door een minder geslaagde excursie als middendeel. Het ontbreken van Gigantes, een van de betere nummers van 'Beacons of Ancestorship', was trouwens moeilijk te verteren.

Seneca

Maar laten we vooral stoppen met mieren neuken en de schilpad feliciteren. Want 90% van de tijd hebben we vol verbazing mogen waarnemen hoe vijf bijzonder veelzijdige muzikanten om de zoveel maten wisselden van instrument en het met evenveel kunde en gevoel bespeelden als het vorige. Een lust voor het oog. En voor het oor, dat spreekt vanzelf.

High Class Slim Came Floatin' In, opener van het concert én van 'BoA', klonk live duizendmaal overtuigender dan op plaat. In Sarah, Mencken, Christ And Beethoven, There Were Women And Men van 'TNT' kreeg een ongemeen swingende bewerking, die het publiek na drie nummers goed in de stemming bracht. En ook Charteroak Foundation, afsluiter van 'BoA', was een onbetwist hoogtepunt, ondanks zijn ongewoon lome tempo. Maar goed, je bent een schildpad of je bent het niet.

Als eerste bisnummer werden we dan ook van onze sokken geblazen door een verschroeiend Yinxianghechengqi, dat in niets te vergelijken is met de sierlijke melodieën waarop Tortoise het patent lijkt te hebben. Ook in de tweede bisronde liet de groep zich van zijn hardere kant zien, meer bepaald met een fel geïmproviseerd Seneca (van 'Standards'). Het gevoel dat het concert daarmee, net als zijn Romeinse naamgenoot, aan het doodbloeden was kregen we niet. Toch waarde Seneca's geest rond in de Labozaal: koppig, zakelijk en briljant.

Catch of the Day - Bear in Heaven

2009-11-10T23:03:00.000+01:00

Na The Antlers, opnieuw 'brilliance from Brooklyn' met Bear In Heaven. De bandnaam is misschien wat aan de banale kant, maar dat kan van de muziek op hun derde worp 'Beast Rest Forth Mouth' allerminst gezegd worden. Synths voeren er de boventoon in bevreemdende popnummers, die gegrond zijn in de hedendaagse alternatieve rock, maar ons evenzeer terug katapulteren naar het Duitsland van voor de val van de Muur. Een absolute aanrader!

Oceansize - Gewapend voor hoofdstuk twee

2009-11-08T17:25:00.000+01:00

Oceansize, Vaartkapoen, Molenbeek, 6 november 2009

Ransoms ('10)

Unfamiliar
Legal Teens ('09)
Paper Champion
Build Us A Rocket Then, You Rocket Building Cunt ('10)

Massive Bereavemen
Steven's Head ('10)

A Homage To Shame
You Can't Keep a Bad Man Down
Home & Minor ('09)
It's My Tale ('10)
? ('10)
Meredith (Bis #1)

The Charm Offensive

Een jaar nadat Oceansize in Manchester de verjaardagstaart aansneed met integrale uitvoeringen van hun eerste drie platen (uitgebracht als de magistrale, gelimiteerde box 'Feed To Feed'), luidt de band zijn tweede decennium in met een verrassend intieme EP ('Home & Minor') en een Europese tournee, die officieel van start ging in de Molenbeekse Vaartkapoen. Door het grote aandeel aan sterk nieuw materiaal toonde het eigenzinnige vijftal zich tot op de tanden gewapend voor het tweede hoofdstuk van zijn carrière.

Wie op tijd ter plaatse was, moest echter eerst het weinig overtuigende voorprogramma van The Worldonfire uitzitten, een gezichtloze, Londense band die zich het best laat omschrijven als een doorslagje van The Fall Of Troy. Op enkele ingenieuze drumpartijen na, slaagde de band er nergens in zijn megalomane naam eer aan te doen. “Wat een stelletje posers”, hoorden we iemand in het publiek zeggen. De waarheid kan hard zijn.

Een tegenvallend voorprogramma heeft gelukkig één positief effect: de kwaliteiten van de hoofdact komen er alleen maar beter door uit de verf. Zo geschiedde ook in de Vaartkapoen. Hoewel de geluidsmix – met name het volume van de microfoon van zanger-gitarist Mike Vennart –, niet altijd optimaal was, maakte Oceansize een onuitwisbare indruk met weidse composities en een verbluffende interactie.

Progressive Death Indie

Het was evenwel niet allemaal “Progressive Death Indie” – zoals de groep zichzelf graag omschrijft – wat de klok sloeg. Zo werden van de nieuwe EP het rustig voortkabbelende Home & Minor en het verfrissende Legal Teens gespeeld. Met Ransoms nam de band zelfs de gewaagde gok om zijn set te beginnen met een nummer van de vooralsnog titelloze nieuwe plaat.

De setlist bleek uiteindelijk voor de helft opgetrokken uit nieuw materiaal (zij het van de reeds uitgebrachte EP, zij het van de nieuwe plaat, die verschijnt in 2010). Naar topnummers als Catalyst, Ornament, en Trail Of Fire konden we fluiten, maar verschroeiende versies van Unfamiliar, A Homage To Shame en Massive Bereavement zorgden voor een positieve balans.

Niet iedereen zal de hoge dosis nieuw werk gewaardeerd hebben, maar het viel niet te ontkennen dat een nagelnieuwe song als Build Us A Rocket Then, You Rocket Building Cunt nu al kan wedijveren met het meest snedige werk uit Oceansize’s discografie. Andere nummers lieten zich minder makkelijk vatten, maar de ervaring leert dat we ons daarover nog geen zorgen moeten maken.

Het Engelse kwintet schitterde zelfverzekerder dan ooit en speelde nu eens indrukwekkend statisch op een lijn om het volgende ogenblik helemaal loos te gaan. Wat nog maar eens opviel, was de vernieuwende manier waarop Oceansize vaak tot drie gitaarpartijen ineenvlecht. Tegelijk werd ons op het hart gedrukt dat de mannen nog niets aan creativiteit en discipline hebben ingeboet. Met hoge verwachtingen wordt het nu uitkijken naar die nieuwe plaat.

Eerder verschenen op:

http://www.damusic.be/live/oceansize/gewapend-voor-hoofdstuk-twee

The Antlers - Hospice

2009-11-04T22:16:00.000+01:00

Ziekte, pijn en verdriet, de onvermijdelijke dood, afscheid,... Het zijn thema’s die al lang ingang hebben gevonden in de popmuziek. Maar de delicate manier waarop de New Yorkse band The Antlers zich de onderwerpen eigen maakt, is ongezien. Op ‘Hospice’ raken we als luisteraar betrokken bij de aftakeling van Sylvia. En dat is op zijn zachtst gezegd een levensechte, louterende ervaring.

Het concept voor ‘Hospice’ komt uit de koker van zanger-gitarist Peter Silberman. Slechts drieëntwintig is de muzikant en het is opmerkelijk met wat voor stijl en maturiteit hij schrijft over menselijk leed en de relaties die daar op hun beurt onder lijden. ‘Hospice’ is tegelijk aangrijpend en urgent want we zijn op een punt gekomen dat vreselijke ziektes als kanker iedereen aangaan.

De muziek op zich is alleraardigst, maar met de teksten op schoot wordt het album nog duizendmaal intenser. Net dat ineengrijpen van woord en geluid maakt het album zo uniek. Het mag dan ook geen wonder heten dat The Antlers op de affiche van Crossing Border staan, een festival dat van de symbiose tussen literatuur en muziek een topprioriteit maakt.

"Something in my throat made my next words shake", verklaart Silberman in Two. Zijn trillende stem, waarin nu eens Antony, dan weer John Martyn zaliger weerklinkt, is een constante en lijkt samen met de vaak verwrongen achtergrondgeluiden uiting te geven aan de innerlijke kortsluiting van de ik-verteller. Vocale uithalen, zoals de smekende wanhoopskreten in Sylvia, zijn eerder beperkt, maar missen hun doel nooit.

In de vertelling zit een sierlijke lijn, die mooi wordt gespreid over tien delen, van een woelige instrumentale voorbode (Prologue) over wederzijde frustraties (Sylvia) en zondebokgevoelens (Atrophy) tot een Epilogue, waarin Sylvia enkel nog als schim terugkeert in de nachtmerries van de verteller.

Katharsis

We worden echter nog het meest naar de keel gegrepen door het licht optimistische Bear, dat druipt van liefde en begint met: “There’s a bear inside your stomach / A cub’s been kicking from within / He’s loud, though without vocal cords / We’ll put an end to him / We’ll make all the right appointments / No one ever has to know / And then tomorrow I’ll turn twenty-one / We’ll script another show.”

Naast pure gevoelens in prozaïsche poëzie, werd de plaat ook muzikaal erg zorgvuldig gearrangeerd, soms groots met synths en blazers, maar altijd erg sereen. Enkel Two stelt teleur door het wat misplaatste samengaan van uptempo muziek en hartverscheurende woorden. Daartegenover staat het op alle gebieden sublieme Shiva.

‘Hospice’ is een tijdloos kunstwerk dat in al zijn muzikale en literaire schoonheid aanzet tot nadenken over wat bijna alledaags is geworden. De Oude Grieken hadden er een mooi woord voor: katharsis.

Githead - Landing

2009-11-04T20:46:00.000+01:00

Githead landt twee jaar na het sterke ‘Art Pop’ opnieuw in de rusteloze rockrimboe. Een buiklanding werd het zeker niet. Ook al bestaat de band dan hoofdzakelijk uit veteranen, toch blijft hij uitstekend overeind in het huidige landschap. Fans van de Britse postpunkers Wire, maak jullie borst maar nat, want op ‘Landing’ rockt Githead – met Wire’s Colin Newman – harder dan ooit tevoren.

Op dit album heeft Githead de groove flink te pakken. Terwijl voorganger ‘Art Pop’ bijtende rocksongs afwisselde met akoestische nummers en daarmee zijn naam alle eer aandeed, kiest ‘Landing’ resoluut de kaart van het stomende, nooit aflatende ritme. Faster, het nummer dat als onverwoestbare locomotief negen wagons in zijn kielzog voert, heeft zijn naam dan ook niet gestolen.

Stilistisch schurkt Githead op ‘Landing’ aan tegen wat Wire presenteerde op zijn meest recente album ‘Object 47’. Het venijn van de Wire uit de begindagen wordt echter fel getemperd door een flinke dosis shoegaze met Malka Spigel (ex-Minimal Compact) achter de microfoon in het merendeel van de nummers en een bij momenten ontzaglijke gitaarmuur.

Ook soundkunstenaar Scanner – bij Githead gewoon Robin Rimbaud – levert een niet onaanzienlijke bijdrage. Wie echter al stilletjes begint te hopen op delicate geluidsweefsels is eraan voor de moeite. Bij Githead neemt Rimbaud voor het eerst in zijn lange carrière afstand van draaiknoppen en computers om zijn jeugdliefde voor de gitaar nieuw leven in te blazen.

Lessen

De scheurende gitaarpartijen van Rimbaud en Newman en de pompende, franjeloze drums van Max Franken (ex-Minimal Compact) vallen op door hun bijzonder effectieve minimalistische aanpak. Krautrockachtige ritmes vormen van meet af aan een van de basiselementen van Githeads sound, maar of ze ooit zo hypnotiserend en dansbaar klonken als op ‘Landing’, durven wij sterk te betwijfelen.

De wel erg coherente ritmesectie is trouwens de lijm die de tien nummers op ‘Landing’ bindt tot een al even samenhangend geheel. De momenten dat Githead gas terugneemt zijn erg schaars en dat is maar goed ook. Want zonder ook maar ergens in herhaling te vervallen is ‘Landing’ een erg meeslepende, roesverwekkende plaat geworden, misschien zelfs hun beste tot nu toe.

Lange tijd dachten wij dat Githead met Drive By (van ‘Art Pop’) zijn signatuursong had geschreven. En dat is nog altijd zo. Maar de concurrentie van ‘Landing’ wordt akelig tastbaar. Beginnen met een aanstekelijke instrumental (Faster), af en toe een kwikzilveren melodie (o.a. From My Perspective) inlassen en eindigen met een verzengende finale (Transmission Tower). Het getuigt van een zeldzaam inzicht, waaruit het jonge rockgeweld nog heel wat lessen kan trekken.

Eerder verschenen op http://www.damusic.be/cd/githead/landing

Lego, Andersen en... Mew

2009-11-02T23:23:00.000+01:00

Mew, Botanique (Orangerie), Brussel, 1 november 2009

Introducing Palace Players
She Spider
Circuitry of the Wolf
Chinaberry Tree
Am I Wry? No
156
White Lips Kissed
Sometimes Life Isn’t Easy
Silas The Magic Car
Hawaii
Saviours of Jazz Ballet
Snow Brigade
Special (Bis #1)
Zookeeper’s Boy
Comforting Sounds (Bis #2)

Zondagavond. 18.45u. De regen komt met de duizenden liters tegelijk uit de hemel gevallen. Wie zien geen hand voor ogen en worden net niet verblind door de waterwolk die onze voorganger in zijn kielzog voert. En toch zijn we in gedachten al meer bij Mew dan op de baan, wanneer gitarist Bo Madsen plots zijn opwachting maakt op Studio Brussel en een show met exploderende beren en een ‘niet-goed-geld-terug-garantie’ in het vooruitzicht stelt, om – net voor hij terug de kleedkamer in duikt – nog zijn eigen song Special aan te vragen. Speciaal en magisch, dat is – zo bleek enkele uren later – wel het minste wat je van een Mew-show mag verwachten.

Er al eens over nagedacht hoe u invulling zou geven aan uw ultieme Deense namiddag? Ik zou het hele oeuvre van Mew door de boxen jagen, mezelf te goed doen aan Royal Dansk-boterkoekjes, bloemlezen uit het werk van Andersen en – for old times sake – een Vikingeskib bouwen met Lego. Zeker wat muziek betreft is Mew al een tijdje Denemarkens meest gewaardeerde exportproduct, al lijkt de band nog altijd door heel wat potentiële fans schromelijk over het hoofd gezien. Toch werden de Deense artpoppers in de Orangerie (Botanique, Brussel) door een aardige menigte opgewacht, waar ze na vijf steengoede platen ook wel recht op hebben.

It can be done

Wie de voorbije jaren betoverd werd door het Scandinavische vakmanschap van platen als ‘Frengers’, ‘And The Glass Handed Kites…’ en het nu al onverwoestbare ‘No More Stories’, kon niet anders dan met torenhoge verwachtingen afzakken naar de Brusselse Kruidtuin. Houdt de wonderlijke stem van Jonas Bjerre ook stand op een podium? Werkt de rijkelijk gevulde, maar vederlichte productie van de albums ook in een livesetting? Enkele schoonheidsfoutjes niet te na gesproken, konden we alleen maar besluiten: Yes, it can be done!

Bij Mew denken we spontaan aan eigenzinnige pop, bizarre ritmiek en een magisch sfeertje, een geheim recept dat Mew ook tijdens liveshows met veel zorg bereidt. Improvisatie werd daarbij misschien tot een minimum beperkt, maar als tegenprestatie gaf de band alle nummers vlekkeloos en met duidelijke overgave ten beste. Met een ultrafunky Special, de venijnig tegen elkaar opbiedende gitaren in Circuitry of the Wolf en de schitterende herwerkte versie van 156 had Mew zelfs een paar regelrechte verrassingen in petto. Verbazingwekkende visuals (denk onder meer aan vioolspelende katten en dansende hertenskeletten) zetten de macabere gloed van de muziek extra in de verf.

Denmark’s finest

Vooral uit ‘And The Glass Handed Kites…’ werd uitvoerig geput. Een uitstekende plaat natuurlijk, maar als we tussen alle briljantie door toch een minpuntje mogen formuleren, dan is het wel dat ‘No More Stories’ te veel wereldnummers bevat om van secundair belang te zijn in een setlist. Vergeefs wachtten we op Repeaterbearer, Tricks of the Trade en Vaccine. Sometimes Life Isn’t Easy en Introducing Palace Players, ook nieuwe nummers, zorgden voor absolute hoogtepunten. Er zat dus misschien nog net ietsje meer in.

Overigens zelden zo’n straffe concertopbouw gezien als zondag in de Botanique. Er werd mooi afgewisseld tussen blokken nieuwe en oudere muziek en nummers die op plaat samen horen, werden ook live netjes bijeengehouden. Bovendien bleek de epische coda van Comforting Sounds (in de tweede bisronde) de perfecte uitloper voor een memorabele avond. Zanger Bjerre bleef meer dan stoïcijns bij zijn eigen prestatie. Vrijwel bewegingloos en schijnbaar schuchter, maar tegelijk mysterieus en charismatisch imponeerde hij nog het meest met zijn fantasierijke zanglijnen. En zo kwam Mew in Brussel tonen wie Denmark’s finest is. Wij durven dan ook sterk te betwijfelen dat er überhaupt iemand na de show zijn entreegeld is komen terugvragen.

Mew - Repeaterbearer (video)

2009-10-25T21:39:00.000+01:00

De video voor Wicked Game van Chris Isaak moet zowat de vroegste clip zijn die ik ooit zag, ergens tussen mijn derde en vierde levensjaar. Nog altijd een indrukwekkend werk en een uniek tijdsdocument trouwens, want op de overgang van eighties naar nineties waren clips in zwart-wit erg in de mode. Een trend waarop Queen overigens handig inspeelde voor de video's van 'Innuendo' om de AIDS-symptomen van Mercury te verdoezelen.

In diezelfde periode liet ook het onaards ronde hoofd van Sinead O'Conner in de video van Nothing Compares to You een diepe indruk na. Toch hebben muziekvideo's me nooit veel gedaan, een occasionele topper als Music Sounds Better With You van Stardust (een video over muziekvideo's!) buiten beschouwing gelaten. En ik vergeet er ongetwijfeld nog een paar.

Festen op clipformaat

Televisie is al enkele jaren geen dagelijkse behoefte meer en ik ben dus weinig vertrouwd met de clips van vandaag. Maar vreemd genoeg móest ik de clip van Repeaterbearer van Mew zien. Iets wat ik ondertussen al een vijftal keren heb overgedaan. Het is dan ook een verfrissend meesterwerk, waarvan ik de maker voorlopig nog niet op het spoor ben. Samen met het statige Deens zorgen de onvaste beelden en de herfstige kleuren voor een akelig 'Festen'-sfeertje. De muziek zelf associeerden we eerst met de wel erg kleurrijke hoes van 'No More Stories', maar in deze video komt juist Mews allerdonkerste kant naar boven. Ik ga hem alvast nog eens bekijken...

daMusic

2009-10-23T22:43:00.000+02:00

Beste blogbezoeker,

Op deze bescheiden bijdrage aan de blogosfeer vindt u (onder meer) heel wat recensies (en later ongetwijfeld ook wel interviews) van mijn hand die eerder reeds verschenen op www.damusic.be, een toonaangevende muziekwebsite die zichzelf zeer correct 'een online muziekmagazine, voor en door jonge geesten met een passie voor muziek, journalistiek en alles wat daarmee te maken heeft' noemt.

Ik ben daMusic-redacteur sinds februari en heb me voorlopig vooral toegelegd op experimentele/eclectische/progressieve rock en gekartelde/mentaal gestoorde/verwrongen pop. Bij daMusic ben ik er dan ook maar één uit een batterij onbaatzuchtige recensenten, die er wonderwel in slaagt de vinger aan de (pop)pols te houden.

Voor wie niet met daMusic vertrouwd is: u wordt er getrakteerd op een copieus aanbod aan interviews, nieuwsberichten, concerttips, album- en liverecensies, opiniestukken en achtergrondverhalen. Dit à volonté voor de zeer schappelijke, democratische en vooral ronde prijs van exact, op de kop, nee, niet gelogen, nul euro.

Recent verschenen: recensies van Das Pop, Flaming Lips, The Noisettes, Ojos De Brujo, Mew, Alice In Chains, NOFX, Editors, The Black Crowes, Basement Jaxx, J. Tillman, Porcupine Tree, Jay Reatard, Atlas Sound, Squarepusher, Yo La Tengo, Girls, The XX, Muse, Yacht en Health. Doet deze fantasmagorische selectie u niet kirren van plezier? Waarom bent u dan in godsnaam nog hier?

Tot zover dit reclameblok.

Fabian

Porcupine Tree - Van gestolen harten en ontwrichte ruggenwervels (PT@AB)

2009-10-20T21:50:00.000+02:00

Porcupine Tree, AB Brussel, 14 oktober 2009

Porcupine Tree en Robert Fripp, stichter van King Crimson en peetvader van de prog, op één affiche. Het is al vaker voorgevallen, maar nog nooit eerder in de Brusselse AB. Wie erbij was, kon alleen maar besluiten dat niemand meer dan Porcupine Tree aanspraak maakt op de titel van hedendaagse King Crimson. In een notendop: grensverleggend, scherp, visionair. Dat is de tijdloze indruk van een niet geheel foutloos totaalspektakel.

Als support act stond Robert Fripp een beetje in de schaduw van de muziek die hij zelf heeft groot gemaakt. Hoewel het ontzag vanuit de zaal duidelijk voelbaar was, hadden Fripps golvende soundscapes vooral het effect van een wiegeliedje. Los van de mening dat niemand een genie als hem moet onderbreken, konden wij de man die luidkeels om King Crimson schreeuwde niet helemaal ongelijk geven.

Was Fripps bijdrage een slaapmiddel, dan was Porcupine Tree een wekker van het soort dat je ogen en oren meteen wijd openspert. De snoeiharde openingsakkoorden van de nagelnieuwe suite ‘The Incident’ – de nieuwe cd die integraal het eerste deel van de show uitmaakte – waren zelfs ronduit angstaanjagend.

Tijdens de volgende vijfenvijftig minuten knepen we onszelf meer dan eens in de wang. Maar die opeenvolging van hoogtepunten was wel degelijk echt. Voorman Steven Wilson het autobiografische epos Time Flies zien inzetten, alleen in de schijnwerper, veroorzaakte een anders zeldzame siddering over onze rug. Net als de meeste andere deeltjes van ‘The Incident’ werd Time Flies – in akelig perfecte synchronisatie – begeleid door bedwelmende beelden.

Klassieker in wording

Porcupine Tree week weinig af van de studioversies, wat in hun geval bezwaarlijk een punt van kritiek kan zijn. De uitgebalanceerde afwisseling tussen minutieus georchestreerde pop en eigenzinnige doemrock bleek op zichzelf al meer dan bloedstollend genoeg. Na het eerste deel meenden we dan ook getuige te zijn geweest van een goddelijke openbaring: ‘The Incident’ is een klassieker in wording.

Tijdens het tweede deel hielden Wilson en de zijnen een verrassende lezing uit vroeger werk, waarbij vooral de afgestofte insiderhit Stars Die in de smaak viel. Remember Me Lover liet daarentegen de Porcupine Tree van de toekomst horen. Dat Strip The Soul het zonder climax moest stellen, was even moeilijk te vergeven. Maar de ongekend gedreven versie van het afsluitende lijflied Trains duwde die smet snel de vergetelheid in.

Akkoord, een technische storing ontsierde het eerste deel en de band speelde misschien één fout te veel. Maar dat deerde niet, want elke kleine misser werd met een verhoogde dosis bezieling gecounterd. Her en der in de zaal werden ruggenwervels ontwricht en harten gestolen. Net als in de hoogdagen van King Crimson. In de AB werd de fakkel voorgoed doorgegeven.

Eerder verschenen op http://www.damusic.be/live/porcupine-tree/van-gestolen-harten-en-ontwrichte-ruggenwervels

Mew - No More Stories

2009-10-20T21:29:00.000+02:00

Met een haast kinderlijke rusteloosheid telden we maandenlang de dagen af tot de release van Mews ‘No More Stories’, een beetje zoals we vroeger deden in de aanloop naar Pasen. En om die vergelijking compleet te maken, koos Mew voor een cover met een gevleugeld paasei. Een teken aan de wand, zo blijkt, want ‘No More Stories’ moet niet onderdoen voor de grandeur van die klokken van Rome.

Na het vertrek van bassist Johan Wohlert zijn ze bij Mew officieel nog maar met drie. Toch slaagt de Deense band erin om zichzelf, met behulp van een batterij gastmuzikanten, te overtreffen. Zoiets leek bij de release van het uitstekende ‘And The Glass Hand Kites’ in 2005 nochtans ondenkbaar. Maar terwijl die plaat van vele walletjes tegelijk at, vertoont ‘No More Stories’ een meer rechtlijnige aanpak, waardoor het muzikale verhaal als geheel een minder grillig parcours aflegt.

Door de nog prominentere aanwezigheid van synthesizers is Mews sound bovendien een tikkeltje romiger, maar zeker niet flauwer geworden. Integendeel zelfs. De dromerige en spacy pop waarvan de band zijn handelsmerk maakte, wordt er alleen maar krachtiger door. En ook de hemelse vocalen van Jonas Bjerre weerkaatsten nooit eerder tegen een pakkender decor.

‘No More Stories’ mag zich overigens de trotse vader noemen van Cartoons And Macramé Wounds, Mews mooiste vocale bravourestukje tot nog toe. De meervoudige zanglijnen van Bjerre en een vierkoppig vrouwenkoor zijn zo sierlijk verweven dat je tekstregels hoort die er wonderlijk genoeg niet zijn. Het is een soort magie waarvan wij week worden vanbinnen.

Cartoons And Macramé Wounds, nummer zeven op de plaat, lijkt bovendien het hoogtepunt van een songcyclus die begint bij openingsnummer New Terrain. Met de korte intro Hawaii Dream - waarvan de volledige tekst als albumtitel dienst doet - begint de volgende reeks van zeven nummers. Bovendien is het vijfde nummer van elke cyclus bij wijze van intermezzo een titelloze (quasi-)instrumental en is het afsluitende Reprise een symfonische miniversie van Silas The Magic Car.

Tegendraads, exotisch, poëtisch

Dat Mew iets afweet van albums maken, is al lang geen geheim meer. Maar de tweeledige structuur van ‘No More Stories’ is zonder overdrijven onovertroffen. Is het Mews persoonlijke knipoog naar de grote albumkunst van de jaren zeventig? Goed mogelijk, want ook ‘And The Glass Hand Kites’ was een erg verzorgde en coherente plaat. En ook puur muzikaal graaft de band trouwens in het verleden, naar zowat alles tussen prog en indierock.

Ach, wat valt er veel goeds te zeggen over ‘No More Stories’, over de tegendraadse ritmes van Introducing Palace Players, over de in indiepop gegoten jeugdherinneringen in Beach, over de exotische percussie in Hawaii, over de donkere ondertonen van de jaren tachtig in Tricks Of The Trade en over de poëtische, in het dagelijkse leven gewortelde teksten. Wat ons betreft, hoeft er vandaag inderdaad geen ander verhaal meer verteld te worden.

Eerder verschenen op http://www.damusic.be/cd/mew/no-more-stories-are-told-today-im-sorry-they-washed-away-no-more-stories-the-world-is-grey-im

Times New Viking - Born Again Revisited

2009-10-20T21:15:00.000+02:00

De vierde cd van Times New Viking, ‘Born Again Revisited’, wordt gepromoot als “15 new pop songs from Ohio”. Eens mens zou voor minder nieuwsgierig worden. Maar zoals zo vaak zijn de kleine lettertjes minstens even belangrijk. De zogenaamde popnummers worden immers bedekt door een dikke laag noise. De modale popfanaat wordt dus flink op de proef gesteld. Maar vindt hij uiteindelijk ook schatten onder het stof?

Laten we maar meteen een mythe de wereld uit helpen: de muziek die noisebands maken, is niet per definitie lelijk en ondoorgrondelijk. Choqueren is misschien een doel, maar lang niet het voornaamste. Een zo eerlijk mogelijke song opgenomen zonder trukendoos, dát is waar het om draait. ‘Born Again Revisited’ mag op dat vlak gerust prototypisch genoemd worden.

Times New Viking heeft lak aan conventies en zegt al eens graag “fuck”, maar heeft ook respect voor zijn helden. Zo doet de plaat denken aan Sonic Youths eersteling ‘Confusion Is Sex’, die qua geluid in niets te vergelijken valt met de gepolijste platen die de noisepioniers vandaag op de mensheid loslaten. Misschien is de spellingfout in de titel van Something Moore ook wel een verhuld eerbetoon aan Youth-zanger Thurston Moore.

Do It Yourself

(No) Sympathy werd dan weer expliciet opgedragen aan hardcore-icoon Henry Rollins. Het is trouwens in de punk en de Britse DIY-school van de late jaren zeventig dat de band zijn inspiratie zoekt. En ook het werk van Guided By Voices, Pavement en The Beatles werd grondig bestudeerd.

Een one trick pony is Times New Viking dus niet. De afwisseling in zangpartijen, songstructuur en instrumentarium maakt de plaat best draaglijk. In een wereld die noise als mainstream genre omarmt, zouden songs als Move To California, Those Days en opener Martin Luther King Day zelfs moeiteloos aanspraak maken op de top van de hitlijst.

Spijtig genoeg telt ‘Born Again Revisited’ ook meer dan één al te irritante song, zoals het afsluitende niemendalletje Take The Piss. En ook het bruuske verschil in geluidskwaliteit tussen Martin Luther King Day en I Smell Bubblegum blijft halverwege de keel steken. Terwijl die eerste song nog een perfect evenwicht vindt tussen een sterke melodie en een fikse lading ruis, is het tweede nummer het spoor bijster. Maar natuurlijk, wat kan het een noiseband ook schelen?

Ons kan het echter wel iets schelen. ‘Born Again Revisited’ is een verdienstelijke, maar erg wisselvallige plaat. Dat de band het album opnam op VHS-tape moet dan weer zowat een van de meest grandioze experimenten uit de recente rockgeschiedenis zijn. En het lijkt ineens ook Times New Vikings les in “open mindedness”: VHS is minder scherp dan dvd, maar de film is in wezen dezelfde.

Eerder verschenen op http://www.damusic.be/cd/times-new-viking/born-again-revisited

Bonaparte - Too Much

2009-10-20T21:07:00.000+02:00

“Do you want to party with the Bonaparte?” Dat is de vraag waarmee het multinationale feestgezelschap Bonaparte het startschot geeft voor hun decadente braspartij die erg toepasselijk ‘Too Much’ heet. En natuurlijk hebben we zin om te feesten. Maar de vraag is of al dat feestgedruis - waarmee Bonaparte berucht werd - ook pakt op plaat.

Voor Bonaparte is geen masker te mal, geen string te strak, geen donzig konijnenkostuum te heet. Dit zootje ongeregeld bouwde dan ook al snel een stevige livereputatie op. Met hun knotsgekke verkleedpartijtjes speelden ze al op het Montreux Jazz Festival en op een privéfeestje van Quentin Tarantino. Maar vooral in het Berlijnse nachtleven zet de band met de regelmaat van de klok een club in lichterlaaie.

Uiteraard is daar meer voor nodig dan een carnavaleske show. Het gezelschap beschikt dan ook over een paar jolige nummers, die het best te omschrijven zijn als stekelige pop en elektropunk met licht anarchistische sympathieën en prettig gestoorde teksten. ‘Too Much’ is Bonapartes eerste collectie partyhits.

Op plaat blijft echter maar een fractie over van het fenomeen dat Bonaparte op de bühne is. ‘Too Much’ wordt geteisterd door een geluid dat niet zo in your face is als je op basis van de roemruchte optredens zou verwachten. Iedereen weet dat er geen feest is zonder een stevige beat, en op ‘Too Much’ werden de drums naar onze smaak al te stiefmoederlijk behandeld.

Zelfs niet alle melodietjes zijn trouwens memorabel genoeg om er in de beslotenheid van uw eigen woonst een feestje mee op te zetten. Bovendien is No, I’m Against It een flauwe punkpersiflage met pijnlijk voorspelbare rijmpatronen en grijpt men op WRYGDWYLIFE? schaamteloos terug naar de frasering van een eerder nummer. Live – wanneer de adrenaline al even rijkelijk stroomt als het bier – stoort het allemaal niet zo hard, maar op plaat mag het gerust iets meer zijn.

Monty Python

Too Much, het anthemische Anti Anti en het hilarische, Franstalige A-A-Ah maken dan weer wel indruk. Zo is het titelnummer een onwaarschijnlijke liefdesverklaring aan een meisje dat houdt van James Joyce en Baudelaire, terwijl de ik-verteller enkel oog heeft voor haar “voice” en haar “hair”. Verwijzingen naar Monty Pythons Spam Song en Billy Joëls We Didn’t Start The Fire maken de pret compleet.

Toch raden wij aan om het Bonaparte-circus vooral live te gaan bewonderen. De liveshow die als bonusschijf bij de gelimiteerde editie van ‘Too Much’ zit, brengt zeker enig soelaas. Maar gulzig en ondankbaar als we zijn, willen we toch nog even onze teleurstelling uiten over het ontbreken van een dvd’tje in de verpakking. Want alleen via dat medium komt Bonapartes totaalspektakel ook bij u thuis helemaal tot zijn recht.

Eerder verschenen op

http://www.damusic.be/cd/bonaparte/too-much

Acoustic Ladyland @ Trix Café

2009-10-10T22:47:00.000+02:00

Vorige week (3/10) gezien in Trix Café, gratis nog wel: nauwelijks bekend in onze contreien, maar jazzgrootheid in Groot-Brittannië, Acoustic Ladyland. De Hendrix-connectie is een restant van hun eerste album 'Camouflage', waarvoor Hendrix de inspiratie leverde. Sindsdien beroemd voor de meest aanstekelijke punkjazz out there en in 2005 zelfs winnaar van de BBC Jazz Award voor Best Band. 'Skinny Grin' (2006) laat een nog veelzijdiger ensemble horen, met verschroeiende jazzexplosies en potentiële pophits als Cuts and Lies (let op het Destiny's Child-stukje!):

Op het in juli verschenen 'Living with a Tiger' is de groep weer 'gewoon' een jazzkwartet, met de nieuwe bassiste Ruth Goller. De plaat bevat tien vlijmscherpe instrumentals naar het model van Sport Mode (cfr. onder) en moet in kwaliteit niets onderdoen voor 'Skinny Grin'. Of Acoustic Ladyland er veel zieltjes mee zal winnen, is echter zeer de vraag.

Codasync

Het voorprogramma werd overigens gespeeld door de bijzonder fijne instrumentale Belgische band Codasync, die met 'Mows Arred' al een veelbelovend debuutalbum op zijn conto heeft. Voor één keer eens geen oeverloze, richtingloze postrock of monodimensionele mathrock, maar wel goede tot zeer sterke nummers, die zich het best laten omschrijven als pretentieloze, hedendaagse prog. En dat hoeft geen contradictio in terminis te zijn! Voor fans van The Mars Volta, Boud Deun, Estradasphere, King Crimson e.v.a.

Cate Le Bon - Me Oh My

2009-10-08T17:58:00.000+02:00

Onze aardbol telt met een beetje goede wil twee K3’s. De eerste is het jolige kinderliedjestrio dat onlangs een duo werd en ondertussen middels een tv-show krampachtig een nieuw lachebekje vond. En dan is er het trio Kate Nash, Kate Perry en Katie Melua, drie K’s die zich de voorbije jaren in de kijker zongen. Enter Cate Le Bon, die met haar debuut ‘Me Oh My’ in een donkere uithoek van dezelfde vijver vist.

De vergelijking gaat immers heus wel verder dan de gelijkende voornamen alleen. Net als Nash, Perry en Melua maakt Le Bon namelijk deel uit van een nieuwe generatie vrouwelijke singer-songwriters. Toch bevindt ze zich eerder aan de duistere, nu eens alternatieve, dan weer folky kant van de hedendaagse pop. Deze Cate durft haar tanden laten zien. En wees gerust, er zitten er een paar vlijmscherpe tussen.

De fundamenten van Le Bons songs zijn steevast eenvoudig, maar degelijk. Als kapstok gebruikt ze meestal een vrij klassieke akkoordenreeks, gespeeld op akoestische of cleane elektrische gitaar. Maar wie na de sobere eerste maten teleurgesteld zou raken, schiet beslist wakker naarmate Le Bon kleine finesses in de mix gooit en een broeierig spanningsveld creëert.

Neem bijvoorbeeld titelnummer Me Oh My, dat halverwege door wrange synths in zijn aanvankelijk brave imago wordt gekrenkt en uiteindelijk wegdeemstert onder een licht gloeiende laag distortion. Sad sad feet, het volgende nummer, wordt gewoon weer ingezet door de loepzuivere stem van Le Bon. Alsof er niks gebeurd is. Die continue afwisseling tussen herkenbaarheid en verrassing doet ‘Me Oh My’ uitstijgen boven de modale popplaat.

Ergens tussen David Bowie en Sandy Denny

Leuk is trouwens hoe de jaren zeventig weerklinken in sommige van Le Bons songs. Zo knipoogt Hollow Trees House Hounds naar de glamrock. Was de androgyne Bowie uit de vroege jaren zeventig écht een vrouw geweest, dan had hij misschien wel net zo geklonken. Bovendien heeft Le Bons stem zowel laag als hoog een erg warm timbre, waardoor de vergelijking met Sandy Denny van Fairport Convention zich opdringt.

De eerste man die overtuigd raakte van Le Bons potentieel was Gruff Rhys van Super Furry Animals. Hij nam haar mee op tournee en richtte zelfs speciaal voor haar een nieuw label (Irony Bored) op. “Het zal moeilijk zijn om Le Bons erg originele en sterke songs op de latere releases van mijn label te evenaren,” verklapte Rhys aan muziekmagazine NME. Een revolutie zal Le Bon naar ons gevoel niet ontketenen met haar debuut, maar sterke, bedwelmende songs schrijft ze zeker. In Rhys’ plaats zouden wij ook klamme handen krijgen.

Eerder verschenen op

http://www.damusic.be/cd/cate-le-bon/me-oh-my

Helado Negro - Awe Owe

2009-10-08T17:38:00.000+02:00

Indielabel Asthmatic Kitty lijkt zo stilaan een patent te hebben op verraderlijk simpele folk- en popmuziek met eigenzinnige en exotische trekjes. Dat daaruit kleurrijke en erg diverse platen ontstaan, wekt geen verbazing. Denk maar aan Fol Chen of Cryptacize, dat onlangs nog verraste met het luchtige meesterwerkje ‘Mythomania’. Helado Negro komt uit dezelfde stal en levert met ‘Awe Owe’ een mooie aanvulling op de labelcatalogus.

Helado Negro (‘zwart roomijs’) is de eenmansband van Roberto Carlos Lange, een geluidskunstenaar die tijdens zijn carrière minstens zoveel tijd doorbracht op kunstperformances in musea als in concertzalen. Lange, kind van Ecuadoriaanse ouders, groeide op in Zuid-Florida te midden van tropische hitte en orkanen, omstandigheden die later zijn muzikale koers zouden gaan bepalen.

De Spaanse songteksten en de voorzichtig bespeelde gitaren geven ‘Awe Owe’ inderdaad een zuiders karakter. Tegelijk is de muziek bij momenten zo delicaat dat ze eerder gedrenkt lijkt in tropische regen, dan gebronsd door de zon. Zo overvalt je bij nummers als Espuma Negra of Dos Sueños spontaan een gevoel van melancholie, zoals wanneer je met de ruisende branding in je oren het laatste streepje zon aan de horizon ziet verdwijnen.

Ook Langes stem – zacht, licht hees, soms tegen het fluisteren aan - draagt daar toe bij. Al even spaarzaam als met zijn stembanden, gaat Lange overigens om met instrumenten. Hij bekleedt zijn eerder sobere melodieën nergens met overdadige arrangementen, maar creëert toch een gezellige haardvuursfeer.

Robert Wyatt

Het zal dan ook niet verbazen dat Helado Negro in zekere zin sterke gelijkenissen vertoont met de Britse ‘loner’ Robert Wyatt. Misschien zit Wyatts Te Recuerdo Amanda er voor iets tussen, maar ook zonder dat nummer valt op dat Lange de popmuziek even eigenzinnig en Spartaans benadert als Wyatt.

Het is een echte kunst om een skelet met een minimum aan vlees toch levenslustig te doen lijken, maar net als Robert Wyatt slaagt Lange er wonderwel in. Met ‘Awe Owe’ haalt Helado Negro nog niet de klasse van Wyatt, maar zijn uitvoeringen zijn doorgaans wel erg doorleefd en ingetogen.

‘Awe Owe’ is dan ook een ongewoon en grotendeels geslaagd plaatje. Als er gebreken zijn, dan situeren die zich meestal bij de muzikale ideeën zelf. Zo staan de beste melodieën vooraan op de plaat, spreekt Time Aparts niet als de andere nummers en vertrekt Awe van een erg goed concept dat helaas geen vijf minuten standhoudt. Toch verdient Helado Negro een lauwerkrans voor zijn licht verteerbare, experimentele debuutplaat. Zo mooi balancerend op het koord tussen poppy en koppig worden ze zelden gemaakt.

Eerder verschenen op http://www.damusic.be/cd/helado-negro/awe-owe

The Asshole from El Passo in Eeklo!

2009-10-05T23:55:00.000+02:00

De Belgische podia krijgen niet elke week legendarische Joodse cowboys over de vloer. Niet voor niets repten we ons zondag (4/10) naar villa N9 in Eeklo, waar Kinky Friedman zou komen optreden voor een kleine honderd man. Friedman hééft een reputatie, maar aangezien Kinky altijd Kinky is, is er van ‘hoog moeten houden’ geen sprake.

De Kinkster choqueerde in de jaren zeventig zowat heel puriteins Amerika met nummers als They Ain’t Making Jews Like Jesus Anymore. Dat die conservatievelingen de echte boodschap maar halvelings begrepen, zal wel niet verbazen. Toch was en ís Friedman mogelijk de meest maatschappijkritische redneck die de cowboystaat rijk is.

Op dit moment voert hij zelfs campagne om in 2010 tot gouverneur van Texas verkozen te worden. En laten we eerlijk zijn, een zingende cowboy die gouverneur wordt van Texas is nog altijd veel geloofwaardiger dan een Oostenrijkse actieheld die aan de leiding komt te staan van California (en nog altijd met een Germaanse accenten spreekt). In Eeklo hield Friedman alvast een even vurig als ontroerend pleidooi voor de afschaffing van de doodstraf in Texas.

Naar eigen zeggen is Kinky ook de enige kandidaat die voorstander is van het homohuwelijk, “because everyone should have the right to be as miserable as we are”. Maar achter de grapjes schuilt zonder twijfel een programma dat serieus genomen wil worden. Tips voor seks met dieren leerde hij dan weer van vriend Willie Nelson: "If you're going to have sex with an animal, make it a horse, that way if it doesn't work out, at least you've got a ride home."

Uiteraard werd er ook uitgebreid gemusiceerd. Vaak met satirische nummers als Sold American en Before All Hell Breaks Loose, maar ook met gevoelige songs als Marilyn and Joe (over de relatie tussen Marilyn Monroe en baseballheld Joe DiMaggio) en geleende klassiekers als Pretty Boy Floyd (Woody Guthrie), The Ballad of Ira Hayes (o.a. Johnny Cash) en Jambalaya (Hank Williams).

“Burning their fields”

Kinky werd bijgestaan door fellow Jew Boys Ratso en Little Jewford. Die laatste, de hofnar van het gezelschap, produceert een stemgeluid dat iets wegheeft van Principal Skinner (uit The Simpsons) en van Don LaFontaine zaliger, die ontelbare voice-overs van filmtrailers insprak en steeds begon met “In a world…” Een betere sidekick voor de sardonische Asshole from El Passo, zoals Friedman ooit gedoopt werd, is nauwelijks denkbaar.

Nog ondenkbaarder is een Kinky zonder sigaar. Voor, na en tijdens het optreden verscheen hij dan ook met een Cubaanse motherfucker van de dikste soort. De stap van sigaar naar Bill Clinton, toevallig een fan van Friedman, is daarentegen erg klein. De vreemde omgang met sigaren die de president er op nahield neemt tegenwoordig haast mythische proporties aan.

Kinky kon het dan ook niet laten om hem ooit en plein public een Cubaanse sigaar, tot nader order verboden op Amerikaans grondgebied, cadeau te doen (“Mr. President, I want you to have this”). De Texas Jewboy raakte er mee weg door de illegale rookwaren te voorzien van een gewiekste verpakking: “Don’t think of it as supporting their economy, think of it as burning their fields.” Clinton content, Kinky content en ook wij content. Effenaf!

Porcupine Tree - The Incident

2009-10-05T21:18:00.000+02:00

Progrock is lange tijd een vies woord geweest. Zichzelf al te zeer respecterende critici van zogenaamd hippe muziekbladen slaagden er maar niet in het woord zonder dedain uit te spuwen. Die tijd lijkt nu definitief voorbij, net als de tijd dat Steven Wilson van Porcupine Tree zich zorgen maakte over het progbrandmerk. ‘The Incident’ ís prog – evenwel van de meest opwindende soort – en kan wedijveren met de groten van gisteren en vandaag.

Porcupine Tree ontstond in hetzelfde tijdperk als paddorockers Ozric Tentacles, een periode waarin jeugdige muzikanten enorm gefascineerd raakten door psychedelica en klassieke progrock. Maar naarmate de jaren negentig vorderen, zocht Porcupine Tree meer en meer het vaarwater van Radiohead op. Anno 2009 heeft Steven Wilson zijn vlaggenschip weer richting “prog” gestuurd met ‘The Incident’ als glorieus resultaat.

Het valt moeilijk te betwisten dat de 55 minuten durende titelcompositie tot Porcupine Tree’s meest ambitieuze en meest geslaagde werk behoort. Voor het gemak is het stuk opgedeeld in veertien afzonderlijke delen, die meesterlijk bijeen worden gehouden door een tekstuele én een muzikale rode draad. Het is misschien een nietszeggend cliché, maar als je door één album in een trip wordt meegesleurd, dan is het door ‘The Incident’.

Alle handelsmerken van de band passeren de revue: versplinterende metalriffs, gedreven akoestische passages, een monumentale drumsound en dito polyfonie, meticuleus gearrangeerde elektronica en bovenal ijzersterke songs en een nauwelijks geëvenaarde muzikale visie. De boodschap die Wilson uitdraagt is niet minder beklemmend. Hij haalt een reeks ‘incidenten’ uit de media aan om ze vervolgens uit hun kille, ontmenselijkte cocon te verlossen.

Van een gebeurtenis gesproken...

'The Incident’ loodst je van het ene hoogtepunt naar het andere. Van het frenetieke refrein van Drawing The Line en het aan Nine Inch Nails schatplichtige titelnummer, over het autobiografische Time Flies naar het onwaarschijnlijk coherente trio Octane Twisted, The Séance en Circle Of Manias. Hier en daar meen je ook iconen als Jethro Tull, Pink Floyd en King Crimson te horen, maar het geheel klinkt eigentijds en onmiskenbaar als Porcupine Tree.

‘The Incident’ is een plaat die op ontelbare manieren benaderd kan worden, maar ons oordeel staat vast. Laten we onze pen dus maar sparen en ‘The Incident’ meteen een van dé absolute toppers van 2009 noemen. Toch nog even dit: het album bevat ook een tweede schijf met vier losse nummers, goed voor nog eens twintig minuten kippenvel. Van een gebeurtenis gesproken.

Eerder verschenen op

http://www.damusic.be/cd/porcupine-tree/the-incident